Marek Włodarczyk

Polski aktor teatralny i filmowy.
Urodził się w 1954 roku w Łodzi. Żartobliwie mówi, że już jako dziecko oglądał filmy przez dziurę w ścianie. Widać przez nią było salę projekcyjną, która sąsiadowała z jego rodzinnym domem. Ukończył studia aktorskie PWSFTViT w Łodzi. Związał się z Teatrem Śląskim w Katowicach i Teatrem im. Jaracza w Łodzi.

Na ekranie zadebiutował w dwóch filmach: “Sowizdrzał świętokrzyski” Henryka Kluby u boku Beaty Tyszkiewicz i “Wesela nie będzie” Waldemara Podgórskiego. U Podgórskiego zagrał też w “Karabinach”.

W roku 1981 wyjechał do Berlina, gdzie postanowił przeczekać stan wojenny. Pracował jako mechanik samochodowy oraz szukał okazji do pracy aktorskiej. Współpracował z teatrami w Hamburgu, Berlinie i Monachium. Angażowano go także do produkcji filmowych i telewizyjnych. Otrzymał role w ponad 100 produkcjach. Pojawił się w filmie “Forbidden” Anthony’ego Page’a, “14 dni dożywocia” Rolanda Suso Richtera, obyczajowym “Vorübergehend verstorben” Sigi Rothemund czy komediowej “Dienstreise – Was für eine Nacht” Stephana Wagnera. Obsadzony został także w wielu serialach: “Schulz & Schulz”, “Dr. Stefan Frank – Der Arzt dem die Frauen vertrauen”, “Der Clown”, “Das Finale” czy “Harry & Sunny”.

W 2004 otrzymał główną rolę w hitowym serialu “Kryminalni”. Popularność jaką przyniósł mi ten projekt sprawiła, że zdecydował się wrócić do Polski. Od tego czasu pojawia się w polskich produkcjach i jednocześnie pracuje w Niemczech. Brał udział także w programach rozrywkowych: “Taniec z Gwiazdami” i “Agent – Gwiazdy”.

Podczas pobytu w Niemczech pracował jako wykładowca na uniwersytecie w Berlinie i Strasburgu, gdzie uczył młodzież sztuki aktorskiej.

Grażyna Dyląg (Dylong)

Polska aktorka filmowa i teatralna oraz pedagog.
Urodzona w 1954 roku w Bytomiu. Pierwsze artystyczne kroki stawiała w katowickim Pałacu Młodzieży w kółku teatralnym. Jest absolwentką Wydziału Lalkarskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie. Po studiach pracowała w Teatrze Śląskim w Katowicach. Po kilku latach przeniosła się do Warszawy i związała z Teatrem Narodowym.

Poza projektami teatralnymi angażowała się w produkcje filmowe. Zagrała w “Gorączce” Agnieszki Holland, “Czwartku ubogich” Sylwestra Szyszki czy “Żabim skoku” Zbigniewa Trzcińskiego. Pojawiała się w rolach serialowych zarówno polskiej – “07 zgłoś się” oraz niemieckiej – “Der Millionen Coup”, “Va banque”, “Bistro, Bistro”, “Großstadtrevier”. Zagrała w kilku produkcjach Andrzeja Żuławskiego. Zagrała Laurę w “La Note Bleue” oraz zaangażowana została do roli Ihezal w kultowym filmie science-fiction Żuławskiego pod tytułem “Na srebrnym globie”.

W 1981 r. wyjechała do RFN po wprowadzeniu stanu wojennego. W Niemczech grała w reklamach i pracowała jako modelka, m.in. dla Yves’a Saint Laurenta.

Rozpoczęła także pracę jako pedagog. Twierdzi, że “talentu nie można nauczyć”, więc duży nacisk kładzie na rekrutacje do szkół. Znalazła zatrudnienie we Fritz-Kirchhoff-Schauspielschule. Kilka lat później została najmłodszą w historii profesorką słynnego Mozarteum w Salzburgu. Pracowała także jako profesor zwyczajna aktorstwa w Ernst Busch Schauspielschule. Potem została profesor zwyczajną uniwersytetu na Universität für Musik und Darstellende Kunst, czyli na Max Reinhardt Seminar w Wiedniu czyli w najbardziej cenionej państwowa uczelni aktorskiej w okręgu niemieckojęzycznych.
Pomimo pracy pedagogicznej pracuje nadal na deskach teatru. Występuje w bardzo popularnej komedii “Chuzpe” w reżyserii Dietera Bernera.

