Na krawędzi nieba

NA KRAWĘDZI NIEBA
(The Edge of Heaven)

Film FATIHA AKINA

OBSADA:

Nursel Köse – Yeter
Hanna Schygulla – Susanne
Tuncel Kurtiz – Ali
Nurgül Yesilcay – Ayten
Hanna Schygulla – Susanne
Tuncel Kurtiz – Ali
Patrycia Ziolkowska – Lotte

TWÓRCY FILMU:

Reżyseria – Fatih Akin
Scenariusz – Fatih Akin
Zdjęcia – Rainer Klausmann (Bvk)
Montaż – Andrew Bird
Muzyka – Shantel
Producenci – Andreas Thiel, Klaus Maeck

KRÓTKO O FILMIE:

Owdowiały Ali zakochuje się w prostytutce Yeter. Para szybko zamieszkuje razem. Pogrążony w książkach syn Alego, Nejat na początku stanowczo sprzeciwia się wyborowi ojca. Kiedy jednak dowiaduje się, że kobieta większość swych ciężko zarobionych pieniędzy wysyła do domu w Turcji, by jej córka mogła studiować na uniwersytecie nawiązuje się między nimi nić sympatii.
Po niespodziewanej śmierci kobiety Nejat wyrusza w podróż do Stambułu w poszukiwaniu jej córki Ayten. Chłopak decyduje się pozostać w Turcji, nie wie jednak, że dwudziestokilkuletnia działaczka polityczna, Ayten jest już w Niemczech, gdzie ukrywa się przed turecką policją. Całkiem sama i bez grosza, Ayten zaprzyjaźnia się z niemiecką studentką, Lotte, która natychmiast poddaje się urokowi tureckiej dziewczyny. Lotte zaprasza buntowniczkę Ayten do swego domu, prosząc, by ta z nią zamieszkała. Ta propozycja bardzo nie podoba się konserwatywnej matce młodej Niemki, Susanne. Ostatecznie Ayten zostaje zatrzymana i zamknięta w celi, gdzie czeka kilka miesięcy na azyl polityczny. Kiedy jej prośba zostaje odrzucona, dziewczyna zostaje deportowana do Turcji i osadzona w tamtejszym więzieniu. Lotte postanawia porzucić wszystko, by pomóc przyjaciółce. Przypadkowe spotkanie w księgarni sprawia, że Lotte staje się współlokatorką Nejata.

„Intrygująca, przepełniona głęboką empatią i mądrością reżyseria jest tym, co liczy się dzisiaj w kinie.”
The Guardian

„Jeden z najbardziej gorąco oczekiwanych filmów ostatniego festiwalu w Cannes. Nurgül Yesilcay w roli inteligentnej, charyzmatycznej dziewczyny jest doskonała.”
Daily Telegraph

„Znakomity i głęboko poruszający film. Na krawędzi nieba to punkt zwrotny w karierze dobrego reżysera, który właśnie wkracza do międzynarodowego grona najbardziej utalentowanych twórców. Doskonała obsada.”
Variety

„Bardzo złożony i poruszający dramat o walce, jaką jest życie, pełne niezwykłych zbiegów okoliczności i sytuacji, w których mijamy się o krok.”
Hollywood Reporter

„W tym filmie reżyser rezygnuje z nieco surowej siły i bezpośrednich chwytów, znanych widzom z obrazu Głową w mur. Zamiast tego możemy poznać bardziej zawiłą i poruszającą opowieść.”
european-films.net

FATIH AKIN O FILMIE:

Nie schodzi się z ringu po pierwszej rundzie
Tak głęboko zaangażowałem się w realizację filmu Głową w mur, że kiedy go skończyłem, nie miałem żadnego pomysłu, co robić dalej. W trakcie kręcenia poprzednich filmów zawsze wiedziałem, jaki będzie następny projekt. Na ironię, co jeszcze pogorszyło mój stan, obraz Głową w mur okazał się sukcesem. Nie oczekiwałem tego. Tak wielki sukces wcale nie rozwiązuje wszystkich problemów. Właściwie, ta sytuacja bardziej mnie zablokowała. Czułem się niemal zmuszony do zrobienia czegoś jeszcze lepszego niż Głową w mur i chciałem zrobić coś jeszcze lepszego.

Kiedy stajemy się rodzicami…
Fakt, że zostałem ojcem, miał na mnie ogromny wpływ. Mój syn urodził się w 2005 roku. Nagle musiałem zacząć być bardziej odpowiedzialny i pomyśleć o jutrze. Zanim stałem się rodzicem, byłem właściwie typem rock-and-rollowca. Narodziny mojego syna złagodziły ciśnienie twórcze, jakie odczuwałem. Wyraźnie podziałało to na moje pisanie. Bardzo mi też pomogła praca ze studentami, na uniwersytecie w Hamburgu, gdzie dzieliłem się moimi doświadczeniami. Również realizacja dokumentu Życie jest muzyką wywarła na mnie pozytywny, łagodzący wpływ. A wyjazd do Turcji, gdzie poznałem wszystkich tych muzyków, był dla mnie jak terapia.

Moja praca domowa
Robienie filmów jest w moim życiu bardzo ważne, ale blednie wobec zdarzeń takich jak narodziny, miłość czy śmierć. Czułem, że aby naprawdę dorosnąć, muszę zrobić trzy filmy. Można nazwać to trylogią, ale to w zasadzie trzy odrębne obrazy, które łączy wspólna tematyka – miłość, śmierć i zło. Głową w mur opowiada o miłości. Na krawędzi nieba jest o śmierci. Śmierci rozumianej w ten sposób, że kres każdego życia oznacza zarazem narodziny, jako że zarówno śmierć, jak i narodziny otwierają drzwi do innego wymiaru. Pracując nad tym filmem czułem, że osiągam jakiś nowy, nieznany poziom. Ale wciąż brakowało mi jeszcze czegoś – tym elementem było zło, które pojawi się w trzecim obrazie. Po prostu czuję, że muszę opowiedzieć to do końca. Te trzy filmy są rodzajem „zadania domowego”, które mam do odrobienia. Potem będę mógł ruszyć dalej. Być może w stronę kina gatunków – zrobię na przykład film noir, western czy nawet horror.

