Agata Lewandowski

Urodziłam się w kwitnącym socjalizmie, wyjechałam z Polski jeszcze przed upadkiem muru berlińskiego, a teraz mieszkam w dwóch kapitalistycznych krajach po obu stronach Odry. Jestem berlińską warszawianką albo warszawską berlinianką. Ze studiów, które skończyłam za najbardziej twórczą uważam realizację w Wyższej Szkole Teatralnej i Filmowej im. Leona Schillera w Łodzi. W moich pracach pisemnych koncentrowałam się na tematach turystycznych i kulturalnych, żeby omijać polityczne, na które mam często zupełnie inne zdanie niż prasa polska czy niemiecka. Dlatego redagowałam gazetę o turystyce polskiej po niemiecku – Polen News, a także pracowałam w Centrum Sztuki Współczesnej (Haus der Kulturen der Welt) w Berlinie.

Współpracuje z pismami polskimi na całym świecie, więc moje artykuły ukazywały się w Johannesburgu, Sztokholmie, Bratysławie, Kijowie i w… małopolskim Czchowie. Kiedy w felietonie „ Dobry, bo (trochę) polski Łukasz Podolski” zapytałam – co nasz rząd ma do zaoferowania młodym Polakom urodzonym za granicą, którzy chcieliby wrócić do kraju rodziców, zamiast odpowiedzi dostałam pierwszą nagrodę marszałka senatu. Pomyślałam, że coś zmieniło się i warto zacząć znowu pisać do Polski. W jednej z moich prac wizualnych (dokument – Dzieci emigracji) udało mi się zająć tematyką na tyle nowatorską, że film ten nominowano do Niemiecko-Polskiej Nagrody Dziennikarskiej. Dlatego postanowiłam zrobić następny reportaż poświęcony pokoleniu młodych Polaków urodzonych za granicą, tym razem na Litwie. Tytuł do tego filmu wymyślili jego bohaterowie, którzy jak sami mówią czują się „Pokoleniem PLT”.

Biogram zawodowy

Wykształcenie

2004 – 2008  Dyplom magistra sztuki – Państwowa Wyższa Szkoła Filmowa, Telewizyjna i Teatralna im. Leona Schillera (PWSFTviT) w Łodzi – Wydział Operatorski i Realizacji Telewizyjnej
2001 – 2004  Licencjat – Wyższa Szkoła Dziennikarska im. Melchiora Wańkowicza
1996  Dyplom Kleines Deutsches Sprachdiplom w Goethe Institut Berlin
1992 – 1995  studia tłumaczenia Humboldt Universität zu Berlin (niemiecki – polski – francuski)
1990 – 1991  Egzamin upoważniający do wstępu na studia w Niemczech (Feststellungsprüfung zur Aufnahme eines Studiums an wissenschaftlichen Hochschulen in der Bundesrepublik Deutschland) w Studienkolleg (studia międzywydziałowe) – Freie Universität Berlin
1979 – 1983  Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie
06/2003-08/2003  Praktyka zawodowa dziennikarska w Ecole Supérieure de Journalisme de Lille, France (stypendium rządu francuskiego)
01/2001-04/2001  Englisch for Management – Berlitz School Berlin
12/1999-11/2000  Marketing w kulturze – studium podyplomowe – Akademie für Kultur und Bildung w Berlinie

Doświadczenie zawodowe

od 2023  Ekspert ds. mediów w Biurze Polonii w Berlinie, redaktor strony internetowej Polonia Viva
od 2013  Redaktor prowadzący Magazynu Polonia – rocznik dwumilionowej Polonii w Niemczech
od 2012  Koordynator projektów międzynarodowej wymiany kulturalnej Dyrektor Festiwalu Filmowego
EMIGRA (Warszawa-Londyn-Berlin-Lwów-Wilno-Chicago) www.emigra.com.pl
od 2006 Dziennikarka – tematyka kulturalna, filmowa i migracyjna
(2008 – 1. Nagroda Marszałka Senatu RP za artykuł „Dobry, bo trochę polski Łukasz Podolski”)
2002 – 2004 Public Relations Manager w Centrum Sztuki Współczesnej – Haus der Kulturen der Welt w Berlinie – www.hkw.de
2000 – 2006 Dziennikarka – Polski Ośrodek Informacji Turystycznej w Berlinie
od 2004 członek Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich
od 2013 członek Stowarzyszenia Filmowców Polskich www.sfp.pl

