Santa Rosa

Reżyseria: Sławomir Grunberg
Produkcja: Polska/USA/Meksyk, 2013
Czas trwania: 54 min

Epizod wojenny jakim był pobyt w Meksyku 1500 polskich uchodzców wojennych z Sowieckiej Rosji pozostaje do dziś, oprócz wąskiej grupy historyków i samych zainteresowanych, właściwie nieznany. Znane i opisane są natomiast wojenne losy uchodzców którzy trafili do brytyjskich kolonii w Afryce i Azji – powstaly na ten temat opracowania historyczne i filmy dokumentalne.

Połączenie tak różnych i egzotycznych krajów jak Polska i Meksyk oddziaływuje jednak na wyobrażnie i dlatego postanowiliśmy – jako producenci filmu -pokazać tą historię szerszej publiczności w Polsce i za granicą w formie pełnometrażowego dokumentu historycznego.

Pomysł narodził się na początku 2011 roku kiedy jeden z nas , na stale mieszkający w Meksyku, uczestniczył w stolicy tego kraju w pokazie filmu, którego był koproducentem, poświęconego pani Irenie Sendler i organizowanego przy wspóludziale polskiej ambasady. Po pokazie Pani Ambasador Anna Niewiadomska zaproponowała aby tematem następnego projektu filmowego była historia Polaków z hacjendy Santa Rosa. Tak rozpoczęła się nasza współpraca producencka nad filmem, który chcielibyśmy skończyć na 70 rocznicę przyjazdu Polaków do Leon 4 lipca 2013. Udało nam się dotrzeć do naoczych świadków tych wydarzeń, którzy jako dzieci mieszkali w polskiej kolonii, a dziś żyją w różnych częściach świata. Spotkania z nimi Bogdana i Joanny w czasie ich podróży do Meksyku w poszukiwaniu grobu ich dziadka stanowić będą osnowę naszego filmu i żródło informacji o życiu w polskim obozie.

Odrębny wątek stanowią wzajemne stosunki Polaków i Meksykanów, które wszyscy świadkowie tych wydarzeń określają jako więcej niż serdeczne. To że tysiące kilometrów od rodzinnego domu uchodzcy z Gułagu znależli spokojną przystań w której mogli leczyć fizyczne i psychiczne rany odniesione na „nieludzkiej ziemi” jest świadectwem ludzkiej solidarności i dobroci, tak rzadkiej w czasach wojennej zawieruchy.

Film nasz będzie więc próba wyjaśnienia dlaczego Meksykanie tak serdecznie odnosili się do egzotycznych gości z Polski i jaki wpływ mialo to pózniej na życie samych Polaków. Chcielibyśmy równocześnie spłacić tym projektem dług wdzięczności narodowi meksykańskiemu za to co zrobili dla naszych rodaków kiedy ci najbardziej potrzebowali pomocy i ludzkiego odruchu serca.

Dead

dead

Reżyser: Martina Trepczyk
Produkcja: Austria, 2015
Czas trwania: 3 min

Schwarz ist die Farbe des Gemüts und des Sees. Gespalten zwischen dem Loslassen und Loslegen, zwischen der Zerbrechlichkeit und Entschlossenheit, ist das Bild auch durch die spiegelnde Wasseroberfläche geteilt.
MARTINA TREPCZYK, geb. 1990 in Salzburg, absolvierte die Grafik HTL in Linz, studierte Regie in London und lebt und arbeitet als Filmschaffende in Wien.

Filme (Auswahl): Joining the Dots (2012), Joel (2012), Brothers & Sisters (2012), Western Gold – Gospel Dating Service (2015; CE ’16), Dead – AVEC (2015).

https://www.crossingeurope.at/programm-2016/dead-avec.html

Czwarta dzielnica

Reżyseria: Adrian Prawica
Scenariusz: Rafał Muskała
Produkcja: USA, 2013
Gatunek: dokumentalny
Czas trwania: 74 min

Film “Czwarta Dzielnica” opowiada historię milionów Polaków, którzy przybyli do Stanów Zjednoczonych w poszukiwaniu lepszego życia. Zrealizowany w Chicago przez młodych twórców przeprowadza nas przez czas początków emigracji, aż do momentu w którym Polska odzyskała niepodległość.

Adrian Prawica i Rafał Muskała w 2010 roku podjęli się trudnej próby uchwycenia historii emigracji, o której nikt nie mówi, ani nie pisze. Przez kilka lat zaglądali do różnych miejsc w których były polskie ślady. Twórcy dotarli do zdjęć, z których część nigdy nie ujrzała światła dziennego. Podróżowali po całych Stanach Zjednoczonych, aby najdokładniej ukazać emigrację i wędrówki Polaków – nie zabrakło ich w Jamestown, w Nowym Jorku, w Waszyngtonie, w Teksasie i przede wszystkim w Chicago. To na tym mieście oparli swój film. W Chicago bowiem miliony Polaków pracowało w rzeźniach i hutach stali. Tam w pocie czoła starali się zarobić na swój własny kawałek ziemi.