Pomiędzy dwiema kulturami
Mam korzenie tureckie i niemieckie. Urodziłem się w Niemczech, ale funkcjonuję na pograniczu dwóch kultur. Odebrałem wykształcenie europejskie, lecz wychowywali mnie tureccy rodzice. Turecka kultura zawsze była częścią mojego życia. Gdy byłem dzieckiem, podróżowałem do Turcji z rodziną każdego lata. Ponieważ sam jestem niejako zawieszony między tymi dwiema kulturami, naturalne jest, że moje filmy również znajdują się w owym „pomiędzy”.

Związki z Turcją – miłość i nienawiść
Moje związki z Turcją są bardzo złożone – to mieszanka miłości i nienawiści. Zacząłem się o wiele bardziej interesować tym krajem, gdy w 1995 roku skończyłem szkołę. Rok później zdecydowałem się zrobić tam mój pierwszy film krótkometrażowy, Chwast. Zobaczyłem inną twarz Turcji i niesamowicie mnie ona zafascynowała. Stałem się bardziej Turkiem. Z każdym metrem taśmy, który nakręciłem w Turcji, zaczynałem lepiej zrozumieć ten kraj. Ale im lepiej go rozumiem, tym bardziej mnie zasmuca. Nienawidzę polityki, nacjonalizmu. Trzeba przyjrzeć się temu, co tam się dzieje – historia się powtarza. Jeszcze raz popełnia się te same błędy. Kocham ten kraj, ale robienie filmu w Turcji wysysa ze mnie mnóstwo energii – to krew i łzy.

Inteligencja jest sexy
Sądzę, że inteligencja jest sexy, dlatego bohaterem mojego filmu uczyniłem profesora. Poza tym postać nauczyciela niemieckiego, który ma korzenie tureckie, łamie pewne stereotypy funkcjonujące wciąż w Niemczech. Turcy dzisiaj odgrywają znaczącą rolę w niemieckiej kulturze, polityce i nauce. Nie żyją już na ulicy. Dla Yeter edukacja jest na tyle ważna, że decyduje się na prostytucję, by zapewnić wykształcenie córce. Postać Nejata można powiązać z tym pragnieniem wiedzy. Podoba mi się ironia widoczna w momencie, gdy jedzie on do Stambułu i zamienia się rolami z niemieckim sprzedawcą książek – to swoista wymiana intelektualna.

Edukacja może ocalić świat
Umiejętność czytania i pisania, edukacja, gra istotną rolę w filmie Na krawędzi nieba. Książka jest kluczowym symbolem w konflikcie między Nejatem a jego ojcem. Zastanawiałem się, jaką książkę powinienem pokazać. To była bardzo trudna decyzja. Nie chciałem, by były to pozycje takie jak Siddartha albo Hobbit, czy też coś wypełnionego zbliżonymi znaczeniami. I wtedy wpadłem na pomysł, że mógłbym zareklamować fantastyczną książkę mojego przyjaciela – wybrałem Tochter des Schmieds Selima Ozdogana. W odniesieniu do filmu – czytanie jest absolutnie kluczowym momentem. Lektura jest symbolem edukacji. A edukacja to jedyna rzecz, która może uratować świat.

Hanna i Tuncel
Próbowałem wyobrazić sobie niemiecką matkę przyjeżdżającą do Stambułu i szukającą tam swej zaginionej córki. I w moim umyśle pojawił się obraz Hanny Schygulli. Poznałem ją w Belgradzie w 2004 roku i od tamtej pory jestem pod jej urokiem. Bardzo chciałem z nią pracować. Niektórzy niemieccy dziennikarze porównywali moją karierę z Fassbinderem, ale zupełnie nie postrzegam tego w tych kategoriach. Jestem człowiekiem ulicy, a nie teatru. Dla mnie wzór stanowi raczej Yilmaz Güney, jako twórca niezależny, nie poddający się normom. Dla aktora, Tuncela Kurtiza – którego również wyobraziłem sobie wcześniej na planie tego filmu – był tym, kim Fassbinder był dla Hanny. Ale moim celem nie było posługiwanie się tymi aktorami jako ikonami z filmów Fassbindera i Güneya. To byłby pusty gest – chciałem wykorzystać ich inaczej, w sposób, w jaki nie robił tego nikt wcześniej. Nie chciałem też, by moje reżyserowanie przybrało tego rodzaju pozę. Dla mnie moja praca jest po prostu opowiadaniem historii. Wyobrażając sobie Hannę i Tuncela w tej historii wiedziałem, że oboje odpowiadają mojej koncepcji rodziców.

Sampling
Wyzwaniem dla mnie jak twórcy filmowego jest nie powtarzać się. Lubię zaskakiwać samego siebie, a w efekcie – publiczność. Mam nadzieję, że wszystkie moje filmy wydadzą się różne. Sądzę, że będziemy w stanie to ocenić po kolejnych pięciu obrazach. Kiedy wpadam na różne pomysły, to przychodzą one do mnie w tym samym czasie, ale pochodzą z różnych źródeł. A ja postępuje podobnie jak samplujący muzyk hip-hopowy – uwielbiam hip-hop. Oni używają na przykład znanych kawałków, by tworzyć coś nowego na bazie czegoś starego – i to jest zarazem rodzaj hołdu. Kilka wątków w Na krawędzi nieba zostało w taki sposób „zsamplowanych” z filmu Życie jest muzyką. Postać politycznej aktywistki Ayten powstała z inspiracji, jaką byli dla mnie kurdyjscy śpiewacy. Tutaj, na Zachodzie, nie musimy walczyć o wolność słowa. Ale w Turcji wojna o sprawiedliwość trwa nadal.

Pasja jest sexy
Zdolność walczenia o coś z pasją jest sexy. A ja chciałem, by ten film był seksowny. Ayten to osoba bardzo emocjonalna. Ma tę specyficzną „mądrość ulicy” i jest bardzo atrakcyjna. To postać wyraźnie polityczna. Z początku aktorka, Nurgül Yesilcay nie czuła się zbyt dobrze w tym politycznym kontekście. Kiedy jednak w końcu zaakceptowała sytuację, poszła na całość. Byłem zafascynowany tym, jak dobrze poznała swoja bohaterkę. Znam wiele kobiet takich jak Ayten, ale Nurgül nie jest jedną z nich. Ayten to kobieca wersja mnie samego. Wierzy w coś, ale potem zaskakuje samą siebie i bardzo się zmienia.