Filmografia

Etiudy filmowe zrealizowane w trakcie studiów w Łódzkiej Szkole Filmowej.

Lirykarz – magiczna nocna podróż z kamerą w ręku z warszawskiego Nowego Światu na Ursynów z taksówkarzem, który rozmawia z pasażerami cały czas wierszem, za co zdobył uznanie nawet Wojciecha Młynarskiego.

5x? – dokumentalny zapis pięciu dni chemioterapii i walki z nowotworem 28-letniej Karoliny. Film zrealizowany z inicjatywy jego głównej bohaterki w celu wsparcia innych chorych na raka.

Płotostan – impresja filmowa o tęsknocie człowieka za lataniem. Rozmowy z warszawskimi spottersami – fasycynatami samolotów, którzy każdą wolną chwilę spędzają pod płotem lotniska na Okęciu, żeby zobaczyć odloty i przyloty żelaznych ptaków, bo jak twierdza sami, „w powietrzu jest ich naturalne środowisko”.

Dzieci emigracji / Migrationskinder – film dokumentalny; reżyseria i scenariusz – Agata Lewandowski. Polska/Niemcy 2011/ 25 min.
Dzieci emigracji? Młoda Polonia? Młodzi Polacy w Niemczech?
Jak określa się młode pokolenie Polaków urodzonych w Niemczech? Odpowiedzi na te pytania próbuje znaleźć dokumentalny film Agaty Lewandowskiej opowiadający historie pięciu „berlińsko-polskich” maturzystów europejskiej szkoły Rober Jungk Oberschule. Zuza, Iga, Max, Łukasz i Mateusz próbują odpowiedzieć sobie sami – kim się czują, gdzie chcieliby w przyszłości żyć, co jest w nich polskie, a co niemieckie i czy maja potrzebę identyfikacji? To, co ich łączy to język, polskie rodziny i szkoła, którą wybrali, bo lubią mówić po polsku. Kim są młodzi Polacy urodzeni zagranicą – Europejczykami, Polakami, Niemcami? Pierwsze powojenne pokolenie Polaków potrafiło pogodzić w sobie bezboleśnie „polskość” i „niemieckość”. Jako pierwsi potrafili spojrzeć na Niemcy i Polskę bez stereotypów. Zuza, Iga, Max, Łukasz i Mateusz są symbolami nowego pokolenia, które patrzy w przyszłość wolne od obciążeń i uprzedzeń historycznych.
Czy dorośli są w stanie się tego nauczyć od młodych?
Film „Dzieci emigracji / Migrationskinder” został w 2012 roku nominowany do Polsko-Niemieckej Nagrody Dziennikarskej im. Tadeusza Mazowieckiego.

