Elżbieta Lewak

Lwowianka. Dorastała za kulisami Polskiego Teatru Ludowego we Lwowie.
Debiutowała w wieku 16 lat rolą Panny Młodej w „Weselu” Wyspiańskiego w reżyserii dyrektora Zbigniewa Chrzanowskiego.
Od 2009 roku aktywnie działa w Teatrze Polonistyki UW, gdzie zagrała m.in. Brunę w „Serenadzie” Sławomira Mrożka, Annette w „Bogu mordu” Yasminy Rezy czy Mecenas w „Mężczyźnie do wzięcia Jeremiego Przybory.
Na deskach Polskiego Teatru Ludowego we Lwowie zagrała również Dianę z „Fantazego” Juliusza Słowackiego (w spektaklu „Powtórka ze Słowackiego”) i role drugoplanowe w „Dwóch panach B” Mariana Hemara, „Kartotece” Tadeusza Różewicza oraz „Odprawie posłów greckich” Jana Kochanowskiego.
Jako dziewiętnastolatka samodzielnie zorganizowała w 2011 roku na Uniwersytecie Warszawskim spektakl charytatywny „Bliżej marzeń”, w którym wcieliła się też w rolę Nauczycielki.
Od 2012 roku systematycznie gra monodram „Z domu niewoli” (reż. Zbigniew Chrzanowski) na podstawie wspomnień wojennych Beaty Obertyńskiej. Spektakl został wyróżniony na XI Festiwalu Teatrów Niewielkich w Lublinie.
W 2015 roku wzięła udział w warsztatach prowadzonych przez Andrzeja Seweryna dla aktorów Polskiego Teatru Ludowego we Lwowie, w ramach których powstał Salon Poezji Zbigniewa Herberta.
W 2016 roku na zaproszenie reżyser Weroniki Kuśmider (obecnie studentki III roku Akademii Teatralnej w Warszawie) współtworzyła jako aktorka monodram „Kołysanka dla Ofelii”.
W latach 2017-1019 koordynowała oddolny, realizowany non profit międzynarodowy społeczno-kulturowy projekt „Przesilenie”. Metodą dramową stworzyła scenariusz oraz współreżyserowała spektakl o tej samej nazwie.
Absolwentka Wydziału Polonistyki na Uniwersytecie Warszawskim. W 2018 roku zdobyła dyplom Szkoły Edukacji Polsko-Amerykańskiej Fundacji Wolności i Uniwersytetu Warszawskiego, uzyskując tym samym uprawnienia nauczycielskie i pedagogiczne. Jest dziennikarką związaną z „Kurierem Galicyjskim” (ulubiona forma dziennikarska: wywiady o felietony), a także nauczycielką języka polskiego w szkole podstawowej.
W 2018 roku otrzymała odznaczenie Zasłużony dla Kultury Polskiej.
W 2020 roku była stypendystką Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach programu stypendialnego Gaude Polonia. Opracowała scenariusz „Karla. Sąd ostateczny” na podstawie „Wspomnień wojennych” prof. Karoliny hr. Lanckorońskiej pod opieką artystyczną dr Ewy Makomaskiej, aktorki Teatru Polskiego im. A. Szyfmana w Warszawie.

 

Fot. Dariusz Walczak

Luba Lewak

Polska aktorka teatralna.

Urodziła się w 1953 roku. Ukończyła szkołę średnią we Lwowie. Studiowała matematykę stosowaną na Wydziale Fizyczno – Matematycznym na Lwowskim Uniwersytecie. Pracowała w wyuczonym zawodzie w Akademii Nauk Ukraińskiej Republiki Radzieckiej. a następnie w Centrum Obliczeniowym ANURR. Po urlopie macierzyńskim pracowała także dydaktycznie z dziećmi z polskich rodzin. Jako wychowawca przedszkolny zajmowała się wieloma pokoleniami młodzieży, które przygotowywała do nauki w polskich szkołach. Za swoje dokonania otrzymała w roku 2014 Medal Ministerstwa Edukacji Narodowej Narodowej za zasługi w obszarze szkolnictwa.

Od lutego 1969 roku jest aktorką Polskiego Teatru Ludowego we Lwowie. Gra role komediowe i dramatyczne. Zadebiutowała rolą Panny Młodej w „Weselu” Stanisława Wyspiańskiego. Zagrała między innymi Panią Domańską w sztuce Mariana Hemara “Dwaj Panowie B” czy główną rolę dramacie Tadeusza Różewicza “Stara Kobieta wysiaduje”, którą traktuje jako jedną z najważniejszych ról w życiu. Wystąpiła łącznie w kilkudziesięciu spektaklach. Są to między innymi: “Polowanie na lisa” Stanisława Mrożka, “Czarującym Łajdaku” Pierre’a Chesnota, „Ciotunii” Aleksandra Fredry wszystkie z reżyserii Zbigniewa Chrzanowskiego.