Czy jestem politykiem?
Chcę zmienić świat – czy to znaczy, że jestem politykiem? Mój film daje nadzieję, że świat można zmienić – czy to jest polityczne? Chyba bardziej filozoficzne, ale myślę, że w dzisiejszych czasach wszystko jest po trosze polityką. W epoce, w której żyjemy, nie da się już rozdzielić życia, polityki i sztuki. Wierzę głęboko w to, w co wierzę, ale jutro mogę zmienić zdanie. Próbuję nie być dogmatyczny. W cokolwiek ludzie wierzą – czy jest to religia, czy polityka – wszystko ma swój kres, wszystko zmierza w jednym kierunku. Chciałem zrobić film o przechodzeniu na drugą stronę tego wszystkiego, o wznoszeniu się ponad to. Próbowałem robić ten film z pewnym dystansem, jak ktoś, kto podgląda z zewnątrz. Ale wydaje się, że taka postawa nie jest możliwa. Czasami to nie głowa nami kieruje. Sądzę, że to raczej o wiele bardziej irracjonalna część mnie – serce.

Niemcy i Turcja
Jako Niemki, Susanne i Lotte uosabiają Unię Europejską, podczas gdy Ayten i Yeter – Turcję. Wszystko, co zdarza się między nimi w Na krawędzi nieba, jest reprezentatywne dla stosunków łączących oba te systemy. Miałem niezłą zabawę pracując nad dyskusją między Susanne a Ayten na temat Unii Europejskiej. Pisałem ten dialog opierając się na tym, co wiele razy słyszałem od ludzi z mojego środowiska. Pod koniec filmu, Niemka Susanne i Turczynka Ayten doświadczają głębokiej zmiany sposobu, w jaki postrzegają i odczuwają rzeczywistość. W finałowej scenie w księgarni, gdy się obejmują, już w trakcie montażu zauważyłem drobny szczegół. Nieopodal kobiet znajdują się dwie małe flagi: niemiecka i turecka. Położył je tam mój przyjaciel i partner, Andreas Thiel, który zmarł w ostatnim tygodniu kręcenia zdjęć. To jest znak. Sądzę, że to też film o związku między dwoma krajami.

Sztuka kochania
Bardzo silnie wpłynęła na mnie Sztuka kochania Ericha Fromma. Fascynują mnie związki między ludźmi. Nie chodzi mi tylko o znaczenie seksualne, ale też o relacje rodzice – dzieci. O wszystkie międzyludzkie stosunki. Wierzę, że wszystkie wojny w świecie są wynikiem zapominania o właściwym użytku, jaki ludzkość powinna robić z miłości. Myślę, że zło jest produktem lenistwa. Bo łatwej jest znienawidzić kogoś niż go pokochać.

Na planie zdjęciowym w Turcji
Ostatecznie zdjęcia rozpocząłem 1 maja 2006 roku. Na krawędzi nieba kręcony był w Niemczech – w Bremie i Hamburgu, oraz w Turcji – w Stambule, na wybrzeżu Morza Czarnego i w Trabzonie. Na planie pracowaliśmy około dziesięciu tygodni. Dla filmowca Turcja jest doskonałym miejscem. Robienie zdjęć w Niemczech jest o wiele mniej interesujące. To może być atrakcyjne, ale trzeba mieć szczególnie wyostrzone spojrzenie albo je w sobie wykształcić. W Turcji, z powodu jej położenia geograficznego, światło jest niezwykłe. Dla mnie kręcenie w Stambule było jak pobyt na planie zdjęciowym w Nowym Jorku. Oba te miasta są na równi atrakcyjne i kosmopolityczne. Każde z nich jest ogromną metropolią. Uwielbiam w nich pracować. Jestem nieodrodnym dzieckiem miasta. To jest to, co znam. W Na krawędzi nieba Stambuł jest właściwie bohaterem filmu. Cudzoziemka Lotte gubi się chodząc po nim, ponieważ nie zna języka, nie może „dogadać się z miastem”. Ale chciałem też przełamać miejski obraz scenami z okolicy i wybrzeża..

Turecka biurokracja
Wizerunek tureckiej biurokracji w Na krawędzi nieba nie jest odrażający, wydaje się raczej kafkowski. To nie jest krytyka, tylko prawda bez komentarza. W filmie, kiedy polityczny aktywista zostaje zatrzymany w obecności Ayten, tłum nagradza policję oklaskami. W rzeczywistości zdarza się to tylko wówczas, gdy aresztowany uważany jest za „wroga publicznego”. Faszyzm jest żywy i ma się dobrze na ulicach Stambułu.

Policz tureckie flagi
W filmie pojawia się wiele tureckich flag; można je policzyć. Domyślam się, że nacjonaliści będą tłumaczyć, że to oznaka miłości do Turcji, ale ja nie ustawiłem ani jednej flagi na planie. One wszystkie już tam były. Nie zmieniłem lokalizacji. Zrobiłem po prostu zdjęcia – i w ten sposób one znalazły się w filmie. Być może poszedłem za daleko, tam jest tak wiele tureckich flag!

O REŻYSERZE:

Na krawędzi nieba jest piątym fabularnym filmem Fatiha Akina i miał swą światową premierę w trakcie konkursowego przeglądu na festiwalu w Cannes w 2007 roku. Wcześniej reżyser nakręcił Życie jest muzyką (2005), dokument prezentujący różnorodność i bogactwo muzyczne współczesnej Turcji oraz Głową w mur (2003). Ten ostatni obraz został uhonorowany Złotym Niedźwiedziem oraz licznymi niemieckimi i europejskimi nagrodami filmowymi.

Fatih Akin przyszedł na świat w 1973 roku w Hamburgu, w tureckiej rodzinie. W 1995 roku, jeszcze podczas studiów na kierunku komunikacji wizualnej w hamburskim College of Fine Art napisał scenariusz i wyreżyserował swój pierwszy film krótkometrażowy, Sensin – You’re the One! (Sensin – Du bist es!). Obraz otrzymał nagrodę publiczności w trakcie hamburskiego międzynarodowego przeglądu filmów krótkometrażowych. Rok później reżyser nakręcił Chwast. Pierwszy pełnometrażowy film Akina, Szybko i bezboleśnie z 1998 roku zdobył Brązowego Lamparta na festiwalu w Locarno i Bawarską Nagrodę Filmową dla Najlepszego Młodego Reżysera.