“Czwarta Dzielnica” to również film, który opowiada o codziennym życiu polskich emigrantów w Chicago. Zagląda tam, gdzie nikt wcześniej nie dotarł. Oryginalne zdjęcia i filmy ukazują jak wyglądał zwykły dzień Polaków. Twórcy dotarli także do gazet, które wydane przed stu laty odkrywają jakim językiem się posługiwali. Całość została sfotografowana i sfilmowana w technologii High Definition, więc wszystkie archiwalne materiały możemy oglądać w wysokiej rozdzielczości.

Przez film przeprowadzają nas historycy polskiego bądź amerykańsko-polskiego pochodzenia. Adrian Prawica i Rafał Muskała zaprosili do współpracy wiele znanych nazwisk m.in. Domica Pacygę – na co dzień wykładowcę w Columbia College, a prywatnie wielkiego pasjonatę historii południowej części Chicago. Donald Pienkos, który wykłada na Uniwersytecie w Milwaukee również ma ogromną wiedzę na temat polskiej emigracji. Z kolei James Pula jest profesorem historii. W filmie swoją wiedzą dzielą się również Victoria Granacki, Rod Sellers, Daniel Pogorzelski, Piotr Domaradzki i Jan Lorys. Każdy z historyków opowiada kawałek historii, a całość składa się na ponad 300 lat istnienia Polaków w Stanach Zjednoczonych.

Istotnym elementem filmu są również stare zdjęcia i filmy. Reżyser filmu – Adrian Prawica, pokazał Chicago takie jakie możemy je zobaczyć dzisiaj i połączył to z filmami sprzed stu lat. Daje nam to poczucie jak wiele się zmieniło.

Muzyka stworzona przez muzyków na co dzień mieszkających w Chicago oddaje polską kulturę. Głos Andrzeja Krzeptowskiego-Buhaca, który pochodzi z polskich Tatr przywołuje na myśl tęsknotę za ojczyzną. Muzykę komponował także Mirek Miyo Mardosz, Jan Zienko i Sławomir Bielawiec. Z kolei piosenkę tytułową skomponował muzyk albańskiego pochodzenia Jeton Murtishi.

Krakowiaczek ci ja

Krakowiaczek ci ja

Reżyseria: Tomasz Magierski
Produkcja: Polska/ Australia, 2011
Gatunek: dokumentalny
Czas trwania: 76 min

Starszy pan Yoram Gross rusza w podróż sentymentalną, by pokazać swym wnuczkom ukochane rodzinne miasto Kraków, ale i opowiedzieć o traumatycznych przeżyciach czasu Holocaustu. Ten powrót do przeszłości uzmysławia wpatrzonym w dziadka dzieciom ścisłe związki biografii “Disneya australijskiej animacji” z jego twórczością. Niezwykła kariera twórcy nie byłaby możliwa bez przemożnej chęci przetrwania, pogody ducha i poczucia humoru frywolnego chłopca, którą niegdysiejszy mały Jerzyk zachował do dziś.

http://tomaszmagierski.com/blinky-me/

Aktorka

Reżyseria: Kinga Dębska, Maria Konwicka
Obsada: Meryl Streep, Beata Tyszkiewicz, Andrzej Wajda, Małgorzata Potocka
Produkcja: Polska, 2015
Gatunek: biograficzny/ dokumentalny
Czas trwania: 71 min

To pełnometrażowy, biograficzny film dokumentalny o zmarłej w 2010 r. Elżbiecie Czyżewskiej, jednej z największych polskich aktorek, ikonie urody lat 60.
Z relacji ludzi jej bliskich poznajemy życie i charakter Elżbiety Czyżewskiej, osoby wieloznacznej, trudnej, niezwykle inteligentnej i ambitnej, ciepłej, hojnej, towarzyskiej, ale i niemożliwej do wytrzymania, kłótliwej, samotnej. Film stawia pytania: czy Czyżewska zmarnowała swoją karierę, wyjeżdżając do Stanów w momencie, kiedy w Polsce była u szczytu kariery? Czy zmarnowała swoją szansę na sukces w Stanach przez alkohol? Skąd wzięła się jej autodestrukcja?

Skonstruowany zgodnie z zasadami fabularnymi, film krok po kroku prowadzi widza przez życie aktorki, przypominające czasem antyczną tragedię. Tłem dokumentu jest impresyjnie pokazany Nowy Jork, miasto, które Czyżewska uważała za swoją drugą ojczyznę. W filmie występują m.in.: Andrzej Wajda, Daniel Olbrychski, Michał Urbaniak, Adam Holender, Gay Talese, Nancy Weber, Hanna Hartowicz, krytyk i profesor studiów filmowych na Columbia University Annette Insdorf, aktor Omar Sangare. Spotkanie z Czyżewską wspomina także Meryl Streep.