Pokolenie PLT – film dokumentalny; reżyseria – Agata Lewandowski, scenariusz – Agata Lewandowski i Romuald Mieczkowski, zdjęcia – Grzegorz D. Faster, produkcja Agata Lewandowski Fundacja WZ. Polska/ Litwa 2012/ 25 minut.
Na początku film miał tytuł roboczy „Młodzi Polacy na Litwie”. W trakcie realizacji zdjęć i długich wieczornych rozmów młodzi Polacy w Wilnie powiedzieli, że czują się jak „pokolenie PLT”. Maturzyści liceum Jana Pawła II w Wilnie, podobnie jak wszyscy młodzi „polscy wilnianie” mówią na co dzień w trzech językach. Czasem mieszają je wszystkie w jednym zdaniu, co można usłyszeć, jadąc wileńskim trolejbusem. Młodzi wilniucy nie mają kompleksów ani uprzedzeń, chcą żyć normalnie w mieście, które jest ich stolicą, bo w nim urodzili się i mieszkają. Mają wiele pomysłów na życie, tak samo jak ich rówieśnicy z innych krajów Unii Europejskiej. Część z nich chce popróbować smaku życia zagranicznego. Nieco starsi od nich – członkowie Klubu Włóczęgów Wileńskich – tworzą grupę awangardowej młodzieży polskiej, która pielęgnuje swoje pochodzenie, nie biorąc udziału w imprezach folklorystycznych. Są wśród nich również Litwini z krwi i kości, którzy nauczyli się polskiego z kreskówek na dobranoc w polskiej telewizji, bardzo popularnej na Litwie w czasach ZSRR. Rodzice młodych Polaków na Litwie to często pary mieszane – polsko-litewskie lub polsko-rosyjskie. Wielu z nich kiedyś pokochało tę różnorodność kulturową i dzisiaj nie mają z tym problemów. Pozostaje pytanie, czy pies w rodzinie polsko-litewskiej, urodzony w Wilnie, ale „rozmawiający” na co dzień ze swoimi właścicielami po polsku – to Litwin czy Polak? Smutny jest fakt, że kiedy Polacy z byłych kresów jadą z nadzieją do wymarzonej ojczyzny, nawet w Warszawie często są określani jako „ruskie”, albo „ze wsi”, bo mówią z pięknym melodycznym zaśpiewem.
Pokolenie PLT jest kontynuacją serii filmów o tym, co dzieje się w głowach i duszach młodych Polaków urodzonych poza granicami kraju, zarówno na Wschodzie, jak i na Zachodzie.

Skądinąd dziennikarze – film dokumentalny; reżyseria – Piotr Latałło i Agata Lewandowski; montaż – Grzegorz D. Faster. Polska/USA 2013/ 25 min.
Forum Mediów Polonijnych to spotkanie ludzi, a dokładanie dziennikarzy dobrej woli. Czym jest dziennikarz polonijny?
To w większości dziennikarz społeczny mieszkający zagranicą. Na co dzień pracuje w mediach polonijnych, a może bardziej działa społecznie, często z potrzeby serca, utrzymywania kontaktu z językiem ojczystym i krajem. W trakcie 20 lat istnienia Forum wytworzyła się nowa grupa dziennikarzy polonijnych zawodowo tworzących media. Forum to przede wszystkim spotkanie ludzi, którzy na przestrzeni lat stworzyli platformę współpracy i jednocześnie całkowicie nieformalną sieć przyjaciół na całym świecie. Pierwszym a zarazem największym osiągnieciem Forum była konfrontacja Polaków ze Wschodu z emigrantami z Zachodu.
Dobrym duchem podtrzymującym poziom „forumowej” adrenaliny na odległość był Tadeusz Urbański ze Sztokholmu. To on rozsyłał regularnie nieformalne komunikaty o tym, co dzieje się z Forumowiczami zawsze z wyraźnym zaznaczeniem, ile dni pozostało jeszcze do Forum. Otrzymał od Prezydenta RP brązowy krzyż zasługi. Tak naprawdę to był wypełni zasłużony medal za przyjaźń. Teresa Pakosz – dziennikarka Radia Lwów ciągle na nowo zakochana w swoim rodzinnym mieście, wolała przyjechać na Forum, niż na wycieczkę do Grecji. Małgorzacie Wojcieszyńskiej ze „słowackiego kraju środka” między Wschodem a Zachodem, udało się stworzyć nową formę gazety (Monitor Polonijny), która jest pismem obejmującym wszystkie grupy odbiorców. Janusz Szlechta z Nowego Dziennika w Nowym Jorku ze spontanicznych kabaretów forumowych stworzył projekt amerykańsko-polskiego Kabaretonu. A kiedy Radiu Lwów groziło zamknięcie zorganizował składkę wśród Polonii amerykańskiej. Dodanym efektem ubocznym forum poza jego walorami krajoznawczymi jest wschodnio – zachodnie małżeństwo „forumowe”. Irek Lemans z polskiego radia w kanadyjskim Winnipeg, zakochał się na forum od pierwszego wejrzenia w Sabinie Giełwanowskiej z  Radia Znad Wilii. Dziś razem pracują dla Polaków w kraju pachnącym żywicą. Tomek Klon studiuje zarzadzanie w Niemczech, ale już teraz wie, że przejmie po rodzicach prowadzenie polskiego miesięcznika od 15 lat ukazującego się w Berlinie. Rósł razem z tą gazetą, która jest dla niego trochę jak młodsza siostra.
Teresa Pakosz – Lwów, Ukraina – Radio Lwów, Tadeusz Urbański – Szwecja, Sztokholm – Ligatur, Małgorzata Wojcieszyńska – Bratysława, Słowacja – Monitor Polonijny, Janusz Szlechta – Nowy Jork, USA – Nowy Dziennik, Tomasz Klon – Berlin, Niemcy – Kontakty – to bohaterowie reportażu o Polakach, którzy piszą po polsku dla Polaków zagranicą. Dlaczego właśnie wybrali taką pracę? Jak czują się na emigracji? Jak są postrzegani przez swoich zagranicznych współrodaków? Czy myślą o powrocie do Polski? – na te i podobne pytania próbują odpowiedzieć „skądinąd dziennikarze” w reportażu Agaty Lewandowskiej i Piotra Latałło.