Waldemar Pokromski

Polski charakteryzator, urodził się w 1946 roku w Sławie Śląskiej. Ukończył wydział charakteryzacji w Wyższej Szkole Artystycznej w Dreźnie. Jego marzeniem było zostanie malarzem. Nie dostał się jednak na ASP. Wyjechał więc do Niemiec, gdzie dostał pracę w teatrze, a potem z filmie.

Współpracował z Krzysztofem Zanussim, Andrzejem Wajdą czy Romanem Polańskim, Małgorzatą Szumowską.

Odpowiadał za charakteryzację w filmie “Liście Schindlera”, który dał mu nominację do Oscara oraz nominację do Nagrody BAFTA.

Pracował także przy “Pachnildle”, “Pianiście”, “Olivierze Twist”, “Ubu Król”, “Wiedźmin” czy “Dziewiąte wrota”.

Jest laureatem niezliczonej ilości nagród m.in. Niemieckiej Nagrody Filmowej Lola za charakteryzację w filmie “Biała wstążka”. Film “Rewers”, w którym dbał o wizerunek aktorów otrzymał nagrodę za charakteryzację na 34. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni oraz „Złotą Maskę” przyznawaną przez Kryolan GmbH. Na 22. Festiwalu Filmu Polskiego w Chicago otrzymał „Skrzydła” za wybitne osiągnięcia w dziedzinie sztuki filmowej poza granicami Polski.

Sześć filmów, które współtworzył zostały nominowane do Oscara, co czyni go jednym z najbardziej docenionych polskich artystów przez Amerykańską Akademię Filmową.

W 1992 roku wraz z żoną Aldoną (wkrótce dołączył do nich także syn Mikołaj) otworzył Pokromski Studio, ktore wyspecjalizowało się w produckji filmów fabularnych i dokumentalnych.

Paweł Podlejski

Reżyser filmowy, urodził się i wychował w Rudzie Śląskiej. W wieku 16 lat wyjechał do Niemiec. Po 20 latach i studiach w szkole filmowej w Berlinie wrócił do Polski.

Stworzył scenariusz, wyprodukował i wyreżyserował film “Pociecha”. Inspirowany życiem autora film opowiada o życiu Patryka, który spotyka na swojej drodze dziewczynę o imieniu Paulina. Marzy ona o wyjeździe na zachód. Miejsca, z którego do kraju wrócił Patryk. Jest to uniwersalna historia bohaterów osadzona na Śląsku. Scenariusz do filmu Pociecha powstał we wspólpracy z z Michałem Szalonkiem. Film – w którym reżyser zagrał też główną rolę – został wyprodukowany w całości ze środków pozyskanych przez autora . Film zyskał uznanie Jury Konkursu Filmów Emigracyjnych EMIGRA zdobywając nagrodę GRAND PRIX za film pełnometrażowy w roku 2017.
W 2015 roku wraz z Michałem Szalonkiem zdobył specjalną nagrodę za scenariusz filmu “Marek”. Film jest inspirowany postacią Marka Hłaski. Autorzy szukają odpowiedzi na pytanie jaki byłby Hłasko, gdyby mógł żyć w dzisiejszych czasach.

Barbara Kwiatkowska

(pseudonim artystyczna: Barbara Lass)

Polska aktorka filmowa.

Urodzona 1 czerwca 1940 w Patrowie koło Gostynina.
Zmarła 6 marca 1995 w Baldham.

Podjęła edukację w warszawskiej szkole baletowej oraz tańczyła w Zespole Pieśni i Tańca „Skolimów”. Zawodowo związała się jednak z aktorstwem.

Popularność zdobyła rolą Ewy w komedii Tadeusza Chmielewskiego “Ewa chce spać” (1957). Została odkryta przez reżysera podczas kręcenia scen tanecznych do krótkometrażowego filmu Bronisława Broka pt. “Epizod”

Niedługo potem – w 1959 – trafiła na Zachód, grając główną rolę – obok Jeana-Louisa Trintignanta – we francuskim obrazie “Tysięczne okno”. Rok później wystąpiła wraz z Alainem Delonem w filmie “Co za radość żyć”. Grała w produkcjach włoskich, francuskich i niemieckich. Wystąpiła m.in. w filmie Krzysztofa Zanussiego “Blaubart” (Sinobrody, 1983) oraz w głównej roli – jako Ines – obok Helmuta Griema w Stachel im Fleisch (1981).