„Aktorka” była prezentowana w ramach Panoramy Filmu Polskiego podczas tegorocznego Krakowskiego Festiwalu Filmowego.

Kosmos

kosmos

Reżyseria: Andrzej Żuławski
Obsada: Sabine Azema, Jean-Francois Balmer, Jonathan Genet, Johan Libereau, Victoria Guerra,
Produkcja: Portugalia/Francja, 2015
Gatunek: dramat
Czas trwania: 103 min

Pierwszy od 15 lat, a zarazem ostatni film Andrzeja Żuławskiego będącym uwspółcześnioną adaptacją „Kosmosu” W. Gombrowicza. Witold i Fuks udają się do prywatnego pensjonatu. Jeden nie zdał egzaminów na prawie, drugi porzucił pracę u paryskiego projektanta. W zdawałoby się spokojnym miejscu dochodzi do dziwnych sytuacji. Wróbel zawieszony na sznurku, dziwne znaki w ogrodzie czy zniekształcone usta pokojówki skrywają tajemnicę. Nie tylko intrygująca zagadka zaprząta głowę Witolda – zakochuje się on bez pamięci w zamężnej kobiecie. Do czego to wszystko doprowadzi i kiedy zamiast wróbla zawiśnie człowiek?

Krzysztof Komeda. Muzyczne ścieżki życia

komeda

Reżyseria: Claudia Buthenhoff-Duffy
Produkcja: Polska/ Niemcy/ Szwajcaria/ Finlandia, 2010
Gatunek: dokumentalny
Czas trwania: 52 min

W 1958, młody reżyser Roman Polański kręci film krótkometrażowy “Dwaj ludzie z szafą”. O przygotowanie ścieżki muzycznej prosi jednego z najbardziej docenionych ówcześnie pianistów jazzowych: Krzysztofa Komede. W ten sposób zaczyna się owocna współpraca dwóch artystów, która trwać będzie dziesięć lat. Komeda skomponował muzykę do takich filmów jak “Nóż w wodzie”, “Nieustraszeni pogromcy wampirów” albo “Dziecko Rosemary”.

Obraz dokumentalny w reżyserii Claudi Buthenhoff-Duffy, przedstawia postać polskiego jazzowego pianisty, na podstawie wspomnień Romana Polanskiego, Andrzeja Wajdy czy Henninga Carlsena. Film skupia się szczególnie na muzyce, a dzięki zdjęciom archiwalnym przywołuje klimat dawnych lat. To portret, genialnego kompozytora muzyki filmowej, który umiera tragicznie i przedwcześnie w 1968 roku.

Ojcu

Scenariusz i reżyseria: Liliana Komorowska, Diana Skaya
Obsada: Maila Desrochers, Antoni Porowski, Anette Woloszen
Produkcja: Kanada/ Polska, 2015
Długość: 26 min

Pokaz filmu odbył się na festiwalach filmowych takich jak: CAMERIMAGE w Bydgoszczy, Cannes 2016, NYPFF w Nowym Yorku, Gdynia Festiwal Filmów Dokumentalnych.

Film OJCU, opowiada prawdziwą historię Adama Bandrowskiego, polskiego nauczyciela, zamordowanego w 1938 roku w Winnicy. Jest fabularyzowanym dokumentem, opartym na poemacie Aliny Bandrowskiej, córki głównego bohatera.

Film przedstawia losy jednej rodziny z Kresów, rozłączonej na zawsze brutalnym aktem sowieckiego terroru. Na emigracji w Kanadzie, Alina już jako 80-letnia kobieta, pisząc poemat OJCU, podjęłą się trudnego zadania utrwalenie swoich wspomnień. Historia ojca prześladowała Alinę przez całe jej życie. Zbierała skrzętnie jakiekolwiek ślady pozostałe po ojcu: dzienniki matki, zdjęcia, listy od ojca i zapisywała najdrobniejsze fakty z jego życia w czasie, gdy był ukochanym jej tatusiem, jak również z okresu jego uwięzienia i rozstrzelania przez enkawudzistów.

Akcja filmu zaczyna się od sceny pisania poematu przez Alinę w jej domu w Montrealu, w Kanadzie. Z zakamarków pamięci autorka wydobywa strzępki reminiscencji po to, by ocalić życie ojca od zapomnienia. Strofami pełnymi kresowej melodyki tworzy opowieść – pamiętnik dziecka. Z jej typowym kresowym dialektem, bohaterka filmu recytuje strofy fragmentów poematu, które są wplecione w akcję filmu. W ten sposób powstaje wzruszający dokument fabularyzowany oddający w okruchach wspomnień historię pojedynczej rodziny.