PL w UA – reportaż filmowy; reżyseria – Mirosław Rowicki, zdjęcia – Eugeniusz Sało, Aleksander Kuśnierz; opieka artystyczna/ konsultacja merytoryczna – Agata Lewandowski, montaż – Grzegorz D. Faster; produkcja – Kurier Galicyjski/ Polska/Ukraina 2016/ 35 min.
Film „PL w UA” to opowieść o życiu młodych Polaków na Ukrainie. Młoda ekipa lwowskiej redakcji “Kuriera Galicyjskiego” pokonała setki kilometrów, od Lwowa przez polską wieś Łanowice, Pnikut, miasta Winnica, Berdyczów, Żytomierz aż do Kijowa, aby pokazać, jak żyją młodzi Polacy w tych miejscowościach i jak postrzegają ich obie ojczyzny? Czy w trudnych czasach wojny na wschodzie Ukrainy chcą zostać czy opuścić ziemię swojego urodzenia? Czy mogą nazywać siebie ukraińskimi Polakami?

Kowczek ­– Nowa Arka – reportaż filmowy; realizacja Agata Lewandowski i Grzegorz D. Faster; produkcja Kurier Galicyjski Lwów, Polska/Ukraina 2014/ 25 min.Reportaż zrealizowany razem z Kurierem Galicyjskim na Ukrainie – w klasztorze katolickim w Boszłowcach, ostatniej twierdzy katolickiej na wschodzie Europy. Klasztor w Bołszowcach, a przede wszystkim dwaj polscy mnisi sprawujący nad nim opiekę podjęli misję prowadzenia domu pojednania narodów, religii i kultur. Tym razem na tydzień pojednania franciszkanie zaprosili do swojego klasztoru, młodych Tatarów, Żydów, Ukraińców i Polaków z Ukrainy. Na koniec spotkania młodzi wysłali wspólnie apel w świat „Nie chcemy wojny, chcemy pokoju”, a Ela Lewak z Eugeniuszem Sało nadali temu przesłaniu filmowa formę – www.youtube.com/watch?v=JAaGE2O_neg.