Współpracowała z Rozgłośnią Polską Radia Wolna Europa oraz działała w niepodległościowym Klubie Niezależnej Myśli Politycznej imienia Juliusza Mieroszewskiego.

Była wiceprzewodniczącą i jednym z założycieli Stowarzyszenia na Rzecz Porozumienia Niemiecko-Polskiego. Między innymi to jej zasługą było wprowadzenie do monachijskiej telewizji kablowej Telewizji Polonia.

FILMOGRAFIA:

1957: Ewa chce spać, jako Ewa Bonecka – za tę rolę otrzymała nominację do nagrody Złota Kaczka
1958: Dwaj ludzie z szafą, jako dziewczyna (niewymieniona w czołówce)
1958: Pan Anatol szuka miliona, jako Iwona Słowikowska
1958: Żołnierz królowej Madagaskaru, jako Sabina Lamięcka
1959: Obrazki z podróży (niewymieniona w czołówce); etiuda szkolna
1959: Tysiąc talarów, jako Kasia Wydech
1959: Gdy spadają anioły, jako staruszka w młodości; etiuda szkolna
1959: Słoń, jako uczennica; etiuda szkolna
1960: Ostrożnie Yeti, jako panna młoda (niewymieniona w czołówce)
1960: Zezowate szczęście, jako Jola
1960: La Millième fenêtre (Tysięczne okno), jako Ania
1961: Che gioia vivere (Co za radość żyć), jako Franca Fossati (pod pseudonimem Barbara Lass)
1961: Lycanthropus, jako Priscilla
1962: Spóźnieni przechodnie, jako ona sama
1962: Miłość dwudziestolatków, jako Basia (nowela Warszawa)
1963: Du rififi à Tokyo (Rififi w Tokio), jako Françoise Merigne
1963: Le Vice et la vertu (Występek i cnota), jako kelnerka (niewymieniona w czołówce)
1965: Serenade für zwei Spione (Serenada dla dwóch szpiegów), jako Tamara
1967: Jowita, jako Agnieszka „Jowita”
1973: Jak to się robi, jako przygodna znajoma
1986: Róża Luksemburg, jako matka Róży

Krzysztof Komeda. Muzyczne ścieżki życia

komeda

Reżyseria: Claudia Buthenhoff-Duffy
Produkcja: Polska/ Niemcy/ Szwajcaria/ Finlandia, 2010
Gatunek: dokumentalny
Czas trwania: 52 min

W 1958, młody reżyser Roman Polański kręci film krótkometrażowy “Dwaj ludzie z szafą”. O przygotowanie ścieżki muzycznej prosi jednego z najbardziej docenionych ówcześnie pianistów jazzowych: Krzysztofa Komede. W ten sposób zaczyna się owocna współpraca dwóch artystów, która trwać będzie dziesięć lat. Komeda skomponował muzykę do takich filmów jak “Nóż w wodzie”, “Nieustraszeni pogromcy wampirów” albo “Dziecko Rosemary”.

Obraz dokumentalny w reżyserii Claudi Buthenhoff-Duffy, przedstawia postać polskiego jazzowego pianisty, na podstawie wspomnień Romana Polanskiego, Andrzeja Wajdy czy Henninga Carlsena. Film skupia się szczególnie na muzyce, a dzięki zdjęciom archiwalnym przywołuje klimat dawnych lat. To portret, genialnego kompozytora muzyki filmowej, który umiera tragicznie i przedwcześnie w 1968 roku.

Agata Lewandowski

Urodziłam się w kwitnącym socjalizmie, wyjechałam z Polski jeszcze przed upadkiem muru berlińskiego, a teraz mieszkam w dwóch kapitalistycznych krajach po obu stronach Odry. Jestem berlińską warszawianką albo warszawską berlinianką. Ze studiów, które skończyłam za najbardziej twórczą uważam realizację w Wyższej Szkole Teatralnej i Filmowej im. Leona Schillera w Łodzi. W moich pracach pisemnych koncentrowałam się na tematach turystycznych i kulturalnych, żeby omijać polityczne, na które mam często zupełnie inne zdanie niż prasa polska czy niemiecka. Dlatego redagowałam gazetę o turystyce polskiej po niemiecku – Polen News, a także pracowałam w Centrum Sztuki Współczesnej (Haus der Kulturen der Welt) w Berlinie.

