7 Festiwal Filmowy EMiGRA 2019 w Wilnie

7 Festiwal Filmowy EMiGRA 2019 w Wilnie
Instytut Polski w Wilnie
ul. Świętego Jana 3
Wilno
środa, 29 maja 2019
9.30 – 13.00

ZNANA HISTORIA NIEZNANA

  • Ref Ren spod Monte Cassino – reż. Piotr Latałło, TV Polish Chicago 2014, 25 min
  • Błękitna Armia – reż. Piotr Latałło/ TV Polish Chicago 2019 – zapowiedź filmu

gość specjalny Piotr Latałło (Chicago)

POLSCY NIEUDACZNICY W BERLINIE

  • Nieudacznicy – scenariusz i reżyseria Jacek Papis, Polska 2017, 53 min

gosc specjalny Brygida Helbig – Mischewski (Berlin)

http://lastdayofsummerfilm.co.uk/trailer/

FILMY Z DUSZĄ

  • Brothers – reż. Aleksandra Czenczek, produkcja – AKAFILM – Adriana Kulig Wielka Brytania, 2014, 5 min
  • Refleksy – scenariusz i reżyseria Aleksandra Czenczek, produkcja – AKAFILM – Adriana Kulig Wielka Brytania 2017, 5 min

gość specjalny – Adriana Kulig (Londyn)

  • Ref Ren spod Monte Cassino – reżyseria Piotr Latałło -USA 2014, 25min
    Podczas tworzenia filmu wykorzystano unikalne filmowe materiały archiwalne z okresu bitwy pod Monte Cassino pochodzące ze zbiorów Muzeum Polskiego w Ameryce. W filmie występują ostatni weterani spod Monte Cassino oraz przyjaciele autora pieśni mieszkający do tej pory w Chicago. Możemy też zobaczyć samego Feliksa Konarskiego we fragmencie wywiadu archiwalnego pochodzącego sprzed 25 lat oraz poznać nieznane karty historii Polski. Tantiemy za muzykę do „Czerwonych maków spod Monte Cassino” pobierała do niedawna kancelaria prawna w Monachium.
  • Błękitna Armia – żołnierze niechciani – reżyseria Piotr Latałło, Polska/USA 2019.
    Historia żołnierzy – ochotników Błękitnej Armii stworzonej we Francji, a później
    dowodzonej przez generała Hallera. Wielu z nich było młodymi ludźmi urodzonymi w USA, którzy nie znali języka polskiego, ale walczyli za marzenia swoich rodziców – polskich emigrantów. Po wojnie, gdy wrócili do Ameryki często jako inwalidzi, nie zostali uznani przez żaden kraj jako weterani wojenni.
  • Nieudacznicy – scenariusz i reżyseria Jacek Papis, Polska 2017, 53 min
    Klub Polskich Nieudaczników (niem. Club der polnischen Versager) – stowarzyszenie znajdujące się przy Ackerstraße 169 w Berlinie. Propaguje komunikację między ludźmi, którzy zajmują się w szeroko rozumianym pojęciu sztuką i zwraca się przede wszystkim do tych, którzy nie odnajdują się w miejscu i czasie, w którym się znajdują, także do tych, którzy są nisko oceniani, pomijani lub pogardzani. Twórcy Klubu Polskich Nieudaczników byli imigrantami z Polski w latach 80-tych. Każdy z nich miał potrzebę bycia aktywnym i kreatywnym na obczyźnie. W roku 1994 ogłosili „Mały Manifest Polskich Nieudaczników”, będący polemiką z niemieckimi stereotypami o polskich emigrantach : „Takich jak my nie jest wielu w tym mieście. Zaledwie kilku, może kilkunastu. Reszta to ludzie sukcesu, zimni i spokojni profesjonaliści – to co robią, robią najlepiej. My – słabi, mniej zdolni, niewiele możemy zdziałać… Żyjemy pod terrorem doskonałości Tamtych. Ich obecność onieśmiela nas… Jesteśmy skłonni uznać ich pierwszeństwo, ale chcemy być twórcami na naszą miarę, w niższej sferze”.
  • Ostatni dzień lata – reżyseria Aleksandra Czenczek, produkcja – AKAFILM – Adriana Kulig, Wielka Brytania 2017,15 min
    Ostatni dzień lata – to film zrealizowany przez trzy Polki z Londynu – Aleksandrę
    Czenczek – reżyserkę, Adrianę Kulig – producentkę i Magdę Kowalczyk – operatorkę. Otrzymał nagrodę 39-tej edycji Young Artist Academy Award w Los Angeles, zwaną również Dziecięcym Oskarem, dla grającego w nim 8-letniego oraz nagrodę AfroditeShorts dla najlepszego filmu zagranicznego przyznawaną w Rzymie.

Emigracyjne Berlinale 2019

Festiwal Filmowy Berlinale obchodzi w tym roku swoje 69 urodziny. W trakcie 10 dni, od 7 do 17 lutego 2019, można było zobaczyć „tylko” 160 premier, z czego 17 filmów fabularnych w konkursie głównym.

W tym roku polska kinematografia nie wystawiła zbyt wielu reprezentantów naszego kraju, a większość z filmów „polskiego pochodzenia” miała emigracyjne korzenie. Zaczynając od głównego polskiego faworyta w Berlinie „Obywatela Jonesa” – koprodukcji polsko-angielsko-ukraińskiej, w reżyserii Agnieszki Holland. Wyjątkowo trafnie został przetłumaczony anglojęzyczny tytuł tego filmu – „Mr. Jones”, ponieważ Gareth Jones, dziennikarz i doradca rządu Wielkiej Brytanii w latach 30. ubiegłego stulecia, był przykładem prawdziwego obywatela, który wałczył o sloganową sprawiedliwość społeczną. Jako jedynemu dziennikarzowi z Zachodu, udało się mu dotrzeć na Ukrainę i przeżyć Hłodomor czyli Wielki Głód, którym Stalin zamordował około 10 milionów ludzi. Jones po powrocie do Anglii próbował nagłośnić ten fakt na arenie międzynarodowej, ale dla utrzymania dobrych stosunków dyplomatycznych z Rosją, otrzymał polecenie zdementowania przedstawionych informacji. Na konferencji prasowej po premierze filmu, na której najwięcej było dziennikarzy ukraińskich i rosyjskich, Agnieszka Holland pokreśliła, że „nie ma demokracji bez wolnych mediów”. „Obywatel Jones” jest filmem wyjątkowo trafnie dobranym do politycznego charakteru festiwalu Berlinale. Szkoda, że nie doceniono go podczas przyznawania nagród, chociaż został pozytywnie oceniony przez media niemieckie.

Dobrze, że poza tym jednocześnie ponadczasowym i historycznym filmem fabularnym, było jeszcze kilka akcentów polskich na tegorocznym Berlinale. Do sekcji Generation, poświęconej kinu młodego widza, zakwalifikowała się animacja Joli Bańkowskiej pt. „Story” – opowiadająca życie współczesnego człowieka, spędzającego większość czasu przed ekranami rożnych urządzeń elektronicznych. Jola Bańkowska skończyła warszawską Akademię Sztuk Pięknych, ale mieszka na stale w Londynie, „Story” jest jej debiutem filmowym.

Na stałe za granicą mieszka też kolejny twórca polskiego pochodzenia, którego film miał swoją premierę w ramach ciekawej sekcji, jaką są filmy krótkometrażowe tzw. Berlinale Shorts. „All on a Mardi Gras Day” to dokument produkcji amerykańskiej, w reżyserii Michała Pietrzyka i ze zdjęciami Gabriela Bienczyckiego. Jego główny bohater, ciemnoskóry Demond Melancon, cały rok przygotowuje swój kostium na tradycyjną paradę, odbywającą się raz w roku w Nowym Orleanie. Przez ten jedyny dzień w roku Demond, przebrany w barwne pióra niczym wielki ptak, chodzi pokrzykując: „Jestem wielkim szefem, nie mogę przegrać”. Miło było spotkać po premierze filmu na Berlinale świetnie mówiącego po polsku Michała Pietrzyka, który ze swoim ojcem – Zbigniewem Pietrzykiem organizuje Festiwal Polskich Filmów w Seattle.