Więcej niż sztandar – film dokumentalny; scenariusz i reżyseria Jacek Piotr Latałło i Maciej Kuszewski; producent Polish Television Chicago/ Fundacja Emigra – Agata Lewandowski; Polska/ USA 2017/ 47 min.
„Więcej niż sztandar – rzecz o 12 Pułku Ułanów Podolskich” w reżyserii Piotra Latałło i Macieja Kuszewskiego. Jest to opowieść – poprzez sztandar – o 12 Pułku Ułanów Podolskich, który istnieje od czasów napoleońskich do dzisiaj. W filmie zostało zawartych wiele materiałów historycznych i ciekawostkowych. Wzięli w nim udział członkowie Stowarzyszenia Historycznego Armii Polskiej 12 Pułku Ułanów Podolskich z Chicago, stowarzyszenia historycznego w Polsce, czynne wojsko polskie, rekonstruktorzy z okresu Księstwa Warszawskiego i II wojny światowej. Obraz był kręcony w Polsce, ale są w nim zdjęcia z Ukrainy i Stanów Zjednoczonych.

Żołnierze niechciani – Błękitna Armia – film dokumentalny; reżyseria – Jacek Piotr Latałło; konsultacja historyczna – Jan Loryś; produkcja – Polish Television Chicago/ Fundacja Emigra – Agata Lewandowski; Polska/USA 2019/ 30 min.
Tematem filmu „Żołnierze niechciani” są losy żołnierzy Błękitnej Armii Generała Hallera, która rozpoczęła się formować we Francji w 1917 z ochotników polskiego pochodzenia, z tego ponad 20 tysięcy z Ameryki. Ich drogi prowadziły poprzez obóz szkoleniowy w Kanadzie, walkę we Francji i w Polsce, wojny z Rosją, aż do dramatycznego rozwiązania Błękitnej Armii i demobilizacji ochotników. Po wojnie, gdy wrócili do Ameryki często jako inwalidzi, nie zostali uznani przez żaden kraj – ani Polskę, ani USA, jako weterani wojenni. Naszymi bohaterami są utrwaleni 25 lat temu na taśmie filmowej żolnierze: Konstanty Baczyński, Józef Ziółkowski, Juliusz Szczygowski, Jan Marc i Walentyn Jankowski, którzy walczyli o niepodległą Polskę. „Motywacją do realizacji filmu „Żołnierze niechciani” jest pomijanie pamięci niedocenionych bohaterów polskiego pochodzenia z Ameryki. Realizując ten film chcemy oddać chwałę tym zapomnianym patriotom, którzy walczyli za marzenie swoje i swoich rodziców, jakim była wolna Polska” – Piotr Latałło.

Nieobecny – Worotyński – polski poeta z Wilna – film dokumentalny; scenariusz i reżyseria Agata Lewandowski i Romuald Mieczkowski; produkcja Agata Lewandowski i Romuald Mieczkowski – Stowrzyszenie Znad Wilii. Polska/Litwa 2018/ 30 min. https://tradtec.wixsite.com/emigra/about-1

Film „Nieobecny – Worotyński polski poeta z Wilna” to 30 minutowy dokument artystyczny, przedstawiający sylwetkę poety Sławomira Worotyńskiego (1942 1983), urodzonego w Nowej Wilejce, zmarłego tragicznie w Bielsko Białej, swoistego wileńskiego Wojaczka. Film opowiada o dramatycznym losie twórców w czasach socjalizmu, z wykorzystaniem unikalnych dokumentów ikonograficznych zdjęć, filmów archiwalnych robotniczej dzielnicy, zamieszkałej głównie przez Polaków; rękopisów wierszy, a przede wszystkim opowieści ludzi z kręgu jego rodziny, sąsiadów, ludzi, którzy znali oraz pamiętają poetę. To próba przedstawienia losów wrażliwego człowieka, stworzenia też obrazu ówczesnego życia artystycznego, m.in. z wykorzystaniem muzyki Ravela, którą lubił bohater filmu, a która kontrastuje z radziecką rzeczywistością. Wspólnie z bohaterami filmu odwiedzamy Nową Wilejkę – dzielnicę dzieciństwa Tadeusza Konwickiego, rozmawiamy z dziećmi i wnukami poety dziś mieszkającymi w Oslo, Londynie i Amsterdamie o tym jak dziś czują obecność i poezję ojca i dziadka. Muzykę do filmu skomponował światowej klasy muzyk jazzowy polskiego pochodzenia na Litwie – Jan Maksymoiwicz.                    „Nieobecny” to historia zapomnianego polskiego poety Sławomira Worotyńskiego. Losy Worotyńskiego są symbolem dziejów Polaków z Litwy, którzy nie opuszczając swoich rodzinnych od wieków domów, mieli przed wojną obywatelstwo polskie, po wojnie radzieckie, a teraz litewskie….i  dziś mówią w trzech językach, ale czują się Polakami.