Read moreAgata Lewandowski

Strajk. Bohaterka z Gdańska

Reżyseria: Volker Schlöndorff
II Reżyser:
Marcin Brodzki
Ralph Remstedt

Scenariusz:
Andreas Pfluger
Sylke Rene Meyer
Maciej Karpiński

Zdjęcia: Andreas Hofer
Kostiumy: Ewa Krauze
Muzyka: Jean Michel Jarre
Produkcja: Polska, Niemcy
Rok produkcji: 2006
Gatunek: Film fabularny
Czas: 104 min.

Obsada:
Katharina Thalbach
Andrzej Chyra
Dominique Horwitz
Andrzej Grabowski
Ewa Telega
Dariusz Kowalski
Wojciech Pszoniak
Wojciech Solarz
Rafael Remstedt
Marta Straszewska
Barbara Kurzaj
Maria Maj
Krzysztof Kiersznowski
Adam Trela
Jowita Budnik

Anna Walentynowicz to znana działaczka “Solidarności”. W sierpniu 1980 roku została bezprawnie zwolniona z pracy na pięć miesięcy przed emeryturą. To wydarzenie stało się przyczyną strajku, którego wynikiem było powstanie Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego “Solidarność”.

Poruszająca historia odważnej kobiety, która walcząc o godność napisała epizod światowej historii, przyczyniając się do powstania Solidarności. Strajk został oparty na motywach biografii Anny Walentynowicz, która stała się pierwowzorem filmowej postaci Agnieszki Kowalskiej (Katharina Thalbach).

Agnieszka

Scenariusz i reżyseria: Tomasz E. Rudzik

Obsada: Karolina Gorczyca, Hildegard Schmahl, Lorenzo Nedis Walcher,
Jörg Witte, Rafal Garniecki, Elisa Schlott, Jan Messutat,  Hanna
Scheibe, Johannes Silberschneider, Thomas Darchinger, Angelika Fink,
Ole  Eisfeld, Wojciech Zieliński, Tom Radisch, Thomas Gräßle

Gatunek: Dramat
Produkcja: Niemcy, Polska 2014
Polska Premiera: 30-10-2015
Czas trwania: 98 min.

Po fabularnym debiucie „DESPERACI W AKADEMIKU”, którego premiera
odbyła się podczas 57. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w San
Sebastian, Tomasz E. Rudzik zabiera nas do zupełnie innego świata,
którego centrum i najważniejszym punktem odniesienia jest tytułowa
Agnieszka. Owiana tajemnicą, skrzętnie ukrywająca uczucia i kierująca
się zwierzęcym instynktem przetrwania bohaterka przez przypadek trafia
do Monchium, gdzie szybko musi nauczyć się nowych reguł bezwzględnej
gry.

Urodzony w Polsce i mieszkający na stałe w Niemczech Rudzik zabiera
widzów z polskiego żeńskiego więzienia do niemieckiej agencji
towarzyskiej. Snuta przez niego opowieść z uwagą i czułością podąża za
Agnieszką, której jedyną zasadą wydaje się być odwieczne „oko za oko,
ząb za ząb”. Brutalny świat, w którym rozgrywa się opowieść, nie jest
jednak przytłaczającym koszmarnym snem: silna, niezależna bohaterka
pozostaje w jakiś sposób czysta, nieskażona – podobnie jak jej młody
przyjaciel Manuel i młodszy brat Rafał. Rudzik ukazuje
niebezpieczeństwa wynikające z zestawienia dwóch światów, obu
funkcjonujących na podstawie tej samej ludzkiej przypadłości:
naiwności i czystości uczuć. Rozdarta między nimi Agnieszka stara się
znaleźć własną metodę.