Wybrana filmografia Fatiha Akina:

2007 Na krawędzi nieba
2005 Życie jest muzyką
2003 Głową w mur
2002 Solino
2001 Kiedy myślę o Niemczech – Zapomnieliśmy wrócić
2000 W lipcu
1998 Krótko i bezboleśnie

O AKTORACH:

Baki Davrak
Baki Davrak debiutował w dramacie Kutluga Atamana z 1997 roku Lola + Bildikid. Niedawno widzowie mogli oglądać młodego aktora w Brinkmanns Zorn Haralda Bergmanna z 2006 roku. Inne filmy z udziałem Davraka to Past by Night Willema Droste’a, Planet Alex Ulli Schüppel i Dealer Thomasa Arslana – przebój Festiwalu Filmowego w Berlinie w 1999 roku. Baki jest także znakomitym aktorem teatralnym. Bierze również udział w produkcjach telewizyjnych, występując w serialach takich jak Kommissarin Lucas, Wolffs Revier, Eva Blond, Der Puma czy Tatort. Zagrał także w telewizyjnym filmie Stefana Holtza z 2005 roku, Meine verrückte türkische Hochzeit. Aktor jest również autorem tomu poezji, który opublikowany zostanie w tym roku.

Nursel Köse
Nursel Köse wystąpiła w głównej roli w filmie Buket Alakus z 2002 roku, Anam (My Mother), gdzie zagrała matkę próbującą uratować swe dziecko przed narkotykami. Ostatnio aktorkę można było oglądać w Innej lidze Alakus – poruszającym dramacie o nastolatkach, który zdobył nagrodę publiczności na Max Ophüls Festival. Inne ważne filmy z jej udziałem to Kebab Connection Anno Saula czy zdobywca wielu nagród w 1988 roku, Yasemin Harka Bohma – opowieść o tradycyjnej tureckiej rodzinie w Niemczech. Nursel pracuje również w telewizji – wystąpiła w tureckim miniserialu z 2005 roku Sessiz Gece oraz w niemieckiej wersji Savannah z 2003 roku.

Hanna Schygulla
Hanna Schygulla nie sądziła, że mogłaby zostać profesjonalną aktorką – do momentu, gdy jej przyjaciółka zaprosiła ją, by dołączyła do szkoły aktorskiej w Monachium. Tutaj Schygulla poznała młodego aktora, Rainera Wernera Fassbindera. Nigdy nie ukończyli szkoły; zamiast tego stworzyli własny teatr – Anty Teatr, zaczęli kręcić filmy i stali się jedną z najbardziej znanych i twórczych par w niemieckiej kinematografii (Opowieść o Effi Briest, Małżeństwo Marii Braun, Gorzkie łzy Petry von Kant, Lili Marleen i wiele innych filmów). Aktorka pracowała również z reżyserami tak znanymi jak Andrzej Wajda (Miłość w Niemczech), Wim Wenders (Fałszywy ruch), Volker Schlöndorff (Fałszerstwo), Margarethe von Trotta (Sheer Madness), Jean-Luc Godard (Pasja), Ettore Scola (Noc w Varennes), Marco Ferreri (The Future Is Woman, The Story of Piera – za tę rolę otrzymała nagrodę dla Najlepszej Aktorki na festiwalu w Cannes w 1983 roku), Kenneth Branagh (Umrzeć powtórnie), Amos Gitai (Hotel Ziemia Obiecana) czy Bela Tarr (Werkmeisters Harmonies). W 1979 roku Hanna Schygulla wyreżyserowała również swój własny film, Traumprotokolle. Ta eksperymentalna opowieść o snach stanowi obecnie część filmowej kolekcji Museum of Modern Art w Nowym Jorku. Ostatnio aktorka zaczęła pracować z twórcami młodszego pokolenia, takimi jak Till Franzen (Błękitna granica), Hans Steinbichler (Winterreise) czy Fatih Akin (Na krawędzi nieba).

Tuncel Kurtiz
Tuncel Kurtiz ma na swym koncie ponad 40 lat pracy w kinematografii i dziesiątki filmów – jest jednym z najbardziej lubianych aktorów tureckich. Niedawno wystąpił w serialu Kara Duvak oraz w mini-serialu Haci. Wśród nowszych filmów z jego udziałem wymienić warto A Cavallo Della Tigre Carlo Mazzacuratiego i The Waterfall Semira Aslanyüreka. Inne ważne tytuły w filmografii tureckiego aktora to: Duvar i Nadzieja Yilmaza Güneya, Akrebin Yolculugu Ömera Kavura, Hoscakal Yarin Reisa Celika, Tabutta Rövasata Dervisa Zaima, Sürü Zeki Öktena, Vive la mariée… et la libération de Kurdistan Hinera Saleema oraz filmowa adaptacja Mahabharaty w reżyserii Petera Brooka. Aktor jest zdobywcą licznych nagród, w tym nagrody dla Najlepszego Aktora na Berlinale w 1986 roku za rolę w Hiuh Hagdi Shimona Dotana oraz dla Najlepszego Aktora Drugoplanowego na festiwalu w Antalyi w 1994 roku – za rolę w Birk ask ugruna (reżyseria – Tunca Yönder). Kurtiz urodził się w 1936 roku w Bilecik, w Turcji.

Nurgül Yesilcay
Nurgül Yesilcay należy do grona najbardziej podziwianych młodych aktorek w Turcji. Wystąpiła niedawno w filmie Adem’in trenleri Barisa Pirhasana. Ta pełna ciepła opowieść o życiu na wsi prezentowana była na festiwalu filmowym w Stambule w ubiegłym roku. Inne znane filmy z udziałem Nurgül Yesilcay to komediodramat Egreti Gelin Atifa Yilmaza z 2005 roku, Sleeping Beauty (jedna z części Anlat Istanbul), komedia przygodowa Mumya Firarda Haluka Özença z 2002 roku, dramat kostiumowy The Waterfall Semira Aslanyureka z 2001 roku czy komedia Hersey cok güzel olacak Omera Vargi z 1999 roku. Aktorka wystąpiła także w 2003 roku w filmie Abdullaha Oguza Asmali konak, opartym na popularnym serialu telewizyjnym. Brała też udział w produkcjach TV: Ezo Gelin, Ikinci Bahar, Meleker Adasi czy Belali Baldiz. Urodzona w Afyon w Turcji Yesilcay studiowała aktorstwo w Anatolia State Conservatory oraz w Eskisehir University Drama School. Do jej najważniejszych ról scenicznych należy Ofelia w Hamlecie i Blanche DuBois w Tramwaju zwanym pożądaniem.