Moje Misterium – film dokumentalny, scenariusz i reżyseria – Agata Lewandowski; zdjęcia i dźwięk – Włodzimierz Niklasiewicz; producent wykonawczy – Marta Pielasz Unsin Studio, producent – Fundacja Pro Posnania, Polska 2022/ 26 min.
Moje Misterium to dokument o bohaterach Misterium Męki Pańskiej na poznańskiej Cytadeli. Powstał na podstawie dokumentacji przygotowań do ostatniego przed pandemią wystawianego Misterium, które odbyło się z udziałem kilkudziesięciotysięcznej publiczności w Poznaniu w 2019 roku. W inscenizacji Misterium bierze udział ponad tysiąc osobowy zespół składający się z trzystu aktorów, trzystu chórzystów, wraz z orkiestrą symfoniczną, trzystu harcerzy rozświetlających pochodniami Drogę Krzyżową oraz liczącą sto osób ekipę realizacyjną. Od ponad 20 lat pomysłodawcą i reżyserem Misterium był przedwcześnie zmarły Artur Piotrowski. W ciągu kilkunastu lat powstała społeczność najbliższych współpracowników Artura, dla których udział w Misterium był najważniejszym wydarzeniem roku. Dwadzieścia lat temu młodzież skupiona wokół duszpasterstwa akademickiego Księży Salezjanów Don Bosco w Poznaniu zapoczątkowała Misterium. Dziś ci młodzi niegdyś ludzie, założyli rodziny i wciągnęli do udziału w Misterium swoje dzieci, które nie tylko grają w tłumie żydowskim, ale też budują z klocków scenografię Misterium w swoich domach. Film ten jest podziękowaniem Artura Piotrowskiego dla wszystkich uczestników Misterium, którzy byli dla niego wielką misyjną rodziną(www.misterium.eu).

Dobry Judasz – film dokumentalny; scenariusz i reżyseria – Agata Lewandowski; zdjęcia i dźwięk – Włodzimierz Niklasiewicz; producent wykonawczy – Marta Pielasz Unsin Studio; koproducenci – Agata Lewandowski, Marta Pielasz, Włodzimierz Niklasiewicz. Polska 2022/ 28 min.
„Dobry Judasz” to film dokumentalny o człowieku, który prywatnie i zawodowo chciałby resocjalizować Judasza. Określenie resocjalizacja jest najbardziej trafnym w tej sytuacji, ponieważ Tomasz Kilarski pracuje od kilkunastu lat jako psycholog więzienny i każdego dnia wierzy, że uda mu się przeprowadzić na jasna stronę życia ze swoich podopiecznych. W czym pomaga mu nie tylko wiedza fachowa, ale przede wszystkim głęboka wiara w zwycięstwo dobra. „Kiler” jak nazywany jest przewrotnie przez przyjaciół, potrafi jak nieliczni mężczyźni przyznać się do swoich wewnętrznych sprzeczności, zagubienia i wątpliwości. Od kilku lat gra Judasza w Misterium Męki Pańskiej na Poznańskiej Cytadeli. Artur Piotrowski – pomysłodawca i reżyser tego największego spektaklu misyjnego w Europie gromadzącego 80 tysięcy współuczestników, nie bez przyczyny dał tę rolę Tomaszowi Kilarskiemu. Wiedział, że tylko on będzie w stanie ją unieść. Judasza poznajemy wśród swoich pasyjnych kolegów odgrywających rolę Jezusa i Poncjusza Piłata. Film ten miał powstać w długiej wersji we współpracy z przedwcześnie zmarłym Arturem Piotrowskim. Trzydziestominutową wersję filmu zmontowaliśmy ze wspólnie realizowanej dokumentacji Misterium na Cytadeli w 2019 roku. Planowaliśmy zadedykować go Arturowi Piotrowskiemu, ale wiemy, że Artur chciałby, żeby „Dobry Judasz” był podziękowaniem dla wszystkich uczestników Misterium, którzy byli dla niego rodziną przez ponad dwadzieścia lat. (www.misterium.eu)