Wzruszające było spotkanie z publicznością Sofi Bohdanowicz – Kanadyjki, która zrealizowała nieco eksperymentalny film na podstawie listów swojej babci – poetki Zofia Bohdanowiczowej, napisanych do pisarza Józefa Wittlina w latach 50/60. Młoda reżyserka przyznała, że poprzez te listy chciała poznać bliżej swoją nieżyjącą już babcię jako artystkę i kobietę. Sophia nie umie mówić po polsku, ale tuż po premierze filmu wybiera się po raz pierwszy do Warszawy, gdzie urodziła się jej babcia.

Jak widać, wszystkie drogi z Berlina prowadzą do Polski, bo przecież babcią przewodniczącej tegorocznego jury konkursu głównego – Juliette Binoche – była polska aktorka teatralna z Częstochowy Julia Helena Młynarczyk, po której zresztą Juliette odziedziczyła imię i z pewnością pasję aktorską, a może też urodę i talent?

z Berlina Agata Lewandowski

Konkurs filmowy EMiGRA 2018

Od 1 sierpnia do 30 września 2018 zapraszamy do zgłaszania filmów o tematyce emigracyjnej – realizowanych przez Polaków mieszkających za granicą oraz filmów o Polakach żyjących poza granicami niezależnie od narodowości ich twórców.

Czekamy na zgłoszenia zarówno profesjonalistów jak i amatorów, którzy chcieliby pokazać swój film na tegorocznym 6. Festiwalu Filmów EMiGRA, który odbędzie się w Warszawie w dniach 26 -28.10.2018.

Na konkurs EMiGRA 2018 mogą być zgłaszane filmy dokumentalne, krótkometrażowe, animowane oraz fabularne (bez ograniczeń czasowych) zrealizowane po 1 stycznia 2013. Prosimy o zapoznanie się z regulaminem i zgłaszanie filmów drogą mailową podając link filmu lub przesyłając film bezpośrednio na adres Fundacji EMiGRA.

Zgłoszenia filmu na Festiwal EMiGRA 2018 można dokonać poprzez stronę
internetową www.emigra.com.pl (zakładka konkurs).

Czekamy na Wasze filmy!

6 FESTIWAL FILMOWY EMiGRA 2018 w Chicago!

Zapraszamy serdecznie wszystkich Polaków w Chicago 1. grudnia 2018 do Jezuickiego Ośrodka Milenijnego przy 5835 W. Ivring Park Rd. na tradycyjne spotkanie EMIGRowe z wyjątkowymi filmami ukazującymi nasze życie – życie Polaków za granicą – „Tu się żyje” – film dokumentalny znanej polskiej reżyser Kingi Dębskiej opowiadający historię jedynego hospicjum na Litwie założonego przez charyzmatyczną siostrę Michaelę Rak oraz dokument zrealizowany przez Piotra Latałło i Macieja Kuszewskiego o nieznanych losach 12 Pułku Ułanów Podolskich – „Więcej niż sztandar”. Zapraszamy serdecznie!

 

Nagrody i wyróżnienia – 6 EMiGRA 2018

Nagrodę ZŁOTEJ EMIGRY otrzymują:

KUBA ŁUCZKIEWICZ – za reżyserię filmu fabularnego „W KAŻDEJ MINUCIE ŻYCIA”

JACEK PAPIS – za film „NIEUDACZNICY” – reportaż o polskiej enklawie artystycznej w Berlinie

Nagrodę SREBRNEJ EMIGRY otrzymują:

DANIEL ŚWIATŁY – za film dokumentalny „NIESKOŃCZONOŚĆ JEST NA 50 METRACH” – ukazujący, jak ważna bywa forma adekwatna do opowiadanej treści

MARIUSZ WIRSKI – za film „EMIGRANCI. URYWKI Z PAMIĘTNIKA” –
niezależny, skromny w środkach wyrazu i ciekawie opowiedziany dokument o aspiracjach i tęsknotach młodej polskiej rodziny w Wielkiej Brytanii

Nagrodę MIEDZIANEJ EMIGRY otrzymują:

ALEKSANDRA CZENCZEK – za etiudę fabularną „REFLEKSY” – przejmującą opowieść o wyalienowaniu i pragnieniu przyjaźni

DOROTA KRZYWICKA-KAINDEL – za dokument „PRZYBYSZE” – ukazujący niezwykle w dzisiejszej politycznej rzeczywistości ciepły obraz integracji mieszkańców małego austriackiego miasteczka z uchodźcami z Azji i Bliskiego Wschodu

Nagrody SPECJALNE MIEDZIANEJ EMIGRY otrzymują:

KRZYSZTOF MAGOWSKI – za film dokumentalny „ZACHWYT” – który oczami rodziny polskich repatriantów ze Wschodu ukazuje inny, nieznany punkt widzenia na dzisiejszą Polskę

CEZARY CISZEWSKI – za „WOLNY EKRAN” – oryginalny dziennikarski program telewizyjno-internetowy, wykorzystujący twórczo możliwości nowoczesnego dziennikarstwa

WYRÓŻNIENIA JURY

ELŻBIETA DEPTA-WIELGOS i AGATA KADENACY – za eksperymentalny obraz „TAK TRUDNO ZNIKNĄĆ TERAZ” będący próbą mierzenia się człowieka z egzystencjalnymi problemami współczesnej rzeczywistości

OLGA BLUMCZYŃSKA – za dokument „STANY PRZESZŁE” wyrażający poszukiwania nowej formuły „polskości” na emigracji

TOMASZ PAWLAK – za film animowany „LANDRYNKI”

JAN BUJNOWSKI – za dokument „WEHIKUŁ CZASU” o londyńskim performerze polskiego pochodzenia z absurdalnym poczuciem humoru

MARTINA TREPCZYK – za klip muzyczny „SHAKE SHAKE”

JERZY SZKAMRUK – za pełnometrażowy film dokumentalny „ZŁĄCZYĆ SIĘ Z NARODEM” ilustrujący ideę powrotu do Ojczyzny Polaków ze wschodu.

 

 

JAROSŁAW KRASNODĘBSKI, EUGENIUSZ SAŁO – za pełne ciepła i humoru podejście do tematu w dokumencie „TAM BYŁ MI RAJ. OPOWIEŚĆ O STANISŁAWOWIE”

 

6. Festiwal Filmowy EMIGRA 2018

Od 26 do 28 października 2018 w Warszawie „zagra” po raz szósty Festiwal Filmów EMIGRA. W Kinie Kultura na Krakowskim Przedmieściu 21-23, Domu Spotkań z Historią przy Karowej 20 i Klubokawiarni Pożyteczna na Nowym Świecie 58 pokażemy najnowsze produkcje filmowe o Polakach za granicą oraz realizowane przez mieszkających tam Polaków. Jak co roku okrążymy z EMIGRĄ na ekranie całą kulę ziemską, bo Polacy mieszkają w najdalszych zakątkach świata. Każdy, kto chce zobaczyć i poczuć, jak naprawdę żyje się za granicą, może zobaczyć to na EMIGRZE w Warszawie lub na jej zagranicznych edycjach w Wilnie, Lwowie, Berlinie i Chicago. W ten sposób Festiwal Filmowy EMIGRA buduje symboliczny pomost pomiędzy Polakami w kraju i za granicą.