Kluczową sceną filmu jest aresztowanie Adama Bandrowskiego, której świadkiem była trzyletnia Ala. Funkcjonariusze NKWD przychodzą po Adama zimową nocą 1938 roku z rozkazem aresztowania pod zarzutem szpiegostwa. Tuż przed opuszczeniem domu na zawsze, Adam zdąży pospiesznie pożegnać się z żoną Jadwigą. Podczas brutalnej sceny przesłuchania niewinny Adam broni się przed fałszywymi oskarżeniami. Po dziewięciu miesiącach uwięzienia, pełnego dalszych tortur, ślad po nim zaginie. Tylko kilka razy pozwolono Jadwidze na odwiedziny w więzieniu, nie dopuszczając jej do widzenia się z mężem. Mogła jedynie otrzymywać ocenzurowane listy i wymieniać brudną odzież na czystą. Przez długie miesiące Jadwiga walczy o każdy znak życia Adama, czekając na jego powrót u swojej siostry Broni. Głos Adama, który się żegna na zawsze z Jadzią i Alinką zwiastuje ostatnią odsłonę filmu. Scena egzekucji Adama jest wiernie odtworzona z opisów archiwalnych rozstrzelań polskiej i ukraińskiej ludności cywilnej Winnicy, wykonanych w więzieniu i innych katowniach NKWD.

Część fabularyzowana dokumentu kończy się kadrem trzymanego przez Alinę autentycznego aktu rozstrzelania. Zbliżenie na tylko dwa słowa aktu – поляк – расстрелять (Polak – rozstrzelać) – stanowi głęboką wymowę całego filmu. W finale pojawia się fragment archiwalnego filmu dokumentalnego pochodzącego z niemieckich archiwów z 1943 roku. Jest to scena ekshumacji zwłok tysięcy ofiar w winnickim parku, której świadkami są rodziny pomordowanych. W epilogu przedstawione są obrazy dzisiejszego Parku wypoczynku i rozrywki im. Maxima Gorkiego, wybudowanego po wojnie przez władze sowieckie na terenie winnickiego Parku i polskiego cmentarza w celu ukrycia zbiorowych mogił ofiar stalinizmu. Ukazany park służy do dziś rozrywce stanowiąc miejsce zabaw i rekreacji dla mieszkańców Winnicy.

Wszystkie dokumenty: zdjęcia, dzienniki Jadwigi, nakazy aresztowania Adama Bandrowskiego, archiwalne akta jego przesłuchania z więzienia NKWD, jego list z więzienia do Jadwigi, jak również rekwizyty: sukienki Jadwigi, fragment ocalałej bielizny i bluza Jadwigi, Biblia babci Jadwigi, zegar, krzyż oraz gobelin, użyte do scenografii filmu są autentyczne i pochodzą za zbiorów rodziny Bandrowskich.

Niegdyś moja matka

Reżyseria: Sophia Turkiewicz
Obsada: Zofia Wichłacz, Artur Urbański, Wenanty Nosul, Karolina Porcari
Produkcja: Australia/ Polska/ Ukraina, 2013
Gatunek: dokumentalny
Czas trwania: 75 min

Reżyserka australijskiego pochodzenia podejmuje próbę poznania powodów, które sprawiły, że została oddana w dzieciństwie do sierocińca. Odkrywa nieznaną dla siebie historię matki, urodzonej w przedwojennej Polsce. W latach wojny doświadczyła utraty rodziców i braku własnego domu. Po okresie zesłania na Syberię i późniejszej tułaczce zamieszkała w Australii. Burzliwa historia XX wieku sprawiła, że kobiecie niełatwo było się odnaleźć wśród powojennej rzeczywistości na obcym kontynencie.

Dawno temu na Śląsku

Reżyseria: Tomasz Protokowicz
Produkcja: Polska, 2015
Czas trwania: 16 min

Bracia bliźniacy, Rysiek i Stefan żyją w prowadzonym przez zakonnice sierocińcu. Znajduje się on w małym miasteczku na Śląsku, gdzie obok siebie żyją Polacy i Niemcy. Mają pecha dorastać w jednym z najpodlejszych okresów w historii tego miejsca, w okresie III Rzeszy. Wkrótce ich drogi rozejdą się, aby skrzyżować się za kilkanaście lat, w niezwykle nieprzyjemnych okolicznościach.

Ida i Irena

ida i irena

Reżyseria: Piotr Morawski
Produkcja: Polska/ Izrael, 2016
Gatunek: dokumentalny
Czas trwania: 28 min

Irena nazywała się Ida Englard. Potem Kisielewska. Ukrywała się w klasztorze w Ignacowie. Po wojnie Irena Majchrzak, gdy wyszła za mąż za komunistę. Jej dziadek Chasyd. Rodzice mocno wierzący. Gdy jako 15-latka opuszczała piotrkowskie getto, ojciec który nie mógł uciekać powiedział do niej: Itele, ale nigdy nie zapomnij, że jesteś Żydówką. Stojący obok wuj: właśnie odwrotnie, zapomnij, bo nie przeżyjesz. Tym dwóm przykazaniom Irena starała się być wierna przez całe życie.