Patrycia Ziolkowska
Patrycja Ziolkowska wystąpiła u Fatiha Akina w Solino oraz u Buket Alakus w Anam. Zagrała także ważne role w Vergiss Sie (reżyseria – Lale Nalpantoglu) oraz w Rien ne va plus (reżyseria – Katja Pratschke i Gustav Hamos). Ziolkowska brała udział w produkcjach dla telewizji, między innymi w niemieckich serialach Stubbe, Nikola, Tatort, Schimanski czy Der Ermittler. Jest również cenioną aktorką teatralną – przez kilka lat występowała w Bonn grając Polly w Operze za trzy grosze, Ellidę Wangel w Kobiecie z morza, Joannę w Dziewicy Orleańskiej i Marie w spektaklu Woyzeck. Gościnnie występowała też w Volkstheater Wien, jak też w teatrach w Grazu, Hannoverze, Hamburgu i Berlinie.

Polacy z Misiones

Polacy z Misiones,
25 min. Scen. i reż.: Mirosław Olszycki.
Zdjęcia: Mirosław Olszycki.
Muzyka: Jacek Wójcik.
Prod. : Centrum Multimedialne Arkadia
Licencja ­ TVP Polonia.

Wśród chłopów, którzy w rozdartej w XIX wieku przez zaborców Polsce, nie posiadali na własność więcej niż kilka mórg, wieść, że mogą gospodarzyć na 20 hektarach, wzbudziła prawdziwą gorączkę posiadania ziemi, choćby na końcu świata… Uciekali z okupowanej ojczyzny, a potem, na statkach, przedostawali się za Ocean, aby zasiedlić obiecane hektary pól. Jednak zamiast wykarczowanych ziemi, ujrzeli bezgraniczny, zielony bezmiar tropikalnego lasu, z którym przyszło im się zmierzyć.

Takie było Misiones, prawie sam środek Ameryki Południowej; wilgotne, gorące, niezdrowe dla ludzi, którzy niemal gołymi rękoma, bo nie posiadali narzędzi, zmuszeni byli toczyć walkę z dżunglą na śmierć i życie. To właśnie Polacy uczynili z Misiones jeden z najbardziej rozwijających się regionów Argentyny. Powstały tam takie osady jak Polana, Obera, Wanda, polskie znaki na krańcu Ziemi, w którym i dzisiaj słychać znajomy język…

Prowincja Misiones to najbardziej tropikalny region Argentyny. Otoczony z 3 stron rzekami Urugwaj, Iquazu (czyt. Igłazu), Parana, graniczy z Paragwajem i Brazylią. Granicą jest tutaj rzeka Parana, dawno temu – jedyna dostępna arteria komunikacyjna w stronę interioru. To właśnie rzeką podróżowały do Misiones pierwsze polskie rodziny. Polskie osadnictwo w Misiones rodziło się w bólach i cierpieniu. Emigranci stanęli w obliczu nieznajomości języka, nieznanych chorób, braku lekarsw, wszechobecnych robaków, dla których, w odróżnieniu od ludzi, tutejszy, tropikalny klimat wytworzył idelane środowisko życia…

Marta Sawa: – To się zaczęło w roku 1936 w Wandzie. Dużo rodzin przyjechał w 1937. Mój dziadek sprzedał swoje ziemie, żeby kupić ziemie w Argentynie. Opowiadał mi ciotka, że jak dziadek dojechał do Wandy, to zapłakał i powiedział, gdzie my tu przyjechali, bo zobaczył, że tu taka dżungla. Tu trzeba było zaczynać wszysko, klimat był bardzo trudny, dużo much i robaków…

Oblicza naszej i waszej wolności

OBLICZA NASZEJ I WASZEJ WOLNOŚCI
Reżyseria: Edyta Maksymowicz
Współpraca: Walenty Wojniłło
Czas trwania: 34 min.
Polska/Litwa; 2014

Laureatka 2. Zamojskiego Festiwalu Filmowego. Jej film “Oblicza naszej i waszej wolności” uzyskał nagrodę główną w kategorii “Reportaż”.

Reportaż Edyty Maksymowicz to powieść o losach ludzi uwiecznionych na fotografiach zdeponowanych w Wilnie w Litewskim Archiwum Historycznym. Trzy albumy pochodzące z połowy XIX wieku zawierają w sumie 800 zdjęć, tak niezwykłych, że trafiły na Listę Światowego Dziedzictwa Kultury UNESCO. Powstały na zlecenie słynnego generała Murawiowa,„Wieszaciela”, w czasach, koszt jednego zdjęcia równał się wartości konia. Generał w taki sposób postanowił uwiecznić katów i… ofiary represji, które prowadził. „Ta produkcja kosztowała mnie naprawdę dużo, bardzo dużo. Duuuuużo też czego nauczyła! między i tego, że Rosja – jeśli chodzi o ambicje imperialne, stosunek do własnych ludzi czy ziem zabranych – jest niezmienna i stała. W tej materii nic się nie zmienia i zmienić nie może. Dla Rosji liczy się cel, nie liczą się ani środki, ani narzędzia…” – podzieliła się swoimi refleksjami E. Maksymowicz.

Mały palec

MAŁY PALEC
reż. Tomasz Cichoń
zdj. Mikołaj Łebkowski
muz. Łukasz Targosz, STUDIO SPOT
film fabularny – krótkometrażowy/Polska/2014/23 min
Film powstał w ramach programu “30 Minut” Studia Munka

Pewnego wieczoru Tomek, Leszek i Seweryn kradną drogi samochód “na wydrę” i natychmiast sprzedają go paserowi. Chcąc uczcić dobrze wykonaną robotę udają się na piwo do pobliskiego wietnamskiego baru. Rozochoceni sukcesem bezczelnie awanturują się z obsługą lokalu. Nie wiedzą jeszcze, że ta noc będzie dla nich długa i bolesna…
Mały palec” to opowieść o tym, że nie wolno zadzierać z kelnerkami. Zwłaszcza w wietnamskim barze, zwłaszcza na przedmieściach Warszawy, zwłaszcza z byłym oficerem Królewskiej Armii Wietnamskiej …
Mały palec – to wysublimowany, trzymajacy w napięciu moralitet z przymrużeniem oka, o tym czego możemy sie nauczyć od cudzoziemców żyjących w naszym kraju.

Jezioro Bodeńskie

JEZIORO BODEŃSKIE
film fabularny, psychologiczny
/Polska/ 1985/ 82 min
reżyseria Janusz Zaorski

Jezioro Bodeńskie to już klasyka filmowa, film o tym czy pozostać po wojnie na zachodzie czy wrocić do kraju na wschód, dzisiaj nadal zadajemy sobie te „emigracyjne” pytania tylko w odwrotnej kolojności – czy wyjechać na zachód czy pozostać na wschodzie?