Podczas otwarcia 6. Festiwalu EMIGRA pokażemy dwa filmy – najnowszy dokument Kingi Dębskiej „Tu się żyję” opowiadający historię pierwszego na Litwie hospicjum założonego w 2012 roku i prowadzonego przez polską zakonnicę siostrę Michaelę Rak oraz film krótkometrażowy „Ostatni dzień lata” zrealizowany przez trzy Polki z Londynu – Aleksandrę Czenczek – reżyserkę, Adrianę Kulig – producentkę i Magdę Kowalczyk – operatorkę, które otrzymały za niego tzw. dziecinnego Oscara w Los Angeles.

Tematem przewodnim 6. EMIGRY będą powroty. W programie festiwalu znajdą się duże produkcje polskie i międzynarodowe, takie jak zwycięzca ubiegłorocznego festiwalu w Gdyni – „Cicha noc” w reżyserii Piotra Domalewskiego i „Pomiędzy słowami” – ostatni srticte emigracyjny film wybitnej polskiej reżyser mieszkającej w Holandii – Urszuli Antoniak.

Podczas 6. EMIGRY spojrzymy na Polskę oczami repatriantów z filmu dokumentalnego Krzysztofa Magowskiego „Zachwyt”. Wrócimy na dawne Kresy Wschodnie w filmie Romualda Mieczkowskiego o zapomnianym wileńskim poecie Sławomirze Worotyńskim „Nieobecny” oraz we wspomnieniach mieszkańców Wrocławia o przedwojennym Stanisławowie w filmie „Tam był mi raj” zrealizowanym przez Jarosława Krasnodębskiego i Eugeniusza Sało.

Naszym gościem specjalnym będzie „Dziewczyna Misia” – Krystyna Podleska, odtwórczyni głównej roli kobiecej w filmie „Miś”, Polka urodzona w Londynie, a dziś mieszkająca w Krakowie.

W ramach młodego kina niezależnego pokażemy historię Polaków na Wyspach Owczych film Kuby Witka „Faroe way” i „Wolny ekran” Cezarego Ciszewskiego, który w czasie 6. EMIGRY spotka się z młodymi Polakami z zagranicy i porozmawia o ich tożsamości.

W tym roku przygotowaliśmy 11 premier, a jedną z nich jest najnowsza amerykańsko-polska produkcja „Więcej niż sztandar – rzecz o 12 Pułku Ułanów Podolskich” w reżyserii Macieja Kuszewskiego i Piotra Latałło, którą przedstawimy w Domu Spotkań z Historią.

Na konkurs EMIGRY wpłynęło prawie 40 filmów z całego świata. Nagrody złotej, srebrnej i miedzianej EMIGRY 2018 zostaną rozdane 28 października w sali dawnego Kina KC. Tradycyjnie na Festiwal EMIGRA przyjeżdża kilkudziesięcioosobowa grupa Polaków z zagranicy, którzy po projekcjach filmów dotyczących ich życia za granicą spotykają się z warszawską publicznością w atmosferze starych dobrych DKF-ów. Zapraszamy serdecznie Państwa na nasze wspólne długie EMIGRAcyjne Polaków rozmowy.

Na wszystkie pokazy filmowe poza otwarciem festiwalu i uroczystością wręczania nagród wstęp jest wolny.

www.emigra.com.pl

Tu się żyje

26 października 2018 w Kinie Kultura podczas otwarcia 6 festiwalu filmowego EMIGRA odbędzie się premiera filmu dokumentalnego Kingi Dębskiej. 50-minutowy dokument „Tu się żyje” opowiada o pierwszym i jedynym na Litwie hospicjum założonym w 2012 roku, prowadzonym przez polską zakonnicę siostrę Michaelę Rak. Film pokazuje kulisy działalności hospicjum, sylwetki pacjentów i pracowników. Ukazjąc ideę hospicyjną w praktyce i – paradoksalnie – opowiada bardziej o życiu niż o śmierci. Pomysł na film powstał przed kilkoma laty, kiedy Kinga Dębska prezentowała w Wilnie „Moje córki krowy”. Siostra Michaela Rak usłyszała w Radiu Znad Wilii wywiad z reżyserką postanowiła skontaktować się z nią.

Od lat 80. Siostra Michaela zajmuje się upowszechnianiem hospicjów i opieki paliatywnej. Najpierw w Polsce, potem pomagała w zakładaniu hospicjów Mińsku, Kaliningradzie oraz hospicjum domowego koło Berlina. Od 2008 roku służy na Litwie. Na prośbę metropolity wileńskiego abp Audrysa Bačkisa stworzyła w Wilnie pierwsze na Litwie hospicjum stacjonarne im. bł. ks. Michała Sopoćki. Budynek przypominał wtedy ruinę bez okien i z opadającym tynkiem. Za murem, w dawnym kościele wizytek, mieściło się więzienie, a w budynku, który miał stać się siedzibą hospicjum znajdowała się administracja więzienna. Dzisiaj hospicjum opiekuje się kilkunastoma pacjentami bez względu na narodowość. Teraz siostra Michaela i jej współpracownicy mają w planach utworzenie pierwszego hospicjum dziecięcego na Litwie.

9 października 2018 podczas 18. Festiwalu Filmu Polskiego na Litwie odbyła się wileńska premiera filmu dokumentalnego „Tu się żyje”. Kinga Dębska zadedykowała swój film „tym, których już tam nie ma, czyli są już po drugiej stronie, i tym, którzy ciągle są w hospicjum bądź go potrzebują”. „Jest to miejsce, gdzie się żyje, gdzie nie ma cierpienia – podkreśliła reżyserka. – Musiałam zrobić ten film, żeby o tym się przekonać i żeby w jakiś sposób spłacić dług tym wszystkim, którzy zajmowali się moimi rodzicami, kiedy odchodzili”. „Pani Kinga w obrazie i w wypowiedzi całej treści filmu pokazuje tych, którzy są w centrum. Naszych chorych i ich rodziny. Dzięki nim stajemy się lepsi” – podziękowała twórcom siostra Michaela.

Producentem filmu jest Zbigniew Domagalski za produkcję odpowiada Kalejdoskop Film, film powstało także dzięki współpracy z Polskim Instytutem Sztuki Filmowej i Telewizją Polską.

Na premierę 26 października w Kinie Kultura w Warszawie oprócz reżyser Kingi Dębskiej przyjedzie z Wilna siostra Michaela Rak – założycielka i dyrektorka Hospicjum im. bł. Michała Sopoćki w Wilnie.

Festiwal EMIGRA od 6 lat łączy Polaków z zagranicy z krajem. „Od samego początku Polonia bardzo aktywnie włączyła się w budowę działającego już w Wilnie hospicjum. Pokazując dokument Kingi Debskiej „Tu się żyje” Polakom za granicą, chcielibyśmy pomóc w budowie jedynego hospicjum dziecięcego na Litwie – podkreślają organizatorzy. W ramach festiwalu EMIGRA film zostanie pokazany w listopadzie w Chicago, planowany jest też pokaz jeszcze w ty roku w Berlinie.