Piano

Reżyseria: Vita Drygas
Produkcja: Polska/ Litwa, 2014
Gatunek: dokumentalny
Czas trwania: 41 min

Antonetta Mischenko, studentka Konserwatorium Muzycznego w Kijowie, ocaliła pianino niesione na barykady. Tak zaczęła się historia instrumentu, który stał się symbolem pokojowej rewolucji na Ukrainie i zarazem oporu wobec autorytarnej władzy. Losy pianina poznajemy poprzez czwórkę bohaterów – młodą Antonettę, która jako pierwsza zagrała muzykę Chopina i ojczysty hymn na Majdanie, Lyudmilę Chichuk, światowej sławy kompozytorkę, żołnierza Volodimira i Bohdana, zamaskowanego mężczyznę, który odkrywa w sobie miłość do niezwykłego instrumentu.

Dzieci Isfahanu

Dzieci Isfahanu

Reżyseria: Artur Witoszek
Producent: Muzeum Historii Polski 2012
Czas trwania: 14 minut

70 lat temu w wyniku ewakuacji ze Związku Sowieckiego do Iranu wyszło około 120 tysięcy osób. Połowę z 40 tysięcy cywilów stanowiły dzieci. Do Persji przyjechały skrajnie wycieńczone, chore i głodne. Tu spotkały jednak opiekuńczych Irańczyków i przedstawicieli rządów polskiego i brytyjskiego. Potem z rodzinami lub bez rozjechały się po świecie. Tylko niewielki procent zamieszkał w Polsce w nowych granicach. Wiele rozsianych po świecie osób utrzymuje ze sobą serdeczne kontakty. W 70 rocznicę przyjazdu na Bliski Wschód spotkali się w Juracie.

Wygrać z przeznaczeniem

wygrać z przeznaczeniem

Reżyser: Marek Lechowicz
Produkcja: Polska, 2015
Czas trwania: 55 min

Mało znana historia grupy 730 polskich dzieci – ofiar zsyłek syberyjskich z 1940 r. Dzieci te dotarły do tworzącej się w ZSRR armii gen. Władysława Andersa. Razem z wojskiem przeszły przez Turkmenistan do Iranu. Tam trafiły do domów dziecka, początkowo w Teheranie, a następnie w Isfahanie. Losem dzieci zainteresował się ówczesny konsul II RP w Nowej Zelandii, pan Wodzicki. To z jego inicjatywy pomoc dzieciom zaoferował rząd Nowej Zelandii. Dzieci zostały zabrane z Iranu i przetransportowane do Wellington. W zdecydowanej większości pozostały tam. Film opisuje ich losy. Wykorzystano zdjęcia archiwalne i te zrobione współcześnie w Nowej Zelandii i Polsce (z udziałem grupy rekonstrukcyjnej). Walory artystyczne filmu podkreślają elegie zbudowane z animacji malarstwa Zdzisława Beksińskiego i poezji Zbigniewa Herberta.

My Iranian Paradise

my iranian paradise

Reżsyeria: Anette Mari Olsen i Katia Forbert Petersen
Produkcja: Dania/Polska, 2008
Czas trwania: 78 min

Dla mnie Iran jest najszczęśliwszym miejscem pod słońcem. Tu spędziłam pierwsze 22 lata mojego życia – mówi autorka filmu Anette Mari Olsen. Dzisiaj, po trzydziestoletniej nieobecności w kraju swojego dzieciństwa, powraca z kamerą, by pokazać jego przeszłość i teraźniejszość. Swoją historię rozpoczyna od opowieści o rodzicach – duńskim inżynierze, współtwórcy linii kolejowej, która w latach 30. XX wieku połączyła północ z południem Iranu, oraz Polce, którą wojenna zawierucha rzuciła najpierw na Syberię, później do Kazachstanu i w końcu do Teheranu. Ta fascynująca podróż w czasie splata się z obrazami współczesnego Iranu i – trzeba przyznać – jest to wyjątkowo gorzkie połączenie. Wystarczy spojrzeć na plażę, którą duńska reżyserka odwiedzała w dzieciństwie. Niegdyś tętniący życiem kurort to obecnie zdewastowane pustkowie przegrodzone wysokim murem, oddzielającym części przeznaczone dla kobiet i mężczyzn. 
Dzięki imponującej dokumentacji (zawierającej m.in. materiały Filmoteki Narodowej), Anette Mari Olsen i Katii Forbert Petersen udało się stworzyć film, będący z jednej strony opisem przemian, jakim podlegał Iran w ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat, z drugiej zaś – intymnym portretem osoby pozbawionej ojczyzny. Anette Mari Olsen mówi biegle po duńsku, polsku, angielsku i w farsi, ale nigdzie nie czuje się u siebie. Jak mówi jedna z jej rozmówczyń: “Kto raz stał się uchodźcą, pozostanie nim na zawsze”.