Mów mi Bob – film dokumentalny; reżyseria Agata Lewandowski i Włodzimierz Niklasiewicz; scenariusz – Agata Lewandowski; zdjęcia i dźwięk – Włodzimierz Niklasiewicz; producent – Media Rodzina Poznań. Polska 2022/ 28 min
Robert D. Gamble urodził się 9 marca 1937 roku. Jego pradziadkiem był James Gamble, Irlandczyk o szkockich korzeniach, który w 1819 roku przypłynął do Ameryki. W 1837 roku wraz z Williamem Procterem założył przedsiębiorstwo Procter & Gamble. Ukończył studia z literatury na Harvardzie, potem przez dwa i pół roku służył w marynarce. Studiował teologię. Prowadził parafię w Bostonie, a jednocześnie, w latach 1980-92, służył jako kapelan bostońskiego szpitala. W 1992 roku zamieszkał w Polsce i nawiązał kontakt z grupą AA w Poznaniu. Przysyłał do Polski amerykańskich terapeutów i zapraszał polskich terapeutów na szkolenia do Ameryki. W latach dziewięćdziesiątych założył w Poznaniu Radio Obywatelskie. Wynajął prywatnie pokój w salezjańskim domu parafialnym na Winogradach. Po latach kupił willę na Pasiece, gdzie do dziś wydawnictwo Media Rodzina ma swoją siedzibę. W 1999 roku przywiózł brytyjskie wydanie książki “Harry Potter and the Philosopher’s Stone” i zorganizował prawa do jej polskiego wydania. Przez kilkanaście lat każdą Wigilię spędzał w przejściu podziemnym pod rondem Kaponiera w Poznaniu. Za zasługi w rozwoju ruchu AA w Polsce prezydent RP odznaczył go w 1999 roku Krzyżem Oficerskim Orderu RP. W 2015 roku otrzymał Honorową Odznakę „Zasłużony dla Kultury Polskiej”, a rok później odznaczenie “Zasłużony dla Miasta Poznania”. Zmarł w 2020 roku. We wrześniu 2022 przed siedzibą wydawnictwa Media Rodzina został odsłonięty pomnik Roberta Gamble’a.

– Życie Boba to była jedna wielka misja. Dla niego dzień był udany, jeśli mógł komuś pomóc – wtedy promieniał. Pomagał nie tylko materialnie, równie ważna była pomoc duchowa. Stąd Radio Obywatelskie, którego dewiza brzmiała: Radio, które słucha ciebie. Stąd Wigilia pod Rondem, na którą przychodzili głównie bezdomni. Stąd pomoc, jaką świadczył wspólnocie Anonimowych Alkoholików. Z tej misji pomocy zrodziło się wydawnictwo Media Rodzina, czego zapowiedzią byłą pierwsza książka, którą wydał: “Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały. Jak słuchać, żeby dzieci do nas mówiły” – powiedział Bronisław Kledzik – redaktor naczelny wydawnictwa Media Rodzina, inicjator i producent filmu.