30 października zostanie pokazany na antenie TVP. Dokument został wydany na płytach DVD. Pieniądze z ich sprzedaży zostaną przekazane na budowę działu dziecięcego hospicjum.

www.emigra.com.pl

Pomiędzy słowami…pomiędzy krajami

Jakub Gierszał – miedzy Hamburgiem i Toruniem

W 2017 roku Jakub Gierszał jako wyjątkowo zdolny aktor młodego pokolenia zagrał główne role w trzech filmach konkursowych festiwalu filmów fabularnych w Gdyni – w Najlepszym w reżyserii Łukasza Pałkowskiego, Zgodzie w reżyserii Macieja Sobieszczańskiego i Pomiędzy słowami w reżyserii Urszuli Antoniak. W tym ostatnim rola młodego berlińskiego prawnika polskiego pochodzenia została specjalnie dla niego powtórnie w scenariuszu przepisana. I nie stało się to przypadkiem, ponieważ Gierszał z rodzicami mieszkał prawie od urodzenia w Hamburgu. Po jedenastu latach wrócił ze swoją matką do Torunia, ale jego ojciec Marek Gierszał pozostał w Niemczech, gdzie do tej pory pracuje jako reżyser filmowy, teatralny i aktor. Ostatnio Marka Gierszała można zobaczyć na deskach teatru Komödie am Kurfürstendamm w sztuce Jacobowsky und der Oberst. Mówi, że czuje się Polako-Niemcem, kocha oba narody, identyfikuję się z oboma narodami, ale także wstydzi się za oba narody, a dzięki emigracji może spojrzeć z dystansu na polską i niemiecką ojczyznę, i właśnie to spojrzenie wzbogaca go w sensie twórczym. Jakub Gierszał podobnie jak jego ojciec ukończył Państwową Wyższą Szkołę Teatralną w Krakowie. Zadebiutował w 2009 roku grając zbuntowanego rockmana – Kazika, w filmie Wszystko, co kocham w reżyserii Jacka Borcucha. W 2011 wcielił się w rolę Dominika – licealisty z bogatej rodziny, który tragicznie uzależnia się od świata wirtualnego w filmie Sala samobójców. Za tę kreację otrzymał nagrodę im. Zbyszka Cybulskiego. Rok później przyznano mu na 62. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym Berlinale nagrodę Shooting Star European Film Promotion, która ma być oknem na świat dla młodych, utalentowanych aktorów europejskich. W 2013 roku zagrał główne role w dwóch niemieckojęzycznych filmach postać Maximiliana w Mrocznym świecie (Finsterworld) Frauke Finsterwalder oraz Felixa w produkcji Diabeł z trzema złotymi włosami (Der Teufel mit den drei goldenen Haaren) Marii von Heland. Podczas ostatniego festiwalu w Gdyni wizerunek Jakuba Gierszała w najnowszych produkcjach fabularnych takich jak Pokot Agnieszki Holland nie schodził z ekranu kinowego. Pomimo tego nie dostał żadnej nagrody, co podobno wynika ze specyfiki polskiej branży filmowej, w której na nagrodę młody aktor musi sobie kilka lat porządnie zasłużyć. Jakub Gierszał mówi bez akcentu po niemiecku, ale czuje się Polakiem. Podkreśla, że kiedy słyszy słowo „patriotyzm” nasuwa mu się skojarzenie: „polityka” i nabiera podejrzeń. Najważniejszy jest dla niego człowiek, szacunek dla pochodzenia i wolności. Uważa, że w patriotyzmie zawiera się też dbałość o jutro i współpraca. Może właśnie dlatego z chęcią zgodził się na współpracę z Urszulą Antoniak, która wyjechała do Holandii 25 lat temu i podobnie jak on kiedyś za sprawą rodziców wie, co znaczy być emigrantem.

Urszula Antoniak – pomiędzy Amsterdamem i Warszawa

Urszula Antoniak jest absolwentką Wydziału Radia i Telewizji im. Krzysztofa Kieślowskiego Uniwersytetu Śląskiego i holenderskiej akademii filmowej Nederlandse Film en Televisie Academie (NFTA) w Amsterdamie. Co ciekawe na polskich portalach jest określana jako holenderski reżyser, a na zagranicznych jako polski filmowiec. W 2006 roku Holandii zrealizowała komedię imigracyjna Holenderski dla początkujących. Jej artystyczny film Strefa nagości poruszał w bardzo emocjonalny sposób problemy integracji a bardziej jej braku, pomiędzy Holendrami i czarnoskórymi emigrantami. Fabuła w reżyserii Antoniak Nic osobistego zdobyła 5 nagród na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Locarno. Antoniak po tylu latach za granicą „czuje się w domu” w Amsterdamie. W wywiadach tłumaczy polskim odbiorcom, że na emigracji po prostu się żyje, stara się zintegrować, żeby żyć normalnie, a proces emigracyjny to wieloletnia konfrontacja z otoczeniem. Polska to dla niej specyficzny kraj, gdzie wszystko jest fikcją. Antoniak podkreśla, że robi filmy o rzeczach, które zna i dlatego chciała zrealizować Pomiędzy słowami, w którym wróciła do swoich polskiego elementu.

Pomiędzy słowami – miedzy Berlinem a gdzieś w Polsce

28 letni Michael, pracuje jako prawnik w Berlinie, przyjaźni ze swoim szefem 34-letnim Franzem, który zleca mu prowadzenie sprawy emigracyjnej czarnoskórego poety z Afryki. Niespodziewanie odwiedza go ojciec z Polski, z którym nie miał prawie nigdy kontaktu. Michael w tym momencie staje się Polakiem – Michałem i zaczyna mówić po polsku. Przez weekend próbuje przybliżyć się do ojca, odszukać swoja tożsamość, odpowiedzieć sobie kim jest, co w efekcie powoduje jeszcze większe wyobcowanie. Pomiędzy słowami to historia wielopłaszczyznowa, w której główny bohater konfrontuje się z krajem swojego pochodzenia – Polską, sprawdza czy odbierany jest w Niemczech już jako Niemiec, a w lirycznych scenach próbuje dowiedzieć się czy jest akceptowany wśród czarnoskórych emigrantów. Michael jest w środku społeczności emigrantów ale jednocześnie nie możne z niej wyjść i w związku z tym żyje w stanie bycia pomiędzy. Oglądając czarno – białe kadry Berlina widać, że nagrodzony na festiwalu w Gdyni Złotymi Lwami operator Lennert Hillege zakochał się w tym mieście i jego dawnej wizji z Symfonii wielkiego miasta Ruttmanna. Ostatnia scena jest odpowiedzią na poszukiwania poczucia przynależności Michela. Myślę, że większość emigrantów podobnie odnajduje swoje miejsce za granicą tak jak główny bohater Pomiędzy słowami. Dlatego, też najnowszy film Antoniak nie do końca bywa rozumiany przez Polaków z Polski, którym takie problemy są obce. Niestety często się zdarza, że polscy twórcy z zagranicy nie mogą się przebić do stricte polskiej widowni, a także zdobyć uznania grona polskich filmowców dopóki nie zostaną uznani na świecie. Tymczasem film Antoniak został już doceniony na innym kontynencie i zdobył nagrodę Złotego Kangura przyznawaną przez australijskich dystrybutorów kinowych. Pomiędzy słowami to stricte autorski, bardzo osobisty film Urszuli Antoniak jako reżyserki i autorki scenariusza. W trakcie konferencji prasowej na festiwalu w Gdyni Antoniak podkreślała przy tym, że nie jest to film polityczny. Parze odtwórców głównych ról – syna i ojca – Jakubowi Gierszałowi i Andrzejowi Chyrze towarzyszy na ekranie oryginalna i charakterystyczna osobowościowo Justyna Wasilewska oraz niemiecki aktor Christian Löber. Producentem „Pomiędzy słowami” jest Opus Film, firma odpowiedzialna między innymi za produkcję „Idy” Pawła Pawlikowskiego.

Jako berlińska warszawianka od prawie 30 lat, polecam serdecznie obejrzenie Pomiędzy słowami wszystkim niemieckim, a szczególnie berlińskim Polakom czy też polskim Niemcom, bez względu na to kto jak siebie określa. Widzom niemieckojęzycznym proponuje także obejrzenie tego bardzo berlińskiego filmu, żeby mogli zobaczyć nasze szczere przywiązanie do miast, w których razem z nimi jako emigranci żyjemy.