Kontrabandziści

kontrabandzisci

Produkcja: Białoruś, 2014
Czas trwania: 30 min

Dokąd istnieją granice, istnieć będą przemytnicy, a granica Białorusi z Zachodem, gdziekolwiek by ona nie była, pod Rakowem czy pod Grodnem, pozostanie łakomym kąskiem dla szmuglerzy. „Kontrabandziści” – to nowy film oparty min. na motywach powieści Sergiusza Piaseckiego, zrealizowany przez telewizję Biełsat.
Film opowiada historię przemytu na polsko – białoruskiej granicy, począwszy od lat 20. XX wieku, gdy „rządził” nią Piasecki, przywołuje lata 90. , gdy„granicę trzymały kryminalne autorytety”, aż po czasy współczesne, w których przemytnicy stali się ludźmi anonimowymi.

W postać głównego bohatera – Sergiusza Piaseckiego wcielił się Pit Pawłow – muzyk ze znanej grupy rockowej „NRM”, on też jest autorem muzyki do filmu.

Stacja Emigracyjna w Mysłowicach

stacja emigracyjna w myslowicach

Rezyser: Karol Wieniawski
Produkcja: Polska, 2016
Czas trwania: 4 min 19 s

Film dokumentalno- historyczny, fabularyzowany. Jego celem jest zwrócenie uwagi oraz przypomnienie o istnieniu największej stacji emigracyjnej z przełomu XIX i XX wieku w Europie Środkowo-Wschodniej, przez którą przeszło 1,4 mln ewidencjonowanych emigrantów zamorskich. Byli to emigranci głównie z Królestwa Polskiego, Galicji, Europy Wschodniej i Południowej. Zabudowania po stacji emigracyjnej częściowo stoją po dziś dzień w Mysłowicach na Górnym Śląsku.

Powrót statku

Powrót statku

Reżyseria: Marian Marzyński
Produkcja: Polska
Gatunek: dokumentalny
Czas trwania: 16 min

Do portu w Gdyni wpływa M/S Batory. Na jego pokładzie znajdują się Polacy, którzy wracają do kraju zza oceanu. Film jest przede wszystkim zapisem emocji towarzyszących temu wydarzeniu.

Iran – druga ojczyzna

iran - druga ojczyzna

Reżyseria: Monika Antkiewicz
Produkcja: Polska, 2015
Gatunek: reportaż
Czas trwania: 10 min 40 s

„W Iranie czułyśmy się jak w domu”. Poznaj historię kilku Polek i ich dwóch ojczyzn”
Dzielili się jedzeniem, przynosili ubrania i sprawiali, że czuły się jak w domu – Polki, które w latach 40. trafiły do Iranu, dziś traktują ten kraj jak swój dom. Bohaterki reportażu dziennikarki TVP Info Moniki Antkiewicz pt. „Dwie ojczyzny” opowiadają o życiu uchodźcy i osiedleniu się nowym kraju. Wspominają czasy, gdy jako dzieci zostały zesłane na Syberię. Opowiadają o tym, jak opuściły Związek Radziecki, skąd trafiły do nowej ojczyzny. Zostały ciepło przyjęte przez Irańczyków, jednak nie zapominają o swoich korzeniach.

Pocztówka z Zaolzia

Reżyser: Izabela Wałaska
Produkcja: Czechy, 2015
Czas trwania: 85 min

– Różni ich zawód, który wykonują oraz miejsce, w którym obecnie mieszkają. Co jeszcze dzieli lub łączy naszych bohaterów, dowiemy się w filmie, który przedstawia ich poglądy na tematy związane z Zaolziem, Czechami, Polakami – tak w skrócie opisują film jego twórcy.

Pomysłodawcą, scenarzystą i producentem filmu jest znana z projektu „Zaolzie potrafi” Izabela Wałaska, a film zrealizował Luděk Ondruška, fimowiec z Czeskiego Cieszyna, znany m.in. z okładki ostatniego numeru Zwrotu.

Zbrodnia Wołyńska 1943-1945

Zbrodnia Wołyńska 1943-1945

Reżyseria: Artur Witoszek
Producent: Muzeum Historii Polski 2013
Czas trwania: 17 minut

Film poświęcony zbrodni wołyńskiej, w wyniku której na Wołyniu i w Galicji Wschodniej w latach 1943-1945 zginęło blisko 100 tys. Polaków, zamordowanych przez oddziały Ukraińskiej Armii Powstańczej. Materiał prezentuje także historie ludzi, którzy ryzykowali swoje życie aby ratować Polaków.