Film Jezioro Bodeńskie stanowi udaną próbę zmierzenia się ze specyficznym, nostalgiczno-poetyckim klimatem dygatowskiej prozy. Zachowując wierność duchowi jego autobiograficznej powieści, reżyser tworzy przede wszystkim portret psychologiczny młodego polskiego inteligenta, przeżywającego wojnę jako ogromny wstrząs duchowy, który zachwiał jego dotychczasowym sposobem myślenia. Filmem tym Zaorski włącza się także w dyskurs na temat naszych narodowych wad i zalet, specyficznego rozumienia polskości, stereotypów zachowania Polaka wobec cudzoziemców. “Jezioro Bodeńskie” nie obfituje w zaskakujące wydarzenia, a budowanie swoistej dramaturgii polega tu przede wszystkim na dokładnym rejestrowaniu gestów i reakcji bohaterów.
Bohater, Polak, zostaje w roku 1940 wraz z grupą obywateli brytyjskich i francuskich internowany w małej szwajcarskiej miejscowości. Obóz mieści się w dawnej szkole. Uwagę bohatera zwraca wesoła blondynka z Warszawy, Janka Birmin, ale zaprzyjaźnia się z piękną Francuzką, Suzanne. Młoda kobieta interesuje się Polską, razem czytają poezje polskich wieszczów. Bohater zniechęca się jednak do Suzanne, natomiast zaczyna adorować przybyłą z nową grupą internowanych młodą i ładną Renee Bleist. Nieznośni bliźniacy, bracia Krupscy, trafiają na pamiętnik bohatera i na głos odczytują zapisane jego rozmyślania o Suzanne . . . Suzanne i Janka zaprzyjaźniają się i przestają interesować bohaterem. Francuz Ruollot ze skonstruowaną przez siebie prymitywną lotnią rzuca się z dachu i ponosi śmierć . . . Bohater, poproszony o wygłoszenie dla internowanych wykładu na temat swego narodu, kpi ze wszystkich zebranych na sali. Janka patrzy na niego z nieukrywanym oburzeniem. Pewnego dnia Suzanne opuszcza obóz. Dopiero po wielu latach bohater spotyka ją na dziedzińcu szkoły.

Reżyser II Krystyna Grochowicz, Stanisław Kałużyński
Scenariusz Janusz Zaorski
Zdjęcia Witold Adamek
Scenografia Allan Starski
Muzyka Jerzy Satanowski

Obsada: Krzysztof Pieczyński, Joanna Szczepkowska, Małgorzata Pieczyńska, Gustaw Holoubek, Joanna Szczepkowska, Maria Pakulnis, Andrzej Szczepkowski, Henryk Borowski, Krzysztof Zaleski, Krzysztof Kowalewski, Kalina Jędrusik

Nagrody
1986 Locarno (MFF)-Grand Prix
1986 Locarno (MFF)-nagroda jury młodzieżowego
1987 Nagroda im. Zbyszka Cybulskiego dla Marii Pakulnis, Gdynia 1986 nagroda za rolę drugoplanową, nagroda główna dla Krzysztofa Pieczyńskiego.

Księżniczka z Leicą

Księżniczka z Leicą. Latopis w promieniach światła…
Polska, Białoruś/2011/ 54 min / reżyseria: Juryj Garulow

Księżniczka z Leicą – to artystyczny film fotograficzny o Zofii Chomętowskiej – wybitnej polskej fotografce XX-lecia międzywojennego, artystce – niezwykłej, zapomnianej dziasiaj postaci polskiej kultury.Dokument Juryja Garulowa opowiada o jej przedwojennym życiu na malowniczym Polesiu, pracy jako pierwszego oficjalnego fotografa ministerstwa turystki w Warszawie oraz powojennych czasach w Argentynie. Historia ilustrowana jest setkami zdjęć wykonanych przez artystkę, wspomnieniami jej córki Gabrielli Chomętowskiej-Grether i przyjaciółki Emilii Boreckiej.

Księżniczka z Leicą – to wyjątkowa historia wyjątkowej kobiety.

Almanya

Almanya
Witajcie w Niemczech
komediodramat/Niemcy/ 2012/ 97 min
reż. Yasemin Sandereli

Almanya to zabawna komedia, która jest portretem rodzinnym pełnym miłości i ciepła, dodającym nieco wyświechtanemu motywowi imigracji i integracji świeżości – jest z przymrużeniem oka, rześko ale i jednocześnie poważne. Siostrom Samdereli udało się nakręcić wspaniały film drogi, mamy trzy pokolenia, udające się we wspólną podróż. Dookoła niewiele się dzieje: rodzina przygotowuje się do wyjazdu, wyrusza i osiąga cel. Prawdziwa fabuła kryje się w fascynujących retrospekcjach. Komedia odgradzająca się od strachu przed islamistami, morderstw honorowych i fanatyzmie muzułmanów. „Almanya” pokazuje normalnych ludzi, może lekko przerysowanych, ale co najważniejsze – pokazuje ich prawdziwie.
Niemcy są dokładni. A jak ci ostatni są widziani oczyma Turków? Mężczyźni wyglądają dziwnie – nie mają wąsów, za to prowadzają szczury na smyczy. Kto wie, jak brudno jest w tym kraju. Może i brudno, może nie, ale na pewno zimno.

Kim jestem? – pyta sześcioletni turecki emigrant mieszkający w Niemczech, którego do drużyny piłkarskiej nie chcą przyjąć ani Niemcy, ani Turcy. By wytłumaczyć chłopcu tę skomplikowaną sytuację, jego kuzyn postanawia opowiedzieć mu historię jego dziadka, który przybył do Niemiec w latach sześćdziesiątych. Komediodramat o wielopokoleniowym klanie Turków, od dziesięcioleci mieszkających w Niemczech. Rodzina jest duża. Każdy ma inne problemy i czuje przynależność do innej kultury – część członków klanu lt mówi o sobie „Jestem Turkiem”. Inna „Jestem Niemcem”. Nestor rodu postanawia kupić dom w Turcji i zabrać tam rodzinę. Początkowo pomysł nie budzi zachwytu. Ostatecznie cała rodzina wyrusza w daleką podróż.
Almanya to zabawna komedia, która jest portretem rodzinnym pełnym miłości i ciepła, dodającym nieco wyświechtanemu motywowi imigracji i integracji świeżości – jest z przymrużeniem oka, rześko ale i jednocześnie poważne. Siostrom Samdereli udało się nakręcić wspaniały film drogi, mamy trzy pokolenia, udające się we wspólną podróż. Dookoła niewiele się dzieje: rodzina przygotowuje się do wyjazdu, wyrusza i osiąga cel. Prawdziwa fabuła kryje się w fascynujących retrospekcjach. Komedia odgradzająca się od strachu przed islamistami, morderstw honorowych i fanatyzmie muzułmanów. „Almanya” pokazuje normalnych ludzi, może lekko przerysowanych, ale co najważniejsze – pokazuje ich prawdziwie.
Niemcy są dokładni. A jak ci ostatni są widziani oczyma Turków? Mężczyźni wyglądają dziwnie – nie mają wąsów, za to prowadzają szczury na smyczy. Kto wie, jak brudno jest w tym kraju. Może i brudno, może nie, ale na pewno zimno.