Agata Lewandowski

Beyond Words – Zwischen den Worten … zwischen den Ländern

Jakub Gierszał – zwischen Hamburg und Toruń

2017 spielte der außergewöhnlich talentierte junge Schauspieler Jakub Gierszał Hauptrollen in drei Filmen, die an Filmwettbewerb in Gdynia teilgenommen haben – in Najlepszy (Der Beste) in Regie von Łukasz Pałkowski, Zgoda  (Frieden) in Regie von  Maciej Sobieszczański und  Pomiędzy słowami (Beyond Words) in Regie von Urszula Antoniak. In dem Letztgenannten wurde die Rolle eines jungen Rechtsanwalts polnischer Herkunft für ihn umgeschrieben. Es war kein Zufall,  da Gierszał mit seinen Eltern fast von der Geburt an in Hamburg  lebte. Nach elf Jahren kam er mit seiner Mutter nach Toruń zurück, sein Vater Marek Gierszał blieb in Deutschland, wo er bis heute als Film- und Theaterregisseur und Schauspieler arbeitet. Zuletzt konnte man Marek Gierszał auf den Brettern des Theaters Komödie am Kurfürstendamm in dem Stück  Jacobowsky und der Oberst sehen.  Er sagt, dass er sich gleichzeitig als Pole und als Deutscher fühlt, er liebt beide Völker und identifiziert sich mit ihnen. Allerdings schämt er sich auch für beide Völker, die Emigration ermöglicht ihm eine gewisse Distanz bei der Betrachtung sowohl der polnischen als auch der deutschen Heimat und trägt dadurch zu seiner künstlerischen Vielfältigkeit bei. Jakub Gierszał absolvierte genauso wie sein Vater die Staatliche Theaterhochschule in Kraków. Er debütierte als Schauspieler 2009 in der Rolle des Rebellen und Rockers Kazik im Film Wszystko, co kocham (Alles, was ich liebe) in Regie von  Jacek Borcuch.  W 2011 verkörperte er Dominik – einen Oberschüler, der im Film Sala samobójców (Saal der Selbstmörder) in eine tragische Abhängigkeit von der virtuellen Welt gerät. Für diese Rolle erhielt er den Zbyszek Cybulski Preis für junge Schauspieler. Ein Jahr darauf erhielt er während des 62. Internationalen Filmfestivals in Berlin die als Fenster zur Welt für junge, talentierte europäische Schauspieler geltende Auszeichnung „Shooting Star European Film Promotion“. 2013 spielte er zwei Hauptrollen in deutschsprachigen Filmen – den Maximilian in „Finsterworld“ von Frauke Finsterwalder  und den Felix in der Produktion „Der Teufel mit den drei goldenen Haaren“ von Maria von Heland.  Auf dem letzten Filmfestivals in Gdynia konnte man das Gesicht von Gierszał immer wieder in den neusten Kinoproduktionen, so z. B. in Pokot (Die Sput) von Angieszka Holland auf der Leinwand sehen. Diese Tatsache änderte nichts daran, dass er keine Auszeichnung erhielt, was höchstwahrscheinlich mit der Spezifik der polnischen Filmbranche zusammenhängt, in der ein junger Schauspieler sich einige Jahre lang behaupten muss.  Zwar spricht Jakub Gierszał ein akzentfreies Deutsch, dennoch fühlt er sich als ein Pole. Er betont wiederholt, dass der Klang des Wortes „Patriotismus“ bei ihm automatisch eine Assoziation mit der „Politik“ hervorruft und ihn misstrauisch macht.   Für ihn steht der Mensch sowie Respekt für seine Herkunft und Freiheit im Mittelpunkt. Er glaubt, dass der Begriff „Patriotismus“ auch die Sorge um die Zukunft und Zusammenarbeit beinhaltet. Wahrscheinlich aus diesem Grund ließ er sich gern auf die Zusammenarbeit mit Urszula Antoniak, die vor 25 Jahren nach Holland emigrierte und genauso wie er dank seinen Eltern erfahren hat, was es bedeutet, in der Fremde zu leben, ein.

Urszula Antoniak – zwischen Amsterdam und Warszawa

Urszula Antoniak  absolvierte die Krzysztof-Kieślowski-Fakultät für Radio und Fernsehen an der Uniwersytet  Sląski (Schlesische Universität in Kattowitz)  und die holländische Nederlandse Film en Televisie Academie (NFTA) in Amsterdam. Interessant ist die Tatsache, dass sie in den polnischen Medien als eine holländische Regisseurin und im Ausland als polnische Regisseurin fungiert. 2006 realisierte sie in Holland eine Komödie über das Emigrantenmilieu  Holländisch für Anfänger. Ihr Kunstfilm Nude Area erzählt auf eine sehr emotionale Art und Weise von den Problemen der (kaum stattfindenden) Integration zwischen Holländern und den dunkelhäutigen Migranten.  Ein weiterer Film in Regie von Antoniak – Nothing Personal gewann fünf Preise in dem Internationalen Filmfestival in Locarno. Antoniak fühlt sich nach langen Jahren der Emigration in Amsterdam zu Hause. In Interviews erklärt sie dem polnischen Publikum, dass man in der Fremde einfach lebt und versucht, sich zu integrieren, um normal leben zu können. Der Prozess, den jeder Emigrant durchläuft, bedeutet eine langjährige Konfrontation mit der Umgebung. Polen ist für die ein besonderes Land, in dem alles fiktiv ist. Antoniak betont, dass ihre Filme von Sachen erzählen, die sie kennt. Deswegen wollte sie Beyond Words realisieren – ein Werk, in dem sie auf ihr polnisches Element zurückkam.

Beyond Words

Zwischen den Worten – zwischen Berlin und irgendwo in Polen

Der 28-jährige Michael arbeitet als Anwalt in Berlin und ist mit seinem Chef, dem 34-jährigen Franz befreundet.  Der beauftragt Michael mit der ausländerrechtlichen Angelegenheit eines dunkelhäutigen Poeten aus Afrika. Ganz unerwartet bekommt Michael einen Besuch seines Vaters aus Polen, zu dem er kaum Kontakt hatte.  Michael verwandelt sich durch diese Begegnung in einen Polen – er wird zu Michał und fängt an, Polnisch zu sprechen. Während des gemeinsamen Wochenendes versucht er, seinem Vater näher zu kommen sowie die eigene  Identität und eine Antwort auf die Frage, wer er ist, zu finden. Das Resultat dieser Suche ist ein verstärkt empfundenes Gefühl der Entfremdung. Beyond Words spielt sich auf mehreren Ebenen ab, die Hauptfigur wird mit dem Land seiner Herkunft – Polen konfrontiert. Darüber hinaus versucht Michael herauszufinden, in wie weit er in Deutschland als ein Deutscher wahrgenommen und akzeptiert wird. In den lyrischen Filmsequenzen versucht er herauszufinden, ob er von den dunkelhäutigen Emigranten akzeptiert wird. Michael befindet sich inmitten von Emigranten und findet gleichzeitig keinen Weg, um dieses Milieu zu verlassen – er ist in der Schwebe.