Serce Polski – Rapperswill

Serce Polski Rapperswill

Reżyseria: Bogdan Łoszewski
Scenariusz: prof. Rafał Habielski, Bogdan Łoszewski
Producent: „Rewolta”
Copyright: Muzeum Historii Polski 2008
Czas trwania: 28’

„Serce Polski – Rapperswil” to filmowy esej o polskiej emigracji w XIX w. i towarzyszącej jej idei wolności, o przyjaźni polsko-szwajcarskiej, o historii Muzeum Polskiego, w którym łączą się i zbiegają wszystkie wątki relacji polsko-szwajcarskich.Przygotowany w dwóch wersjach językowych – polskiej i niemieckiej – 28-minutowy film, dokumentując dzieje Muzeum Polskiego, od czasów jego założenia w 1870 r. do okresu powstania „Solidarności” i przemian politycznych w Europie Środkowo-Wschodniej, równocześnie przedstawia wielkie postacie i ważne wydarzenia z historii i kultury Polski czy poetycki obraz Szwajcarii utrwalony w utworach polskich romantyków.

„Serce Polski – Rapperswil” to nie tylko film promujący Muzeum Polskie, stanowi on także przystępną i ciekawą lekcję historii współczesnej Europy.

Otrzymał II. nagrodę na Polonijnym Festiwalu Multimedialnym „Polskie Ojczyzny 2009” w kategorii „Filmy i programy telewizyjne 2009”.

Film został zrealizowany ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Tak daleko tak blisko

tak daleko tak blisko

Scenariusz i reżyseria: Anna Kuśmierczyk
Zdjęcia: Marcin Nowak
Montaż: Piotr Budzowski
Muzyka: Łukasz Plenikowski, Maciej Werk
Producent: Muzeum Historii Polski w Warszawie, 2014
Czas trwania: 47’
Język: polski, rosyjski, hebrajski

Deportacja, utrata najbliższych, choroba, strach i głód – to doświadczenia z czasu II wojny światowej, wspólne pięciu bohaterom filmu. Film jest ich portretem, gdy z perspektywy całego życia wracają do wydarzeń z dzieciństwa. To opowieść o pamięci, tożsamości, zerwanych więziach rodzinnych.

Waldemar ostatni raz widział ojca jako jedenastoletni chłopiec. Deportowani w różnym czasie w głąb Związku Sowieckiego, nigdy się już nie spotkali. Ojciec trafił do Anglii, Waldemar pozostał w Rosji. Pisali do siebie listy – po polsku, w języku, którego Waldemar dziś już nie rozumie.
Mała Ruth, deportowana z rodziną na Syberię, śmierć bliskich odebrała jako zdradę. Zupełnie osamotniona trafiła do sowieckiego sierocińca, gdzie odnalazł ją ojciec. Mogli zacząć życie na nowo.

W Londynie żyje Alicja – trafiła tu z ZSRS, ewakuowana z Armią Andersa. W czasie wojny straciła ojca. Była zbyt mała, by mogła to zrozumieć. Nie zdążyła go poznać i nigdy nie miała szansy nadrobić tego braku.

Matka Heleny i Władka, wywożona na roboty do Niemiec, mogła zabrać tylko jedno dziecko. Wybrała młodsze. Po wojnie nie miała żadnych wieści o Władku, a rodzinna miejscowość, w której został, znalazła się w granicach Związku Sowieckiego. Władek, dziś Władimir, przez lata starał się zapomnieć o rodzinie, o tym, że matka go zostawiła. Jego wnuk Siergiej w 2009 roku odnalazł Helenę. Czy można nadrobić stracony czas?

Obce Niebo

Reżyseria: Dariusz Gajewski
Obsada: Agnieszka Grochowska, Bartłomiej Topa, Barbara Kubiak, Ewa Froling, Tanja Lorentzon
Produkcja: Polska/Szwecja, 2015
Gatunek: dramat, thriller

Na północy Szwecji, w małym miasteczku, mieszka para polskich emigrantów, która w nowym kraju szuka spokoju i dobrobytu. Jednak nie umieją odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Tylko ich siedmioletnia córka mówi po szwedzku i zaadaptowała się do nowych warunków. Pewnego dnia w ich domu pojawia się Anita z Urzędu do spraw Społecznych. Kolejne nieporozumienia i różnice kulturowe sprawiają, że mała Ula, podobnie jak 30 tysięcy innych dzieci w Szwecji, zostaje odebrana rodzicom. Za miesiąc ma odbyć się rozprawa sądowa, w wyniku której nieodwołalnie trafi do adopcji. Zaczyna się dramatyczna walka o przetrwanie rodziny, o wolność i o miłość.