Wystawieniem dramatu Różewicza postanowiła ukoronować 50-lecie działalności artystycznej. Autorskie opracowanie monodramu “Stara kobieta wysiaduje” zaprezentowane zostało na deskach Obwodowego Domu Nauczyciela.

Za swoją działalność artystyczną była wielokrotnie nagradzana. Odebrała Odznaczenie Honorowe Zasłużony dla Kultury Polskiej, Złoty Krzyż Zasługi oraz Brązowy Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.

Aktywnie wspiera polską społeczność. Założyła kółko teatralne dla dzieci w wieku przedszkolnym i klas początkowych, z którymi przygotowywała programy teatralne. Pracowała też ze studentami z Klubu Stypendystów „Semper Polonia”, dla których prowadziła kursy językowe, kulturowe, historyczne.

Poza działalnością artystyczną pracuje jako przewodnik po Lwowie. Jest znawczynią i miłośniczką Podola, Huculszczyzny, Bukowiny i Krymu. Pracuje także jako tłumacz podręczników szkolnych i przewodników turystycznych. Udziela się także w redakcji „Kuriera Galicyjskiego” przy tworzeniu projektu „Polak Mały” czyli edukacyjnym miesięczniku dla dzieci.

 

Fot. Dariusz Walczak

Janusz Majewski (pseud. Patrick G. Clark) 

Polski reżyser i dramatopisarz. Rektor Warszawskiej Szkoły Filmowej.
Urodzony w 1931 roku we Lwowie. Przeniósł się z rodziną do Krakowa, gdzie dorastał w otoczeniu artystów skupionych wokół pisma “Przekrój”. Ukończył architekturę na Politechnice Krakowskiej. Jest też absolwentem Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi na wydziale reżyserii.

Zaczynał jako autor scenografii filmowych do filmów Antoniego Bohdziewicza – “Szkiców węglem”, “Kaloszy szczęścia” i “Rzeczywistości”. W 1961 roku zrobił swój pierwszy zawodowy film dokumentalny “Zabawa”. W kolejnych latach zrealizował kilkanaście filmów krótkometrażowych różnych gatunków. Wiele z nich zostało nagrodzonych na międzynarodowych festiwalach – m.in. – “Album Fleischera”, “Pojedynek”, “Błękitny pokój” czy “Pierwszy pawilon”.

Jego fabularny debiut to film “Sublokator”. Od tamtej pory wyreżyserował ponad 30 filmów fabularnych, m.in. “Czarną suknię”, “Lokis. Rękopis profesora Wittembacha”, “Zazdrość i medycynę”, “Zaklęte rewiry”, “Sprawę Gorgonowej”, “Lekcję martwego języka”, “C.K. Dezerterów”, “Złoto dezerterów”, “Mała matura 1947” na kanwie własnej powieści wydanej kilka lat wcześniej, “Excentrycy, czyli po słonecznej stronie ulicy” oraz “Czarny mercedes”.

Realizował także filmy telewizyjne, seriale i spektakle Teatru TV. Pod pseudonimem napisał komedię czarnego humoru “Upiór w kuchni”, którą dwukrotnie reżyserował dla Teatru Telewizji – w 1976 i 1993.

Kilka lat po zakończeniu studiów zaczął wykładać w PWSFTViT, gdzie pracował jak pedagog do 1991 roku. Był członkiem Komitetu Kinematografii oraz prezesem Zarządu Głównego Stowarzyszenia Filmowców Polskich, a od roku 2006 jest Honorowym Prezesem Stowarzyszenia.
Został odznaczony Krzyżem Oficerskim (za zasługi dla polskiej kinematografii) oraz Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi dla kultury narodowej, za osiągnięcia w twórczości artystycznej i działalności dydaktycznej. Uhonorowano go też nagroda Orła za całokształt twórczości.