Beim Betrachten der schwarz-weißen Aufnahmen Berlins weiß man sofort, dass der mit dem Goldenen Löwen des Filmfestivals in Gdynia ausgezeichnete Kameramann Lennert Hillege dieser Stadt und ihrer früheren Vision aus Der Sinfonie der Großstadt von Ruttmann verfallen ist. Die letzte Szene liefert die Antwort auf Michaels Suche nach dem Zugehörigkeitsgefühl. Ich glaube, dass die Mehrheit der Emigranten ihren Platz in der Fremde auf dieselbe Art findet wie er. Der Film von Antoniak wird von den Zuschauern in Polen nicht ganz verstanden – diese Problematik ist ihnen fremd. Leider passiert es häufig, dass die polnischen Künstler aus dem Ausland das polnische Publikum nicht erreichen und Anerkennung ihrer polnischen Filmkollegen nicht genießen können,  solange sie in der Welt nicht anerkannt werden. Währenddessen wurde der Film von Antoniak bereits auf einem anderen Kontinent ausgezeichnet, er erhielt das Goldene Känguru, den Preis des australischen Filmvertriebs. Beyond Words ist ein Autorenfilm, ein sehr persönlicher Film von Urszula Antoniak als Regisseurin und Drehbuchautorin. Während der Presskonferenz des Filmfestivals in Gdynia betonte Antoniak, dass der Film keinesfalls politisch ist. Die Hauptfiguren des Films – Sohn und Vater – Jakub Gierszał  und   Andrzej Chyra werden von der originellen und charakteristischen Persönlichkeit von Justyna Wasilewska und dem deutschen Schauspieler Christian Löber begleitet. Der Opus Film, eine Firma, die u. a. durch die Produktion von „Ida“ von Paweł Pawlikowski  bekannt wurde, hat den Film produziert. Als jemand, der aus Warschau vor 30 Jahren nach Berlin kam, empfehle ich allen deutschen, insbesondere berliner Zuschauern den Film Beyond Words – ohne Rücksicht darauf, wie man sich selbst bezeichnet. Den deutschsprachingen Zuschauern empfehle ich den Film wegen seines berliner Charakters. Sie sollen sehen, wie tief wir  – Emigranten, die hier leben – uns der Stadt verbunden fühlen.

Agata Lewandowski

Konkurs filmowy EMIGRA 2017

Od 8 sierpnia do 12 listopada 2017 można zgłaszać filmy o tematyce emigracyjnej – realizowane przez Polaków mieszkających za granicą oraz filmy o Polakach żyjących poza granicami niezależnie od narodowości ich twórców. Czekamy na zgłoszenia zarówno profesjonalistów jak i amatorów, którzy chcieliby pokazać swój film na tegorocznym 5. Festiwalu Filmów EMIGRA.

Read moreKonkurs filmowy EMIGRA 2017

EMIGRA 2016 w 80 mediach polskich i 20 zagranicznych!

Festiwal EMIGRA 2016 jest z roku na roku coraz bardziej znany i lubiany w Polsce i za granicą, o czym świadczy ciągle zwiększająca się ilość informacji o EMIGRZE w ponad 80 mediach polskich oraz 20 mediach zagranicznych.

Czwarty festiwal EMIGRA został również pozytywnie dostrzeżony i podsumowany przez fachową prasę filmową. Recenzja z jego przebiegu została zamieszczona w Magazynie Filmowym – miesięczniku, który jest wydawany przez Stowarzyszenie Filmowców Polskich.

Magazyn Filmowy-EMIGRA-2016-web

„Polska rodzina poza Polską” – konkurs o nagrodę Marszałka Senatu

senatRP„Polska rodzina poza Polską”
KONKURS DLA DZIENNIKARZY POLSKICH I POLONIJNYCH O NAGRODĘ MARSZAŁKA SENATU 2016/2017

Celem konkursu jest pokazanie obrazu polskiej rodziny żyjącej z dala od Polski.

Polski rząd i parlament tej kadencji przykładają wielką wagę do kondycji rodziny. Senat , który jest opiekunem Polonii i Polaków za granicą interesuje się także tym, jak radzi sobie polska rodzina poza granicami. Poza Polską rodzi się coraz więcej dzieci. W ostatnich 5 latach tylko w Wielkiej Brytanii urodziło się ponad 150 tys. polskich dzieci.

Dlatego chcielibyśmy wiedzieć jak poza granicami Polski funkcjonuje polska rodzina, która oprócz zwykłego zmagania się z codziennością, ma też specyficzne problemy związane z obcym otoczeniem, z integracją. Czy pozostaje nośnikiem tradycyjnych wartości, czy przekazuje dzieciom wiarę, polskie tradycje, kulturę, język? Czy ma wpływ na tożsamość młodego pokolenia i zachowanie więzi z ojczyzną? Jak radzi sobie z konfliktem pokoleń, na który nakładają się problemy z integracją? Czy rodzina pomaga zakorzenić się poza granicami dzieciom, wnukom i czy pomaga osiągnąć sukces za granicą.

Czy rodziny polskie tworzą wspólnoty poza ojczyzną, czy pomagają w ten sposób asymilować się swoim dzieciom, czy tworzą więzi z lokalnymi społecznościami, wreszcie czy wnoszą jakieś wartości w społeczeństwa innych krajów.

Jak radzą sobie polskie rodziny, które z różnych powodów wyjechały z naszego kraju, a jak radzą sobie polskie rodziny, które nie opuściły nigdy Polski, ale znalazły się poza granicami na skutek powojennego przesunięcia granic. Czy trwają przy polskości i czy polskość pomogła im przetrwać.

Senat ogłaszając ten konkurs pragnie zainspirować media, a za ich pośrednictwem środowiska polonijne do refleksji nad kondycją polskiej rodziny poza Polską. Te refleksje pozwolą Senatowi spojrzeć na polską rodzinę na emigracji i zastanowić się, co można w kraju zrobić dla wzmocnienia tej rodziny.

Dział Prasowy
Kancelaria Senatu
ul. Wiejska 6
00-902 Warszawa
Tel. 22 694 95 22
Fax. 22 694 90 26

REGULAMIN KONKURSU

§1

Cel Konkursu

Celem Konkursu jest pokazanie obrazu Polonii przez pryzmat polskiej rodziny żyjącej poza granicami Polski.

§2

Organizator i uczestnicy Konkursu

1. Organizatorem Konkursu jest Kancelaria Senatu

2. W Konkursie mogą wziąć udział dziennikarze pracujący w krajowych i polonijnych gazetach, czasopismach, rozgłośniach radiowych, stacjach telewizyjnych, portalach internetowych, a także współpracownicy tych mediów.

§3

Warunki udziału w Konkursie

1. Warunkiem udziału w Konkursie jest:

A. opublikowanie materiału dziennikarskiego lub wyemitowanie programu, filmu, reportażu w terminie od 1 lipca 2016 r. do 1 lipca 2017 r.

B. przesłanie dwóch kopii publikacji na adres organizatora

C. Wyrażenie zgody na publiczną prezentację zgłoszonej pracy, w całości bądź fragmentach, w czasie wręczania nagród, a także na wszystkich polach eksploatacji, jakimi w dniu prezentacji dysponować będzie Kancelaria Senatu,

2. Prace zgłoszone na Konkurs powinny odpowiadać następującym kryteriom:

A. treść publikacji powinna być zgodna z celem konkursu,

B. forma pracy – dowolna

C. w przypadku formatów elektronicznych wymagane dostarczanie prac w jednym z

preferowanych formatów: mp3, pdf, jpeg, mpeg4,

D. kopie prac powinny być opatrzone pseudonimem, a dane autora umieszczone w osobnej

kopercie, znajdującej się w przesyłce zawierającej materiał dziennikarski na konkurs,

E. na konkurs prace mogą zgłaszać dziennikarze (autorzy) lub redakcje,

F. jeżeli jeden autor chce przesłać więcej prac konkursowych, każda musi być opatrzona

innym pseudonimem i nadejść w odrębnej przesyłce,

G. jeżeli praca opublikowana została w obcojęzycznej prasie należy przesłać jej tekst wraz z

tłumaczeniem na język polski.

3. Prace należy przesyłać do 15 lipca 2017 r. – o dacie przesyłki decyduje data stempla pocztowego, na adres:

Kancelaria Senatu – Dział prasowy – pok. nr 175
ul. Wiejska 6, 00 -902 Warszawa
z dopiskiem na kopercie: „Konkurs dla dziennikarzy”

§4

Jury Konkursu i nagrody

1. Zgłoszone prace oceni i laureatów wyłoni jury złożone z dziennikarzy, senatorów i pracowników Kancelarii Senatu.

2. Decyzja jury jest ostateczna i nie podlega odwołaniu,

3. Fundatorem nagród w Konkursie jest Kancelaria Senatu

4. Nagrodami w Konkursie są:

A. 1 x 7000 zł – I nagroda

B. 1 x 5000 zł – II nagroda,

C. 1 x 3000 zł – III nagroda,

D. 4 x 1750 zł – wyróżnienie

5. Jury zastrzega sobie prawo do innego podziału nagród, w zależności od jakości i ilości nadesłanych prac konkursowych.

6. Jury zastrzega sobie prawo nie przyznania którejś z wyżej wymienionych nagród.

Przegląd filmowy w Piwnicy Nr 1 w Berlinie

Zapraszamy serdecznie w piątek, 16 grudnia, o godz. 19:11 do naszej Piwnicy Nr 1 przy Drontheimer Str. 36, 13359 Berlin, na przegląd filmów emigracyjnych. Wstęp wolny – obecność obowiązkowa !