Włosi są seksowni. Hiszpanie się nie spieszą. Polacy są gościnni. Rosjanie piją wódkę. Francuzi jedzą żaby. Niemcy są dokładni. A jak ci ostatni są widziani oczyma Turków? Mężczyźni wyglądają dziwnie – nie mają wąsów, za to prowadzają szczury na smyczy. Kto wie, jak brudno jest w tym kraju. Może i brudno, może nie, ale na pewno zimno.

Kiedy niemiecka gospodarka potrzebowała wsparcia z zewnątrz a imigranci z zachodu Europy nie byli wystarczającą siłą przerobową, w kraju nad Renem pojawili się Turcy. Przybyli z zupełnie inną kulturą, zwyczajami i religią. Nie do końca wpasowali się w ramy społeczne i kulturowe Zachodu. Połączyli swoją tradycję z niemiecką, przyczyniając się tym samym do multikulturowego obrazu Niemiec.

Hüseyin był milion pierwszym imigrantem w Niemczech. Mieszka tu od ponad czterdziestu lat. Jego już trzypokoleniowy klan nie jest zgodny, co do swojej tożsamości. Niektórzy czują się Niemcami, niektórzy Turkami. Kiedy sześcioletni Cenk pyta „Kim wreszcie jesteśmy?”, jego kuzynka opowiada mu historię, która ma pomóc chłopcu w samodzielnym znalezieniu odpowiedzi. Sama skrywa jeszcze nikomu niewyjawiony sekret…

Kiedy podczas jednego z wielu obiadów nestor rodu oznajmia, że kupił dom w Turcji a cała rodzina ma z nim jechać w podróż do korzeni, pomysł nie budzi zachwytu. Ostatecznie jednak Hüseyinowi udaje się nakłonić rodzinę do wyjazdu. W czasie takiej wycieczki nie da się już ukryć żadnej tajemnicy.

Jesteśmy sumą wszystkiego, co wydarzyło się przed nami, tego, co stało się na naszych oczach, wszystkiego, co nam zrobiono. Jesteśmy każdą osobą i rzeczą, których istnienie na nas wpłynęło, albo na które wpłynęło nasze istnienie. Jesteśmy wszystkim, co się dzieje, gdy już nie istniejemy i wszystkim, co nie stałoby się, gdybyśmy nie istnieli.
Salman Rushdie

NAGRODY I FESTIWALE m.in.:

2011 Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie
2011 Niemieckie Nagrody Filmowe
Złota dla Yasmin i Nesrin za najlepszy scenariusz
Srebrna dla najlepszego filmu
2011 Palm Springs International Film Festival

PRASA O FILMIE

Jak dobrze, że możemy się śmiać z problemów z integracją tureckich imigrantów! I że możemy ich oczyma spojrzeć na niemiecką rzeczywistość kiedyś i dziś – i to nie w filmie o problemach. Komedia odgradzająca się od strachu przed islamistami, morderstw honorowych i fanatyzmie muzułmanów. „Almanya” pokazuje normalnych ludzi, może lekko przerysowanych, ale co najważniejsze – pokazuje ich prawdziwie.
Die Zeit

„Almanya” jest portretem rodzinnym pełnym miłości i ciepła, dodającym nieco wyświechtanemu motywowi imigracji i integracji świeżości – jest z przymrużeniem oka, rześkio ale i jednocześnie poważne.
Filmstars.de

Siostrom Samdereli udało się nakręcić wspaniało film drogi, przypominający dzięki swoim postaciom „Little Miss Sunshine”. Podobnie jak i w amerykańskiej komedii i tu mamy trzy pokolenia, udające się we wspólną podróż. Dookoła niewiele się dzieje: rodzina przygotowuje się do wyjazdu, wyrusza i osiąga cel. Prawdziwa fabuła kryje się w fascynujących retrospekcjach.
Moviepilot.de

WYWIAD Z NESRIN I YASEMIN SAMDERLI (fragmenty)
Zeit Online
Rozmawia: Parvin Sadgih

Zeit: Pokazujecie trzy generacje w „Almanya”: leciwego gastarbeitera i jego żonę, którzy w latach 60tych przeprowadzili się z Anatolii do Niemiec, ich czwórkę dzieci i dwójkę wnucząt. Co różni te trzy niemiecko-tureckie generacje?

Nesrin Samdereli: Podeszłyśmy do tematu dość klasycznie: nawet kiedy dziadek nie chce rezygnować ze standardu życia w Niemczech, czuje, że jest Turkiem. Niemiecki paszport, z którego tak dumna jest jego żona, nie zmienia jego poczucia przynależności. Ich dzieci są bardziej „niemieckie”, ale znają turecką tradycję. Wszyscy żyją w konflikcie, pomiędzy dwoma kulturami i nigdy nie zastanawiali się nad tematem integracji. Veli, najstarszy syn, nie mówi płynnie po niemiecku podczas gdy najmłodszy jest sceptyczny wobec wszystkiego, co tureckie. Jedzenie jest dla niego za ostre, życie w Turcji zbyt chaotyczne. Jego żona – Niemka – jest bardziej śródziemnomorska od niego samego.

Zeit: Wnuczka i wnuk – sześcioletni Cenk i dwudziestodwuletnia Canan – wydają się być już bardziej „niemieccy”.

Nesrin: Oboje uważają Niemcy za swoją ojczyznę. Ale zadają sobie pytania: dlaczego jestem taki, jaki jestem? Jak widzą mnie inni? Chodzący do pierwszej klasy Cenk jest zagubiony: w szkole Niemcy grają przeciwko Turkom i żadna z drużyn nie wybiera go do swojego składu.

