Janusz Kamiński – szkic do portretu artysty

Tytuł: Janusz Kamiński – szkic do portretu artysty
Reżyser: Krzysztof Bukowski
Czas: 24 minuty
Rok produkcji: 1999

Janusz Kamiński jest bohaterem filmu wybitnego dokumentalisty, przedwcześnie zmarłego Krzysztofa Bukowskiego. Laureat Oskara opowiada o dorastaniu we Wrocławiu, kulisach wyjazdu do USA, decyzji o emigracji i dylematach emigranta, fascynacji filmem, wyjeździe do Hollywood. Zdradza kulisy pracy przy filmie „Szeregowiec Ryan”, swoją autorską technikę zdjęć. Opowiada o współpracy ze Stevenem Spielbergiem oraz wpływie polskiej i rosyjskiej kinematografii na jego twórczość jako polskiego operatora. Wspominając początki swojej kariery w USA Janusz Kamiński sięga pamięcią do 1991, kiedy to Diane Keaton zrealizowała film „Dziki kwiat” Na zdjęcia w tym filmie zwrócił uwagę sam Steven Spielberg. Nie bez znaczenia było zapewne polskie pochodzenie operatora, jako że reżyser kompletował w tym czasie ekipę “Listy Schindlera”, którą zamierzał kręcić w Polsce. Współpraca ze Spielbergiem otworzyła Kamińskiemu drogę do międzynarodowej sławy. W ostatnich latach Kamiński podjął się również reżyserii: w 2000 roku zrealizował film Lost Souls, a w 2007 stanął za kamerą polskiej produkcji pt. Hania.

Wojaczek

Tytuł: Wojaczek
Reżyser: Lech Majewski
Czas 90 minut
Rok produkcji: 1999

W artystycznym filmie Lecha Majewskiego, którego kanwą jest życie i tragiczna śmierć młodego poety Rafała Wojaczka reżyser próbuje odpowiedzieć na pytanie co doprowadziło artystę do samobójczego finału. Dom rodzinny czy może nieszczęśliwy związek z dziewczyną, nieprzystosowanie do życia, bycie innym ? Ostatecznie jest to film o tajemnicy i o tym, że na pytanie „dlaczego” nie potrafimy odpowiedzieć. Tę tajemnicę artysta zabrał ze sobą. Film o Rafale Wojaczku pokazuje poetę w ostatnich miesiącach życia, w otoczeniu, które – jak zdaje się sugerować Majewski – przyczyniło się do tego, że zdecydował się odejść. Otoczenie to to siermiężny PRL, miasto prowincjonalne, ponura knajpa jako miejsce spotkań, picie non stop jako styl życia. Film jest czarno-biały, obraz ma więc wymowę napisu nad bramą piekieł: „Porzućcie wszelką nadzieję”. Widzimy Wojaczka w ostatnich chwilach jego życia. Oto bohater siedzi przy stole przykrytym obrusem. Na stole leży teczka z wierszami, w szufladzie zabójcze leki. Zanim poeta zacznie je układać na blacie stołu – odłoży na bok wiersze, zawijając je przedtem w biały obrus. Ilustracją tej jakże wymownej sceny jest muzyka Mikołaja Góreckiego, requiem dla poety.
Krzysztof Siwczyk odtwórca roli Wojaczka jest również z zawodu poetą, współtwórcą grupy poetyckiej Na Dziko. Na Ogólnopolskim Festiwalu Sztuki Filmowej Prowincjonalia w 2000 roku otrzymał Nagrodę Publiczności w kategorii Najlepsza rola aktorska. W tym samy roku za rolę Rafała Wojaczka nominowany był do Europejskiej Nagrody Filmowej w kategorii Najlepszy europejski aktor roku.