Festiwal Filmów Emigracyjnych Emigra to festiwal filmów o Polakach na całym świecie i dla Polaków na całym świecie. EMIGRA organizowana jest od 4 lat w Warszawie, miała już swoje edycje w Wilnie i Lwowie, a teraz po raz pierwszy zawitała do Berlina. W programie:

TO JEST POLSKA
Reżyseria i Scenariusz:
Filip Jacobson
Jutta Riedel
Mirek Balonis
Angelika Herta
Produkcja: Polska/Niemcy
Gatunek: Mockumentary
Rok produkcji: 2013
Czas trwania: 23 minuty

Film powstał w 2012 roku z inicjatywy polskiego filmowca Filipa Jacobsona przy współpracy z Mirkiem Balonisem, Angeliką Hertą oraz Juttą Riedel. – Wpadliśmy na pomysł, by nakręcić film o panu Mirku, który zdobył fikcyjną nagrodę „Emigranta Roku 2013” – tłumaczy reżyser Filip Jacobson. W rolę pana Mirka, polskiego biznesmena w Niemczech, szczęśliwego męża Niemki, aktywnego działacza w środowisku polonijnym, wielkiego zwolennika porozumienia polsko-niemieckiego, wcielił się współtwórca filmu Mirek Balonis. Film „To jest Polska” jest przykładem dość rzadkiego gatunku filmowego, który przedstawia w formie parodii fikcyjną historię dając jednocześnie złudne wrażenie dokumentu.
Film przygląda się problemowi imigracji z dużą dozą humoru i z przymrużeniem oka. Bo zdaniem niemiecko-polskiej ekipy filmowej to lepsze, niż śmiertelna powaga. – Na zjawisko imigracji patrzy się w Niemczech wyłącznie z perspektywy problemów. Nie dostrzega się w imigrantach ich potencjału. Jest sporo materiałów i dokumentacji na temat imigracji, które są bardzo bolesne. A nas interesuje pytanie, jakie są dobre strony obecności imigrantów – mówi Mirek Balonis. Twórcy filmu nie wykluczają, że być może powstanie dalszy ciąg losów pana Mirka, wzorowego polskiego emigranta.

DAWNO TEMU NA ŚLĄSKU
Reżyseria: Tomasz Protokowicz
Produkcja: Polska, 2015
Czas trwania: 16 min
Gatunek: fabuła krótkometrażowa

Bracia bliźniacy, Rysiek i Stefan żyją w prowadzonym przez zakonnice sierocińcu. Znajduje się on w małym miasteczku na Śląsku, gdzie obok siebie żyją Polacy i Niemcy. Mają pecha dorastać w jednym z najpodlejszych okresów w historii tego miejsca, w okresie III Rzeszy. Wkrótce ich drogi rozejdą się, aby skrzyżować się za kilkanaście lat, w niezwykle nieprzyjemnych okolicznościach.

DISCONNECTED
Reżyseria: Ben Talar/Ricardo Gonzalez
Produkcja: Polska/Wenezuela, 2015
Czas trwania: 15 min

Historia lubi się powtarzać. 25 lat po upadku muru berlińskiego świat jest nadal podzielony, a ludzie wyobcowani poprzez ściany sieci społecznościowych. Los na krótką chwilę przetnie ścieżki czterech postaci. Czy historia znów zatoczy koło?
Artysta zmaga się z rewolucyjnymi pracami na wystawę. Biegacz stara się trzymać tempo skupiając się na muzyce. A Ona po kolejnej jednonocnej przygodzie szuka ekscytacji w shoppingu i pozowaniu do selfie. Jedynie Turysta stara się być świadomym miasta i jego skomplikowanej historii dotyczącej Niemców, Żydów, Palestyńczyków i Amerykanów. Ale nawet on jest przegrany w starciu z kołami historii.

POLAK BRAZYLIJSKI
Reżyseria: Basia Jendrzejczak
Produkcja: Polska/Brazylia, 2016
Czas trwania: 21 min

Reportaż z bardzo dalekiego kraju a dokładnie ze wsi brazylijskiej, gdzie można usłyszeć mowę polską, pomimo, że osoby posługujące się polszczyzną, nigdy nie były w Polsce, a są i tacy którzy tylko o Polsce słyszeli. Mikołaj Rykowski, społecznik z Chorzowa, zorganizował świąteczny obiad dla Polonii w Brazylii. O tym jak żyje się naszym rodakom tak daleko od ich nieznanej europejskiej ojczyzny, co ich z nią łączy i o tęsknocie za nią zobaczymy w tym reportażu Basi Jendrzejczak.

Wstęp wolny – obecność obowiązkowa !

Emigra 2016 z Klubem Galicyjskim w Stanisławowie

Klub Galicyjski zaprasza na pokaz filmów, prezentowanych w Warszawie w czasie Festiwalu Filmów Emigracyjnych Emigra 2016. Gościem wieczoru będą Katarzyna Zaorska-Podsiadło, współorganizator festiwalu, Eugeniusz Sało, współtwórca filmu „Pl w Ua” i Sławomir Sobczak, polski dziennikarz, pracujące w Krakowie i Chicago.

„Pl w Ua” – film pokazujący życie młodych Polaków na Ukrainie, Agata Lewandowski/Kurier Galicyjski, Polska/Ukraina
„Ojcu” – film ukazujący dramat rodziny dotkniętej represjami NKWD w Winnicy w 1938 roku, reż. Liliana Komorowska, Diana Skay, Kanada
„Czwarta dzielnica” – film o tysiącach Polaków, którzy w poszukiwaniu nowego życia pojechali do Stanów Zjednoczonych, reż. Adrian Prawica, USA

Gorąco zapraszamy!

25 listopad w godzinach 18:00 – 21:00
Centrum Kultury Polskiej i Dialogu Europejskiego w Iwano-Frankiwsku

Клуб Ґаліцийський запрошує на показ фільмів, презентованих під час фестивалю еміграційних фільмів „Емігра 2016” у Варшаві. Гостями вечору будуть Катажина Заорска-Подсядло, співорганізатор фестивалю, Еугеніуш Сало, співтворець фільму „PL w UA” та Славомір Собчак, польський журналіст працюючий в Кракові та Чікаго.

„PL w UA” – фільм, який показує життя молодих поляків в Україні, реж. Аґата Лєвандовскі/Кур’єр Ґаліцийський, Польща/Україна.
„БАТЬКОВІ” – фільм представляє драму родини потерпілої від репресій НКВД в Вінниці у 1938 році, реж. Ліліана Коморовска, Діана Скай, Канада.
„ЧЕТВЕРТА ДІЛЬНИЦЯ” – фільм про тисячі поляків, котрі у пошуках нового життя виїхали до Сполучених Штатів, реж. Андріан Правіца, США.

Kto zna osoby na tym zdjęciu?