W roli głównej wystąpiła Karolina Gorczyca, doświadczona aktorka,
która tą rolą udowadnia, jak szeroki jest jej aktorski wachlarz. Rolę
Madame, która w Monachium bierze Agnieszkę pod swoje skrzydła,
powierzono ikonie teatru z Hamburga – Hildegard Schmahl. Młodego
przyjaciela Agnieszki zagrał zaś 18-letni Lorenzo Nedis Walcher, który
wydaje się być na progu błyskotliwej kariery. Niemiecka premiera
„AGNIESZKI” odbyła się podczas 48. Międzynarodowego Festiwalu w Hof,
gdzie film zdobył również nominację do Niemieckiej Nagrody Filmowej.

Jestem Kuba (I am Kuba)

Reżyseria/Scenariusz: Ase Svenheim Drivenes
Produkcja: Norwegia/Polska/Niemcy
Kooproducent: Edward Porembny
Rok produkcji: 2014
Gatunek: film dokumentalny
Długość: 60 min.

Podczas międzynarodowego festiwalu w Tromsø film “Jestem Kuba” otrzymał nagrodę Tromsø Palm dla najlepszego filmu pochodzącego z krajów regionu północnego. Produkcja była współfinansowana przez PISF – Polski Instytut Sztuki Filmowej.

Historia Kuby (13 lat) i Mikołaja (8 lat), których rodzice musieli wyjechać do pracy za granicę po upadku rodzinnej firmy. Podczas ich nieobecności, chłopcami opiekują się dziadkowie i sąsiedzi, ale Kuba woli samotnie opiekować się swoim młodszym bratem i robi to najlepiej jak potrafi. W Polsce ok. 100 tys. dzieci pozostaje bez opieki rodzica, który wyjechał za granicę. Z jakimi problemami zmagają się eurosieroty i ich rodzice?

Film wyprodukowany w koprodukcji polsko-norweskiej. Nominowany do Prix Europa 2015. Zdobył Tromsø Palm Award za najlepszy film na Tromsø International Film Festival 2015, ‘Ildfluen’ za najlepszy średniometrażowy film dokumentalny na Den Norske dokumentarfilmfestivalen 2015 oraz Polsko-Niemiecką Nagrodę Dziennikarską im. Tadeusza Mazowieckiego 2015 w kategorii Telewizja. Był również nominowany do Norwegian Gullruten Awards 2015 (The Golden Screen) za najlepszy dokument telewizyjny.

To jest Polska

Reżyseria i Scenariusz:
Filip Jacobson
Jutta Riedel
Mirek Balonis
Angelika Herta

Produkcja: Polska/Niemcy
Gatunek: Mockumentary
Rok produkcji: 2013
Czas trwania: 23 minuty

Film powstał w 2012 roku z inicjatywy polskiego filmowca Filipa Jacobsona przy współpracy z Mirkiem Balonisem, Angeliką Hertą oraz Juttą Riedel. – Wpadliśmy na pomysł, by nakręcić film o panu Mirku, który zdobył fikcyjną nagrodę “Emigranta Roku 2013” – tłumaczy reżyser Filip Jacobson. W rolę pana Mirka, polskiego biznesmena w Niemczech, szczęśliwego męża Niemki, aktywnego działacza w środowisku polonijnym, wielkiego zwolennika porozumienia polsko-niemieckiego, wcielił się współtwórca filmu Mirek Balonis. Film “To jest Polska” jest przykładem dość rzadkiego gatunku filmowego, który przedstawia w formie parodii fikcyjną historię dając jednocześnie złudne wrażenie dokumentu.

Film przygląda się problemowi imigracji z dużą dozą humoru i z przymrużeniem oka. Bo zdaniem niemiecko-polskiej ekipy filmowej to lepsze, niż śmiertelna powaga. – Na zjawisko imigracji patrzy się w Niemczech wyłącznie z perspektywy problemów. Nie dostrzega się w imigrantach ich potencjału. Jest sporo materiałów i dokumentacji na temat imigracji, które są bardzo bolesne. A nas interesuje pytanie, jakie są dobre strony obecności imigrantów – mówi Mirek Balonis. Twórcy filmu nie wykluczają, że być może powstanie dalszy ciąg losów pana Mirka, wzorowego polskiego emigranta.