Zachariasz Muszyński

Aktor filmowy i teatralny urodzony na terenach byłego ZSRR.
Aktorstwo ukończył na Akademii Teatralnej im. Karpenki-Karego w Kijowie. Po przyjeździe do Polski studiował także śpiew operowy, muzykologię i dyrygenturę na wydziale Wokalno Aktorskim Akademii Muzycznej im. Grażyny i Kiejstuta Bacewiczów w Łodzi.
Gra regularnie w filmach i serialach, między innymi – Prawo Agaty, Bodo, Komisarz Alex, Dziewczyny ze Lwowa czy “Klerze”, „Historia Roja, czyli w ziemi lepiej słychać” oraz w nominowanym do Oscarów “W ciemności”.
Poza filmem i serialem pracuje także w teatrze. Podczas Święta Saskiej Kępy premierę miał monogram Zachariasza “Listy do Skręcipitki”, oparty o listy polskiego kolejarza Antoniego Adamskiego pisane w latach 1914-1918 do żony z sanatorium za Uralem.
Zagrał także Króla w “Gdzie jest Król?” z 2013 roku, czy Piotra Z. w “Bublotece” w Teatrze Rozrywki w Chorzowie.
Prywatnie włada 5 językami, jeździ konno, gra na fortepianie, tańczy i uprawia szermierkę. Swoje projekty sceniczne tworzy z żoną – Małgorzatą Karoliną Piekarską – znaną pisarką, dziennikarka i warsawianistką.

Konstanty Czawaga

Urodzony w Kołomyi (obwód stanisławowski) w rodzinie o polskich korzeniach (daleki pradziadek po Powstaniu Styczniowych został zesłany na Syberię).
Od 1970 mieszka we Lwowie.
Absolwent wydziału dziennikarstwa na Uniwersytecie im. Iwana Franki we Lwowie. Ze światem medialnym jest powiązany od 1966.

Read moreKonstanty Czawaga

Niegdyś moja matka

Reżyseria: Sophia Turkiewicz
Obsada: Zofia Wichłacz, Artur Urbański, Wenanty Nosul, Karolina Porcari
Produkcja: Australia/ Polska/ Ukraina, 2013
Gatunek: dokumentalny
Czas trwania: 75 min

Reżyserka australijskiego pochodzenia podejmuje próbę poznania powodów, które sprawiły, że została oddana w dzieciństwie do sierocińca. Odkrywa nieznaną dla siebie historię matki, urodzonej w przedwojennej Polsce. W latach wojny doświadczyła utraty rodziców i braku własnego domu. Po okresie zesłania na Syberię i późniejszej tułaczce zamieszkała w Australii. Burzliwa historia XX wieku sprawiła, że kobiecie niełatwo było się odnaleźć wśród powojennej rzeczywistości na obcym kontynencie.

Mirosław Rowicki

Założyciel, wydawca i redaktor naczelny Kuriera Galicyjskiego – największej polskiej gazety na Ukrainie. Członek Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich
W latach 1980-1981 przewodniczący Komisji Zakładowej Solidarności KBM „Warszawa- Zachód” i delegat na Zjazd Regionu Mazowsze. W stanie wojennym zmuszony do odejścia z pracy podjął działalność rzemieślniczą. Działał w podziemnych strukturach Solidarności – głównie w zakresie kolportażu niezależnych wydawnictw i sprzętu drukarskiego. Na Ukrainie od 2000 roku, gdzie podjął działalność gospodarczą.

Read moreMirosław Rowicki

Eugeniusz Sało

Urodzony we Lwowie. W latach 2007-2012 studiował na Lwowskim Uniwersytecie Narodowym im. I. Franki, na Wydziale Teatrologii . Studia ukończył uzyskując dyplom z wyróżnieniem. Od roku 2012 jest dziennikarzem Kuriera Galicyjskiego

Read moreEugeniusz Sało

PL w UA

Reżyseria: Mirosław Rowicki
Produkcja: Ukraina, 2016
Gatunek: dokumentalny
Czas trwania: 35 min

Film „PL w UA” opowiada o życiu młodych Polaków mieszkających na Ukrainie. Młoda ekipa lwowskiej redakcji “Kuriera Galicyjskiego” wspólnie z Agatą Lewandowski pokonała setki kilometrów, od Lwowa przez polską wieś Łanowice, Pnikut, miasta Winnica, Berdyczów, Żytomierz aż do Kijowa, aby pokazać czy różnią się młodzi Polacy w tych miejscowościach? Jak postrzegają dzisiejszą Polskę, a jak Ukrainę? Czy w trudnych czasach wojny na wschodzie Ukrainy chcą zostać czy opuścić ziemię swojego urodzenia? Czy mogą nazywać siebie ukraińskimi Polakami? Na te oraz inne pytania znajdziecie odpowiedź w tym filmie.

Film dokumentalny „PL w UA” (Polska-Ukraina 2015, 30 min.) wyprodukowany przez Mirosława Rowickiego, Eugeniusza Sało i Aleksandra Kuśnierza z redakcji “Kuriera Galicyjskiego” we współpracy z Agatą Lewandowski i Grzegorzem Fasterem. Miał swoją premierę 24 maja 2016 roku podczas wileńskiej edycji Festiwalu Filmów Emigracyjnych “EMIGRA”.