To zdjęcie jest motywem przewodnim plakatu EMIGRA 2016. Zostało zrobione przez Mieczysława Adamka w latach 1958/59 w trakcie studiów w Łódzkiej Szkole Filmowej. Bohaterami tego zdjęcia są prawdopodobnie ówcześni studenci szkoły filmowej. Prosimy o kontakt z festiwalem EMIGRA (biuro@emigra.com.pl), jeżeli ktoś rozpozna siebie lub swego znajomego z tej pięknej, młodej pary. Chcielibyśmy zaprosić bohaterów tego i osoby ich znające na otwarcie festiwalu 4 listopada 2016 w Kinie Kultura. Prosimy serdecznie o pomoc i udostępnianie informacji.

szukam-emigra-bw

Konkurs EMiGRY do 14.10.2016

Na konkurs EMiGRA 2016 mogą być zgłaszane filmy dokumentalne, krótkometrażowe, animowane oraz fabularne (bez ograniczeń czasowych) zrealizowane przez filmowców profesjonalistów i amatorów wyprodukowane po 1 stycznia 2010. Głównym tematem festiwalu EMiGRA są filmy realizowane przez Polaków mieszkających za granicą oraz filmy o Polakach żyjących poza granicami niezależnie od narodowości ich twórców. Zgłoszenia filmu na Festiwal EMiGRA 2016 można dokonać poprzez stronę internetową www.emigra.com.pl (zakładka konkurs). Czekamy na Wasze filmy!

Zjednoczone stany filmowej polskości w świecie

Wprawdzie w tym roku nie dostaliśmy Oscara, ale za to po 66 festiwalu filmowym Berlinale możemy powiedzieć – kolejny sukces. W zeszłym roku Małgorzata Szumowska dostała Srebrnego Niedźwiedzia za reżyserię filmu Body/Ciało, a w tym roku otrzymał go młody polski reżyser – Tomasz Wasilewski, za scenariusz filmu Zjednoczone stany miłości. To ciekawe, że Wasilewski, urodzony w 1980 roku i mający za sobą zaledwie dwa filmy pełnometrażowe – Płynące wieżowce i W sypialni, tak szybko zakwalifikował się do najlepszych reżyserów kina europejskiego.

Wasilewski przyznaje, że już od czasów liceum marzył o kinie. Za pierwszym razem nie dostał się do łódzkiej Filmówki i dlatego poszedł na reżyserię do Akademii Filmu i Telewizji w Warszawie. Jednak potem wrócił do Łodzi, gdzie skończył wydział produkcji filmowej. W 2004 roku wyjechał do Nowego Jorku, ale okazało się, że nie nadaje się na emigrację. Od 2007 pisze scenariusze do serialu Barwy szczęścia. Był asystentem Małgorzaty Szumowskiej przy realizacji jej filmu 33 sceny z życia. Polski zdobywca tegorocznego Srebrnego Niedźwiedzia szczerze mówi, że dotychczas pisał scenariusze „tylko po to, aby robić filmy”.

Kiedy myśli o kobietach, to ma w głowie przede wszystkim swoją matkę. Uważa, że koniec komunizmu więcej znaczył jako rewolucja społeczna dla kobiet niż dla mężczyzn. I dlatego zrobił film o tym, jaki wpływ miała rewolucja ustrojowa 1990 roku na cztery kobiety w rożnym wieku, mieszkające w blokowisku małego polskiego miasta. Młoda matka Agata (Julia Kijowska) rozpoczyna pozamałżeński romans, Iza (Magdalena Cielecka) – dyrektorka szkoły, sypia z ojcem swojej uczennicy. a nauczycielka Renata (Dorota Kołak) – fascynuje się piękną sąsiadką Marzeną (Marta Nieradkiewicz) – prowincjonalną królową piękności, której mąż pracuje w RFN. U progu tworzącego się kapitalizmu wszystkie te kobiety dążą do swojego uczuciowego spełnienia.

Dlaczego właśnie Wasilewski został zauważony przez międzynarodowe jury na Berlinale? Może dlatego, że pokazał zagubienie ludzi w świecie, które towarzyszy nam teraz ciągle; może dlatego, że w swoich filmach rezygnuje ze słowa na rzecz obrazu; może dlatego, że Zjednoczone stany miłości to uniwersalny film o kobiecej desperacji. Warto go zobaczyć, szczególnie mieszkając za granicą, żeby wrócić do czasów, z których się wyjechało.

Ale aby szybko przypomnieć sobie otaczającej nas dziś rzeczywistości, dobrze obejrzeć film, który otrzymał główną nagrodę na 66 Festiwalu Filmowym Berlinale – Fire at Sea w reżyserii Gianfranco Rosiego. Wygrana ta była do przewidzenia, ponieważ Berlinale to mocno zaangażowany politycznie i społecznie festiwal, a zdobywca Złotego Niedziwiedzia to opowieść o imigrantach z Afryki, zatrzymujących się na wyspie Lampedusa. Mityczna Lampedusa jest od wielu lat motywem filmowym jako symboliczna brama do Europy. Gianfranco Rosi pokazał dwa krzyżujące się tam światy. Losy afrykańskich uchodźców skonfrontował z życiem włoskiej rodziny rybaków zamieszkałych na wyspie. A wszystko pokazane zostało na tle morza, które jednych żywi, a innych zabija.

Oglądając zaledwie kilka filmów z tegorocznego festiwalu Berlinale można było poczuć się trochę jak na Bliskim Wschodzie i chociaż częściowo zrozumieć uciekających stamtąd ludzi. Film Houses without doors Avo Kaprealiana to historia bezsilności w stosunku do zbliżającej się do wojny, opowiedziana poprzez ujęcia, realizowane z balkonu mieszkania w jednej z dzielnic syryjskiego Aleppo. W inscenizowanym dokumencie In the last days of the City egipski reżyser Tamer El Said próbuje zrozumieć Kair – swoje rodzinne miasto, zmieniające się w przerażający dla niego sposób w przededniu rewolucji religijnej. W La route d’Istanbul belgijski reżyser Rachid Bouchareb przedstawia zmagania matki gotowej do przedostania się do objętej wojną Syrii, aby ratować swoją córkę, która przez facebook wstąpiła do ISI.

Nawet wśród twórców tych arabskich produkcji filmowych często pojawiają się polskie nazwiska. Jedno jest pewne – polscy filmowcy coraz bardziej liczą się w świecie. Do tej pory mianem wyjątkowych cieszyli się polscy operatorzy w Hollywood – tacy, jak Janusz Kamiński, Sławomir Idziak, Piotr i Witold Sobocińscy, Paweł Edelman czy Edward Kłosiński. Do starszej generacji światowych reżyserów o polskich korzeniach zalicza się Polańskiego, Holland i Kieślowskiego. Dzięki zeszłorocznemu Oscarowi Pawła Pawlikowskiego i Srebrnemu Niedźwiedziowi Małgorzaty Szumowskiej oraz tegorocznej nagrodzie za scenariusz na Berlinale dla Tomasza Wasilewskiego – młoda generacja polskich reżyserów wysuwa się na coraz wyższą pozycję międzynarodową.

Na koniec konferencji prasowej po rozdaniu nagród na tegorocznym Berlinale Tomasz Wasilewski powiedział: „Mam nadzieję, że oczy świata, przemysłu filmowego i dziennikarzy, a także widzów skierują się teraz na Polskę. Mamy fantastycznych filmowców, utalentowanych reżyserów, którzy robią dobre filmy; to jest moment Polski, oglądajcie polskie filmy!”

Agata Lewandowski (Berlin)

Jury Festiwalu Emigra 2015

Cieszymy się, że w składzie jury festiwalu EMIGRA 2015 będą–Janusz Zaorski –reżyser/Polska, Małgorzata Pieczyńska – aktorka/Szwecja, Bożena Intrator – scenarzystka/USA, Piotr Latałło – operator/USA, Janusz Tylman – kompozytor/Polska, Romuald Mieczkowski – literat/ Litwa, Boguslawa Furga – montażystka/ Polska oraz Alicja Zawadzka – fotograf/Francja.

Read moreJury Festiwalu Emigra 2015