Repin

riepin

Reżyser:  Sofija Skidan
Produkcja:  Rosja, 2016
Czas trwania:  23 min 18 s

Główny bohater filmu – Sergej, w ciągu jednej nocy przewija się przez różne klasy społeczne.Obserwuje różnicę między nimi, ale ku swojemu rozżaleniu odnajduje także, to co ich łączy, na przykład egoizm czy obojętność. Film przypomina jak ważne jest pozostawać człowiekiem w każdej sytuacji. Dotyka również tematu samotności, rozpaczy i stawia wprost pytanie: poddawać się chorobie czy walczyć o życie?

Konstanty Kalinowski. Ostatnie dni

Konstanty Kalinowski

Reżyseria: Walery Mazyński
Produkcja: Białoruś, 2016
Gatunek: dokumentalny
Czas trwania: 38 min

Filmowa opowieść o Kastusiu Kalinouskim (pol. Wincentym Konstantym Kalinowskim) w reżyserii białoruskiego reżysera ma bardzo oryginalną formę: ostatnie dni przed śmiercią skazanego na powieszenie bohatera rekonstruuje trupa teatralna, która próbuje zrozumieć postać powstańczego przywódcy zwracając się do dokumentów z epoki i odtwarzając relacje współczesnych.
Tytułową rolę w filmie zagrał aktor z Teatru Kupałauskiego w Mińsku Raman Padalaka, w ukochaną Kalinowskiego Marylę Jamont wcieliła się Hanna Charłanczuk – Jużakowa. Scenariusz napisał przykuty do wózka inwalidzkiego młody historyk i pisarz Zmicier Kuzmienka.

Wołyń

wolyn

Reżyseria: Wojtek Smarzowski
Obsada: Arkadiusz Jakubik, Jacek Braciak, Iza Kuna, Michalina Łabacz
Gatunek: wojenny
Produkcja: Polska, 2016
Polska Premiera: 7 października 2016
Czas trwania: 150 min

Akcja filmu “Wołyń” rozpoczyna się wiosną 1939 roku w małej wiosce zamieszkałej przez Ukraińców, Polaków i Żydów. Zosia Głowacka ma 17 lat i jest zakochana w swoim rówieśniku, Ukraińcu Petrze. Ojciec postanawia jednak wydać ją za bogatego polskiego gospodarza Macieja Skibę, wdowca z dwójką dzieci. Wkrótce wybucha wojna i dotychczasowe życie wioski odmienia najpierw okupacja sowiecka, a później niemiecki atak na ZSRR. Zosia staje się świadkiem, a następnie uczestniczką tragicznych wydarzeń wywołanych wzrastającą falą ukraińskiego nacjonalizmu. Kulminacja ataków nadchodzi latem 1943 roku. Pośród morza nienawiści Zosia próbuje ocalić siebie i swoje dzieci.

Disconnected

Reżyseria: Ben Talar/Ricardo Gonzalez
Kraj produkcji: Polska/Wenezuela
Rok produkcji: 2015

Historia lubi się powtarzać. 25 lat po upadku muru berlińskiego świat jest nadal podzielony, a ludzie wyobcowani poprzez ściany sieci społecznościowych. Los na krótką chwilę przetnie ścieżki czterech postaci. Czy historia znów zatoczy koło?

Artysta zmaga się z rewolucyjnymi pracami na wystawę. Biegacz stara się trzymać tempo skupiając się na muzyce. A Ona po kolejnej jednonocnej przygodzie szuka ekscytacji w shoppingu i pozowaniu do selfie. Jedynie Turysta stara się być świadomym miasta i jego skomplikowanej historii dotyczącej Niemców, Żydów, Palestyńczyków i Amerykanów. Ale nawet on jest przegrany w starciu z kołami historii.

Zakazana miłość

Reżyser: Dominik Wieczorek, Tomasz Federowicz
Produkcja: Niemcy, 2016
Czas trwania: 25 min

Film powstał na podstawie książki Dagmar von Gersdorf „Na całym świecie tylko ona” w tłumaczeniu Grażyny Prawdy. Opowiada o zakazanej miłości Elizy Radziwiłł i Wilhelma Hohenzolerna, późniejszego cesarza Niemiec.

Urodziny

Reżyser: Tetiana Logoida
Produkcja: Polska, 2016
Czas trwania: 7 min

Film opowiada w surrealistyczny sposób krótką historię jednego dnia z życia pewnej urzędniczki urzędu imigracyjnego, jej relacji z imigrantami oraz jej marzeń związanych z jej prawdziwym powołaniem.

W dniu urodzin prawie wszystko jest możliwe ale czy na pewno?
Do końca nigdy nie wiemy czy ktoś z góry i tak wszystkim nie steruje, a nam tu na dole wydaje się, że mamy na coś wpływ.