Almanya

Almanya
Witajcie w Niemczech
komediodramat/Niemcy/ 2012/ 97 min
reż. Yasemin Sandereli

Almanya to zabawna komedia, która jest portretem rodzinnym pełnym miłości i ciepła, dodającym nieco wyświechtanemu motywowi imigracji i integracji świeżości – jest z przymrużeniem oka, rześko ale i jednocześnie poważne. Siostrom Samdereli udało się nakręcić wspaniały film drogi, mamy trzy pokolenia, udające się we wspólną podróż. Dookoła niewiele się dzieje: rodzina przygotowuje się do wyjazdu, wyrusza i osiąga cel. Prawdziwa fabuła kryje się w fascynujących retrospekcjach. Komedia odgradzająca się od strachu przed islamistami, morderstw honorowych i fanatyzmie muzułmanów. „Almanya” pokazuje normalnych ludzi, może lekko przerysowanych, ale co najważniejsze – pokazuje ich prawdziwie.
Niemcy są dokładni. A jak ci ostatni są widziani oczyma Turków? Mężczyźni wyglądają dziwnie – nie mają wąsów, za to prowadzają szczury na smyczy. Kto wie, jak brudno jest w tym kraju. Może i brudno, może nie, ale na pewno zimno.

Kim jestem? – pyta sześcioletni turecki emigrant mieszkający w Niemczech, którego do drużyny piłkarskiej nie chcą przyjąć ani Niemcy, ani Turcy. By wytłumaczyć chłopcu tę skomplikowaną sytuację, jego kuzyn postanawia opowiedzieć mu historię jego dziadka, który przybył do Niemiec w latach sześćdziesiątych. Komediodramat o wielopokoleniowym klanie Turków, od dziesięcioleci mieszkających w Niemczech. Rodzina jest duża. Każdy ma inne problemy i czuje przynależność do innej kultury – część członków klanu lt mówi o sobie „Jestem Turkiem”. Inna „Jestem Niemcem”. Nestor rodu postanawia kupić dom w Turcji i zabrać tam rodzinę. Początkowo pomysł nie budzi zachwytu. Ostatecznie cała rodzina wyrusza w daleką podróż.
Almanya to zabawna komedia, która jest portretem rodzinnym pełnym miłości i ciepła, dodającym nieco wyświechtanemu motywowi imigracji i integracji świeżości – jest z przymrużeniem oka, rześko ale i jednocześnie poważne. Siostrom Samdereli udało się nakręcić wspaniały film drogi, mamy trzy pokolenia, udające się we wspólną podróż. Dookoła niewiele się dzieje: rodzina przygotowuje się do wyjazdu, wyrusza i osiąga cel. Prawdziwa fabuła kryje się w fascynujących retrospekcjach. Komedia odgradzająca się od strachu przed islamistami, morderstw honorowych i fanatyzmie muzułmanów. „Almanya” pokazuje normalnych ludzi, może lekko przerysowanych, ale co najważniejsze – pokazuje ich prawdziwie.
Niemcy są dokładni. A jak ci ostatni są widziani oczyma Turków? Mężczyźni wyglądają dziwnie – nie mają wąsów, za to prowadzają szczury na smyczy. Kto wie, jak brudno jest w tym kraju. Może i brudno, może nie, ale na pewno zimno.

Włosi są seksowni. Hiszpanie się nie spieszą. Polacy są gościnni. Rosjanie piją wódkę. Francuzi jedzą żaby. Niemcy są dokładni. A jak ci ostatni są widziani oczyma Turków? Mężczyźni wyglądają dziwnie – nie mają wąsów, za to prowadzają szczury na smyczy. Kto wie, jak brudno jest w tym kraju. Może i brudno, może nie, ale na pewno zimno.

Kiedy niemiecka gospodarka potrzebowała wsparcia z zewnątrz a imigranci z zachodu Europy nie byli wystarczającą siłą przerobową, w kraju nad Renem pojawili się Turcy. Przybyli z zupełnie inną kulturą, zwyczajami i religią. Nie do końca wpasowali się w ramy społeczne i kulturowe Zachodu. Połączyli swoją tradycję z niemiecką, przyczyniając się tym samym do multikulturowego obrazu Niemiec.