Yesmin: Canan natomiast żyje pełnią życia, studiuje, mieszka razem ze swoim chłopakiem. Chociaż rodzina się kocha i panuje w niej atmosfera zrozumienia to nikt o tym nie wie. Kiedy zachodzi w ciążę, jest zrozpaczona, ponieważ nie wie, co powiedzieć rodzinie.

Zeit: Czy to, co dzieje się w filmie to też Wasza historia?

Nesrin: Film nie opowiada naszej historii, ale oczywiście czerpałyśmy i z naszych przeżyć. Nasz dziadek też przeprowadził się ze wsi do miasta – do Istambułu – a potem do Niemiec. Canan jest w naszym filmie tą postacią, z którą najczęściej się identyfikujemy. Czuje się wolna, a mimo to respektuje zasady, panujące w rodzinie. Chociaż związek z mężczyzną, który nie jest Turkiem wciąż jest łamaniem zasad.

Zeit: Jak żyje się w takich sprzecznościach?

Yasemin: Nasz ojciec jest na przykład bardzo liberalny. Ale zawsze stawiał sprawę jasno: to są nasze reguły, trzymajcie się nich. Żyjcie swoim życiem, ja nie wszystko chcę wiedzieć. Przykład z filmu: Leyla, matka Canan, po cichu popala. Ojciec nie może tego zobaczyć. To nie ma wielkiego znaczenia, jest przecież dorosła, ale wstydziłaby się, postępując oficjalnie wbrew regułom.

REŻYSER – Yasemin Samdereli

Yasemin Samdereli urodziła się w Dortmundzie. Jest córką tureckich imigrantów, pochodzących z prowincji Tunceli. Skończyła szkołę filmową w Monachium. W tym samym czasie współpracowała już z Bavaria Films. Doświadczenie reżyserskie zdobywała jako asystentka również w dużych produkcjach m.in. z Jackie’m Chanem.
„Almanya” jest jej pierwszym filmem, wchodzącym na srebrne ekrany. Otrzymała za niego wraz ze swoją siostrą, współautorką scenariusza, m.in. Deutscher Filmpreis.

FILMOGRAFIA m.in.:

2011 Almanya
2007 Ich Chef, du nix (film telewizyjny)
2004 Sextasy (short)
2003 Alles getürkt! (film telewizyjny)
1999 Kismet (short fabularny)
1996 Lachnummern (short)
1995 Lieber Gott (short)
1994 Schlüssellöcher (short)

Reżyseria: Yasemin Samdereli
Scenariusz: Yasemin Samdereli, Nesrin Samdereli
Zdjęcia: Moritz Kaethner, The Chau Ngo
Montaż: Andrea Mertens
Muzyka: Gerd Baumann
Producenci: Annie Brunner, Andreas Richter, Ursula Wörner

OBSADA m.in.

Fahri Ögün Yardim jako Hüseyin Yilmaz (młody)
Demet Gül jako Fatma Yilmaz (młoda)
Vedat Erincin jako Hüseyin Yilmaz (stara)
Lilay Huser jako Fatma Yilmaz (stara)
Denis Moschitto jako Ali Yilmaz
Petra Schmidt-Schaller jako Gabi Yilmaz
Aylin Tezel jako Canan Yilmaz
Rafael Koussouris jako Cenk Yilmaz

Ref Ren spod Monte Cassino

Ref Ren spod Monte Cassino
film dokumentalny/ Polska,USA/ 2014/25
min./ reż. Jacek Piotr Latałło – TVP Historia

W 2014 odbyła się premiera wyjątkowego filmu o Feliksie Konarskim pt.: „Ref-Ren spod Monte Cassino” w reżyserii Jacka Piotra Latałły. Podczas tworzenia filmu wykorzystano filmowe, dźwiękowe i fotograficzne materiały archiwalne z okresu bitwy pod Monte Cassino pochodzące ze zbiorów Muzeum Polskiego w Ameryce. W filmie występują ostatani weterani spod Monte Cassino oraz przyjaciele autora pieśni mieszkający do tej pory w Chicago. Możemy też zobaczyć samego Feliksa Konarskiego we fragmencie wywiadu archiwalnego pochodzącego sprzed 25 lat oraz poznać nieznane karty historii Polski. Tantiemy za muzykę do “Czerwonych maków spod Monte Cassino” pobiera aktualnie kancelaria prawna w Monachium. “Jak widać historia zatoczyła kolejny raz koło” – skomentował ten fakt Piotr Latałło – reżyser filmu.

Kazik & the Kammnader’s Car

Kazik & the Kammnader’s Car
(“Kazik i samochód komendanta”)
film animowany/ Wielka Brytania/ 2012/ 25 min.
reż. Hannah Lovell, muzyka Katy Carr

Film i singiel – Kommander’s Car został zainspirowany ostatnimi 80 metrami brawurowej ucieczki z obozu koncentracyjnego Auschwitz dokonanej przez Kazimierza Piechowskiego oraz jego kolegów, którzy przebrani w mundury SS wyjechali z obozu w ukradzionym samochodzie komendanta Rudolpha Hössa w czerwcu 1942 roku. Pomysł piosenki powstał w sierpniu 2009 roku podczas pracy nad ścieżką dźwiękową do 25 minutowego filmu dokumentalnego Kazik and the Kommander’s Car (pol. “Kazik i samochód komendanta”), w reżyserii Hannah Lovell poświęconym słynnej ucieczce kiedy Katy spotkała się z Piechowskim.

W marcu 2011 Katy oraz jej grupa, Katy Carr and the Aviators wraz z Kazimierzem Piechowskim wzięła udział w sfinansowanym przez Arts Council England The Escapologist Tour wraz z Kazimierzem Piechowskim prezentując materiał z płyty Kommander’s Car na dwóch koncertach w Polskiej ambasadzie w Londynie – Embassy of Poland, London, oraz Baden-Powell House.

Piechowski w wywiadzie dla BBC odniósł się do piosenki Kommander’s Car mówiąc, że “jest jak brama zamykająca dramat jego życia”, a o Katy powiedział, że “ona precyzyjnie opisała ten dramat w swojej piosence. Zawsze uważałem, że ten najbardziej dramatyczny moment w moim życiu nie zostanie usłyszany. Teraz mogę zamknąć ten rozdział”. W wywiadzie dla TVN Piechowski powiedział, że piosenka ta przenosi go z powrotem do Auschwitz.