Hüseyin był milion pierwszym imigrantem w Niemczech. Mieszka tu od ponad czterdziestu lat. Jego już trzypokoleniowy klan nie jest zgodny, co do swojej tożsamości. Niektórzy czują się Niemcami, niektórzy Turkami. Kiedy sześcioletni Cenk pyta „Kim wreszcie jesteśmy?”, jego kuzynka opowiada mu historię, która ma pomóc chłopcu w samodzielnym znalezieniu odpowiedzi. Sama skrywa jeszcze nikomu niewyjawiony sekret…

Kiedy podczas jednego z wielu obiadów nestor rodu oznajmia, że kupił dom w Turcji a cała rodzina ma z nim jechać w podróż do korzeni, pomysł nie budzi zachwytu. Ostatecznie jednak Hüseyinowi udaje się nakłonić rodzinę do wyjazdu. W czasie takiej wycieczki nie da się już ukryć żadnej tajemnicy.

Jesteśmy sumą wszystkiego, co wydarzyło się przed nami, tego, co stało się na naszych oczach, wszystkiego, co nam zrobiono. Jesteśmy każdą osobą i rzeczą, których istnienie na nas wpłynęło, albo na które wpłynęło nasze istnienie. Jesteśmy wszystkim, co się dzieje, gdy już nie istniejemy i wszystkim, co nie stałoby się, gdybyśmy nie istnieli.
Salman Rushdie

NAGRODY I FESTIWALE m.in.:

2011 Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie
2011 Niemieckie Nagrody Filmowe
Złota dla Yasmin i Nesrin za najlepszy scenariusz
Srebrna dla najlepszego filmu
2011 Palm Springs International Film Festival

PRASA O FILMIE

Jak dobrze, że możemy się śmiać z problemów z integracją tureckich imigrantów! I że możemy ich oczyma spojrzeć na niemiecką rzeczywistość kiedyś i dziś – i to nie w filmie o problemach. Komedia odgradzająca się od strachu przed islamistami, morderstw honorowych i fanatyzmie muzułmanów. „Almanya” pokazuje normalnych ludzi, może lekko przerysowanych, ale co najważniejsze – pokazuje ich prawdziwie.
Die Zeit

„Almanya” jest portretem rodzinnym pełnym miłości i ciepła, dodającym nieco wyświechtanemu motywowi imigracji i integracji świeżości – jest z przymrużeniem oka, rześkio ale i jednocześnie poważne.
Filmstars.de

Siostrom Samdereli udało się nakręcić wspaniało film drogi, przypominający dzięki swoim postaciom „Little Miss Sunshine”. Podobnie jak i w amerykańskiej komedii i tu mamy trzy pokolenia, udające się we wspólną podróż. Dookoła niewiele się dzieje: rodzina przygotowuje się do wyjazdu, wyrusza i osiąga cel. Prawdziwa fabuła kryje się w fascynujących retrospekcjach.
Moviepilot.de

WYWIAD Z NESRIN I YASEMIN SAMDERLI (fragmenty)
Zeit Online
Rozmawia: Parvin Sadgih

Zeit: Pokazujecie trzy generacje w „Almanya”: leciwego gastarbeitera i jego żonę, którzy w latach 60tych przeprowadzili się z Anatolii do Niemiec, ich czwórkę dzieci i dwójkę wnucząt. Co różni te trzy niemiecko-tureckie generacje?

Nesrin Samdereli: Podeszłyśmy do tematu dość klasycznie: nawet kiedy dziadek nie chce rezygnować ze standardu życia w Niemczech, czuje, że jest Turkiem. Niemiecki paszport, z którego tak dumna jest jego żona, nie zmienia jego poczucia przynależności. Ich dzieci są bardziej „niemieckie”, ale znają turecką tradycję. Wszyscy żyją w konflikcie, pomiędzy dwoma kulturami i nigdy nie zastanawiali się nad tematem integracji. Veli, najstarszy syn, nie mówi płynnie po niemiecku podczas gdy najmłodszy jest sceptyczny wobec wszystkiego, co tureckie. Jedzenie jest dla niego za ostre, życie w Turcji zbyt chaotyczne. Jego żona – Niemka – jest bardziej śródziemnomorska od niego samego.

Zeit: Wnuczka i wnuk – sześcioletni Cenk i dwudziestodwuletnia Canan – wydają się być już bardziej „niemieccy”.

Nesrin: Oboje uważają Niemcy za swoją ojczyznę. Ale zadają sobie pytania: dlaczego jestem taki, jaki jestem? Jak widzą mnie inni? Chodzący do pierwszej klasy Cenk jest zagubiony: w szkole Niemcy grają przeciwko Turkom i żadna z drużyn nie wybiera go do swojego składu.

Yesmin: Canan natomiast żyje pełnią życia, studiuje, mieszka razem ze swoim chłopakiem. Chociaż rodzina się kocha i panuje w niej atmosfera zrozumienia to nikt o tym nie wie. Kiedy zachodzi w ciążę, jest zrozpaczona, ponieważ nie wie, co powiedzieć rodzinie.

Zeit: Czy to, co dzieje się w filmie to też Wasza historia?

Nesrin: Film nie opowiada naszej historii, ale oczywiście czerpałyśmy i z naszych przeżyć. Nasz dziadek też przeprowadził się ze wsi do miasta – do Istambułu – a potem do Niemiec. Canan jest w naszym filmie tą postacią, z którą najczęściej się identyfikujemy. Czuje się wolna, a mimo to respektuje zasady, panujące w rodzinie. Chociaż związek z mężczyzną, który nie jest Turkiem wciąż jest łamaniem zasad.

Zeit: Jak żyje się w takich sprzecznościach?

Yasemin: Nasz ojciec jest na przykład bardzo liberalny. Ale zawsze stawiał sprawę jasno: to są nasze reguły, trzymajcie się nich. Żyjcie swoim życiem, ja nie wszystko chcę wiedzieć. Przykład z filmu: Leyla, matka Canan, po cichu popala. Ojciec nie może tego zobaczyć. To nie ma wielkiego znaczenia, jest przecież dorosła, ale wstydziłaby się, postępując oficjalnie wbrew regułom.

REŻYSER – Yasemin Samdereli

Yasemin Samdereli urodziła się w Dortmundzie. Jest córką tureckich imigrantów, pochodzących z prowincji Tunceli. Skończyła szkołę filmową w Monachium. W tym samym czasie współpracowała już z Bavaria Films. Doświadczenie reżyserskie zdobywała jako asystentka również w dużych produkcjach m.in. z Jackie’m Chanem.
„Almanya” jest jej pierwszym filmem, wchodzącym na srebrne ekrany. Otrzymała za niego wraz ze swoją siostrą, współautorką scenariusza, m.in. Deutscher Filmpreis.

FILMOGRAFIA m.in.:

2011 Almanya
2007 Ich Chef, du nix (film telewizyjny)
2004 Sextasy (short)
2003 Alles getürkt! (film telewizyjny)
1999 Kismet (short fabularny)
1996 Lachnummern (short)
1995 Lieber Gott (short)
1994 Schlüssellöcher (short)

Reżyseria: Yasemin Samdereli
Scenariusz: Yasemin Samdereli, Nesrin Samdereli
Zdjęcia: Moritz Kaethner, The Chau Ngo
Montaż: Andrea Mertens
Muzyka: Gerd Baumann
Producenci: Annie Brunner, Andreas Richter, Ursula Wörner

OBSADA m.in.

Fahri Ögün Yardim jako Hüseyin Yilmaz (młody)
Demet Gül jako Fatma Yilmaz (młoda)
Vedat Erincin jako Hüseyin Yilmaz (stara)
Lilay Huser jako Fatma Yilmaz (stara)
Denis Moschitto jako Ali Yilmaz
Petra Schmidt-Schaller jako Gabi Yilmaz
Aylin Tezel jako Canan Yilmaz
Rafael Koussouris jako Cenk Yilmaz

Zakazana miłość

Reżyser: Dominik Wieczorek, Tomasz Federowicz
Produkcja: Niemcy, 2016
Czas trwania: 25 min

Film powstał na podstawie książki Dagmar von Gersdorf „Na całym świecie tylko ona” w tłumaczeniu Grażyny Prawdy. Opowiada o zakazanej miłości Elizy Radziwiłł i Wilhelma Hohenzolerna, późniejszego cesarza Niemiec.

Wszystko jest możliwe

Reżyser: Brygida Dworok-Mich
Produkcja: Polska/ Niemcy, 2009
Czas trwania: 60 min

Wszystko jest możliwe to niebanalna historia o niebanalnych ludziach. Obraz opowiada o losie czterech artystów, którzy próbowali ułożyć sobie życie poza granicami ojczyzny. Dwóch z nich to Polacy, którzy wyjechali do Niemiec.

https://www.youtube.com/watch?v=6NyLZnMgRJw